III SA 1225/94

II SA/Łd 1226/05 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2006-03-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-12-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Stępień /przewodniczący/
Joanna Sekunda-Lenczewska /sprawozdawca/
Renata Kubot-Szustowska
Symbol z opisem
6016 Ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Dnia 14 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant asystent sędziego Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2006 roku sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A w Ł. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...], Nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej A w Łodzi kwotę 200 ,- zł tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], Nr [...] Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Ł., działając na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 i art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r., Nr 147, poz. 1230 ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z uchybieniami naruszającymi przepisy przeciwpożarowe opisanymi w protokole czynności kontrolno – rozpoznawczych przeprowadzonych w dniach 9, 16, 20, 27 i 30 czerwca 2005 roku w budynku mieszkalnym wysokim (blok nr 326) usytuowanym przy ul. A 30 w Ł., administrowanym przez Spółdzielnię Mieszkaniową "A" nakazał administratorowi:
1. uzupełnienie oznakowania dojazdu pożarowego do przedmiotowego budynku zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. Nr 81, poz. 351 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 roku w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 121, poz. 1138), wskazując jako podstawę prawną § 11 ust. 1 pkt 2 przywołanego rozporządzenia. Termin wykonania nałożonego obowiązku Komendant ustalił na dzień 31 grudnia 2005 roku;
2. dostosowanie istniejącego dojazdu pożarowego do przedmiotowego budynku (blok nr 326) do wymagań § 11 ust. 2 przywołanego powyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Termin wykonania nałożonego obowiązku ustalony został na dzień 31 maja 2006 roku;
3. nawodnienie instalacji wodociągowej przeciwpożarowej w budynku oraz zapewnienie zasilania w wodę do celów przeciwpożarowych, wskazując jako podstawę prawną § 14 ust 1 pkt 3, § 15 ust. 3 oraz § 20 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 czerwca 2003 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. Nr 121, poz. 1138). Termin wykonania nałożonego obowiązku wyznaczony został na dzień 31 grudnia 2007 roku.
Organ stwierdził jednocześnie, iż zgodnie z § 42 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, w przypadkach szczególnie uzasadnionych lokalnymi uwarunkowaniami dopuszczalne jest, w uzgodnieniu z właściwym terenowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej, stosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do wymienionych w § 15 wskazanego rozporządzenia, jeżeli zapewnią one nie pogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej.
Uzasadniając decyzję Komendant wskazał, iż zgodnie z § 5 rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2003 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów właściciele lub zarządcy terenów mają obowiązek utrzymania drogi pożarowej w stanie umożliwiającym wykorzystanie tych dróg przez pojazdy jednostek ochrony przeciwpożarowej. Stosownie natomiast do § 11 rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, droga pożarowa o utwardzonej nawierzchni, umożliwiająca dojazd o każdej porze roku pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektu budowlanego, powinna być doprowadzona do budynku wysokiego zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV i powinna przebiegać wzdłuż dłuższego boku budynku, przy czym bliższa krawędź drogi pożarowej powinna być oddalona od ściany budynku o 5 - 15 m, a pomiędzy tą drogą i ścianą budynku nie powinny występować stałe elementy zagospodarowania terenu o wysokości przekraczającej 3 m lub drzewa.
Organ wyjaśnił, iż specjalistyczny sprzęt przeciwpożarowy (drabiny mechaniczne i podnośniki) może prawidłowo działać jedynie w bezpośrednim sąsiedztwie zagrożonego budynku, co uniemożliwiają parkujące w pobliżu budynków pojazdy lokatorów.
W ocenie organu niepełne oznakowanie wewnątrzosiedlowych dróg pożarowych powoduje dowolne parkowanie pojazdów przez lokatorów, które mogą stanowić utrudnienie natychmiastowych działań straży pożarnej. Brak zapewnienia możliwości dojazdu dla sprzętu specjalistycznego bez konieczności zawracania, skutkuje utrudnieniami mającymi wpływ na sprawne i szybkie przeprowadzenie ewakuacji ludzi z zagrożonego budynku.
