III SA 153/85

OSK 1789/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-07-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-11-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Stebnicka /przewodniczący sprawozdawca/
Leszek Włoskiewicz
Małgorzata Stahl
Symbol z opisem
6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne
Dodatki mieszkaniowe
Sygn. powiązane
II SA/Łd 455/02 - Wyrok WSA w Łodzi z 2004-06-25
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 183, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka (spr.), Sędziowie NSA Małgorzata Stahl, Leszek Włoskiewicz, Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Urszuli N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 czerwca 2004r. sygn. akt 3/II SA/Łd 455/02 w sprawie ze skargi Urszuli N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 12 marca 2002 r. (...) w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia od skarżącej Urszuli N. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 3. zasądza od Skarbu Państwa /kasa Naczelnego Sądu Administracyjnego/ na rzecz adwokata Jerzego P. - wyznaczonego z urzędu - kwotę 120 /słownie: sto dwadzieścia/ zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 31 stycznia 2002 r. Prezydent Miasta Ł. przyznał Urszuli N. dodatek mieszkaniowy na okres od 1 lutego 2002 r. do 31 lipca 2002 r. w wysokości 88,44 złotych miesięcznie. W dniu 22 lutego 2002 r. Urszula N. złożyła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o przyznanie dodatku mieszkaniowego od dnia 1 stycznia 2002 r. W uzasadnieniu swojego odwołania skarżąca wskazała, że wniosek o przyznanie dodatku został złożony w styczniu 2002 r., a w przypadku poprzednich decyzji w przedmiocie przyznania jej dodatku mieszkaniowego był on przyznawany poczynając od pierwszego dnia miesiąca, w którym został złożony wniosek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia 12 marca 2002 r., (...) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. - o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. nr 71 poz. 734/ dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Tym samym wobec faktu, iż wniosek o przyznanie przedmiotowego dodatku został złożony w styczniu 2002 r. należy stwierdzić, że organ I instancji nie naruszył prawa wydając zaskarżoną decyzję.
W dniu 11 kwietnia 2002 r. Urszula N. złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 12 marca 2002 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Ł. w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego w okresie od 1 lutego 2002 r. do 31 lipca 2002 r. Skarżąca wskazuje, iż ze względu na trudną sytuację materialną od wielu lat zmuszona była do korzystania z pomocy w formie dodatku mieszkaniowego. Zasadą było, iż dodatek mieszkaniowy był przyznawany Urszuli N. od 1 dnia miesiąca, w którym składany był wniosek o jego przyznanie. Na skutek błędnej informacji jaką skarżąca otrzymała od pracownika organu orzekającego o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wniosek w niniejszej sprawie złożyła w styczniu 2002 r., tj. po wygaśnięciu poprzedniej decyzji w przedmiocie dodatku. W toku rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi pełnomocnik skarżącej podniósł również zarzut naruszenia w toku posterowania art. 8 i 9 Kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 25 czerwca 2004 r., 3/II SA/Łd 455/02 oddalił skargę Urszuli N. Uzasadniając powyższy wyrok Sąd podał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego bądź procesowego. W myśl art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. nr 71 poz. 734/ dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Wobec faktu, iż wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego został złożony w styczniu 2002 r. organ orzekający w tym przedmiocie nie mógł w sposób odmienny określić początkowej daty określającej czas, na który został on skarżącej przyznany. Jednocześnie Sąd wskazuje, że odnosząc się do zarzutów Urszuli N. nie można w sposób jednoznaczny stwierdzić, czy złożenie przedmiotowego wniosku w styczniu 2002 r. było następstwem zaniedbania strony czy też konsekwencją niepouczenia zainteresowanych o nowych zasadach przyznawania dodatku mieszkaniowego.
W dniu 27 października 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga kasacyjna Urszuli N. od wyroku tego Sądu z dnia 24 września 2004 r. W skardze kasacyjnej strona wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącej kosztów udzielonej, nieopłaconej pomocy prawnej. Powyższemu orzeczeniu strona skarżąca stawia zarzut naruszenia art. 8 i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. Uchybienie to miało polegać na nieudzieleniu Urszuli N. informacji o nowym trybie występowania o dodatek mieszkaniowy. W tym miejscu strona skarżąca powołuje się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 1985 r., III SA 153/85 - GAP 1986 nr 4, s. 45, zgodnie z którym, "polski Kodeks postępowania administracyjnego odrzucając zasadę ignoratia iuris nocet, nakazuje pouczać stronę o przysługujących jej prawach, a zatem niedopełnienie przez organ obowiązku pouczenia strony, należy traktować jako takie naruszenie prawa, które miało wpływ na wynik sprawy". Jednocześnie w skardze kasacyjnej przywoływany jest wyrok SN z dnia 5 sierpnia 1992 r., I PA 5/92 - OSP 1993 z 7-8 poz. 142, którym Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, iż "jest niezgodne z zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa, stanowiącą komponent konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa /art. 1 Konstytucji/, gdy organ administracji zachował się odmiennie wobec osoby, której uprzednio oficjalnie udzielił informacji o praktyce stosowania prawa /wyrok SN z dnia 5 sierpnia 1992 r., I PA 5/92 - OSP 1993 z. 7-8 poz. 142/.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Zgodnie z art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. Sąd ten zatem związany jest zarzutami i wnioskami zawartymi w skardze kasacyjnej. Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej mogą dotyczyć wyłącznie zaskarżonego wyroku, a nie postępowania administracyjnego i zapadłych w tym postępowaniu orzeczeń. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie zarzuca naruszenia przez Sąd przepisów art. 8 i 9 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając w dniu 25 czerwca 2004 r. skargę złożoną przez Urszulę N. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 12 marca 2002 r., nie mógł naruszyć tych przepisów, gdyż w ogóle nie miały one zastosowania przed sądem. Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która w pełni reguluje postępowanie przed sądami administracyjnymi i nie odsyła do stosowania jakichkolwiek przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jak miało to miejsce w art. 59 obowiązującej do dnia 1 stycznia 2004 r. - ustawy z dnia 11 maja 1995 r. - o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.