Odnosząc się natomiast do punktu trzeciego rozstrzygnięcia decyzji Komendant Miejski wskazał, iż zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów w obiektach mieszkalnych wysokich powinny być stosowane do celów przeciwpożarowych zawory hydrantowe umieszczone na pionie nawodnionym, z zasilaniem wodnym zapewnionym przez co najmniej 2 godziny, stosowane na wszystkich kondygnacjach budynków wysokich. Zgodnie natomiast z § 20 wskazanego rozporządzenia instalacja wodociągowa przeciwpożarowa powinna być zasilana z zewnętrznej sieci wodociągowej lub ze zbiorników o odpowiednim zapasie wody do celów przeciwpożarowych, bezpośrednio albo za pomocą pompowni przeciwpożarowej. Organ wskazał, iż zbiorniki przeciwpożarowe powinny być umieszczone wewnątrz budynków wysokich zlokalizowanych na kondygnacji podziemnej, pierwszej kondygnacji naziemnej lub najwyższej kondygnacji nadziemnej. Dopuszczalne jest stosowanie jednego wspólnego zbiornika o pojemności co najmniej 100 m2 dla grupy budynków wysokich wzniesionych obok siebie, jeżeli łączna powierzchnia rzutu ich pierwszych kondygnacji nadziemnych nie przekracza 2 500 m2, a zbiornik nie jest oddalony od żadnego z budynków o więcej niż 100 m.
Zdaniem Komendanta obowiązek zapewnienia odpowiedniego zasilania w wodę jest samoistny, niezwiązany z faktem prowadzenia w budynku jakichkolwiek prac remontowych, jego przebudową, bądź zmianą sposobu użytkowania i dotyczy także budynków istniejących w dniu wejścia w życie rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów.
W odwołaniu od powyższej decyzji Spółdzielnia Mieszkaniowa A wskazała, iż przepisy rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę (...) nie zawierają regulacji prawnych, nakazujących ich stosowanie do obiektów wzniesionych na podstawie przepisów przeciwpożarowych i techniczno – budowlanych obowiązujących w dniu ich wzniesienia. Strona skarżąca zwróciła uwagę, że zgodnie z § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przepisy wskazanego aktu nie powodują skutków prawnych w stosunku do budynków, dla których została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę przed dniem wejścia w życie przywołanego rozporządzenia. Spółdzielnia wskazała, iż obiekty objęte decyzją organu I instancji nie zostały poddane nadbudowie, przebudowie ani zmianie sposobu ich użytkowania.
W ocenie strony skarżącej niezasadne jest nakładanie na Spółdzielnię, która eksploatuje i zarządza zasobami mieszkaniowymi, obejmującymi budynki i osiedla wzniesione kilkadziesiąt lat temu obowiązków, które wiążą się z przebudową bądź też dostosowaniem znajdujących się w nich instalacji przeciwpożarowych do obecnie obowiązujących w tym zakresie wymogów. Wskazała, iż eksploatowane przez nią zasoby mieszkaniowe są stare, zrealizowane wg realiów prawnych i projektowych obowiązujących w dacie ich budowy. Dodatkowo podniosła, że zarządzane przez nią budynki zamieszkałe są głównie przez osoby starsze, w związku z czym Spółdzielnia nie dysponuje środkami finansowymi, które mogłaby zostać przeznaczone na wykonanie nałożonych zaskarżoną decyzją obowiązków.
Decyzją z dnia 10 listopada 2005 roku, Nr WZ – 5592/27/05 Komendant Wojewódzki Państwowej Staży Pożarnej w Ł., na podstawie art. 107 i 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 27 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...], znak: MZ – 5582/1/32-4/2005.
Uzasadniając decyzję Komendant Wojewódzki wskazał, iż przeprowadzone w bloku 326 na osiedlu "C" im. A przy ul. A 30 w Ł. czynności kontrolno – rozpoznawcze wykazały m.in., że:
1. brak jest oznakowania dojazdu pożarowego do budynku,
2. istniejący dojazd pożarowy do obiektu uniemożliwia przejazd samochodów Państwowej Straży Pożarnej bez zawracania,
3. drzwi do piwnic i na ostatniej kondygnacji budynku w wykonaniu zwykłym,
4. instalacja suchego pionu nie była nawodniona ani wyposażona w zbiornik zapasu wody o pojemności 50 m3.
Organ wyjaśnił, iż wysokość wskazanego budynku wynosi 32,58 m, jest on więc zakwalifikowany do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV.
Komendant wskazał, że podstawą decyzji organu I instancji było rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U, Nr 121 poz. 1138 z późn. zm.), które zostało wydane na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy o ochronie przeciwpożarowej z dnia 24 sierpnia 1991 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz.1229 z późn. zm.). Wskazane przepisy nie zwalniają właścicieli budynków już istniejących od obowiązku ich stosowania.
Organ odwoławczy uznał, iż Komendant Miejski wydając decyzję nie przekroczył swoich uprawnień i nie nakazał powiększenia istniejących już placów manewrowych o wymiarach 14 x 14 m do wymiarów obecnie obowiązujących tj.: 20 x 20 m, a jedynie nałożył obowiązek udrożnienia, odblokowania i odpowiedniego oznakowania istniejących dróg pożarowych. Wskazał, że w trakcie czynności kontrolno – rozpoznawczych ustalono, że do bloku nr 326 prowadzi droga o szerokości 6 m, zakończona placem manewrowym o wymiarach 14 x 14 m. Na placu manewrowym zaparkowane były samochody mieszkańców. Zlikwidowanie wskazanych przeszkód umożliwiłoby przejazd samochodów ratowniczo – gaśniczych bez zawracania w czasie pożaru lub innego miejscowego zagrożenia.
Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu argumentu, iż budynki eksploatowane przez Spółdzielnię Mieszkaniową "A" zamieszkałe są głównie przez osoby starsze Komendant Wojewódzki stwierdził, że jest to okoliczność, z powodu której należy podjąć wszelkie działania umożliwiające sprawne wykorzystanie ciężkiego sprzętu specjalistycznego straży pożarnej, który umożliwiłby dotarcie ratowników do lokatorów oraz bezpieczną i szybką ich ewakuację w czasie pożaru bądź innego miejscowego zagrożenia. Zdaniem organu wykorzystanie sprzętu specjalistycznego będzie utrudnione wówczas, gdy drogi pożarowe nie będą prawidłowo oznakowane, będą zastawione przez inne pojazdy oraz nie będą spełniały wymogów obowiązujących przepisów.
Dodatkowo organ wskazał na pismo nadesłane do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 21 lipca 2005 roku, w którym Spółdzielnia stwierdziła, iż oznakowanie dróg pożarowych zniszczone zostało przez nieznanych sprawców i że Spółdzielnia podjęła działania zlecające wykonanie odpowiednich znaków, które zostaną niezwłocznie zamontowane. Organ stwierdził, że w tej sytuacji prośba Spółdzielni o uchylenie zaskarżonej decyzji także co do tego zobowiązania jest nieuzasadniona zwłaszcza, iż koszt takiego oznakowania jest niewielki.
W ocenie organu dostosowanie istniejącego dojazdu pożarowego do przedmiotowego budynku (bloku nr 326) do wymagań obecnie obowiązujących przepisów nie jest zadaniem niewykonalnym, wiążącym się z wielkimi wydatkami finansowymi.
Uzasadniając obowiązek nawodnienia instalacji wodociągowej przeciwpożarowej w budynku oraz zapewnienia zasilania jej w wodę do celów przeciwpożarowych Komendant wskazał, że jest on samoistny, niezwiązany z faktem prowadzenia w budynku jakichkolwiek prac remontowych, jego przebudową, bądź zmianą sposobu użytkowania. Konieczność wykonania nakazanych prac wynika z § 14 ust. 1 pkt 3, § 15 ust. 3 oraz § 20 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów.
Komendant Państwowej Straży Pożarnej wyjaśnił, iż nawodnienie istniejącego suchego pionu zapewni możliwość natychmiastowego podjęcia działań gaśniczych przez strażaków, bez konieczności budowania linii gaśniczej po klatce schodowej budynku, co rzutować może na skrócenie czasu podania skutecznego prądu gaśniczego w przypadku zaistnienia pożaru. Wykonanie powyższego obowiązku, bezpośrednio wpłynie na ograniczenie strat pożarowych w zasobach mieszkaniowych, a tym samym poprawi się bezpieczeństwo wszystkich lokatorów.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" wniosła o:
1. uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia 10 listopada 2005 roku, znak: WZ – 592/27/05;
2. zasądzenie od Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej kosztów postępowania.
Strona skarżąca ponownie podniosła, iż decyzja Komendanta Wojewódzkiego i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej nakładały obowiązki dostosowania budynku wybudowanego w 1970 roku, zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami, do uregulowań zawartych w rozporządzeniu z dnia 16 czerwca 2003 roku w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, a także rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie Spółdzielni wskazane akty nie zawierają w swej treści jednoznacznie brzmiących przepisów przejściowych, które regulowałyby problematykę dostosowania istniejących budynków i zakresu tego dostosowania do obecnie obowiązujących przepisów. Wskazała, iż przepis § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. stanowi, że przepisy tegoż rozporządzenia, dotyczące bezpieczeństwa przeciwpożarowego stosuje się do budynków istniejących. W ocenie Spółdzielni wskazany paragraf może mieć zastosowanie jedynie w przypadku przebudowy, nadbudowy bądź zmiany sposobu użytkowania budynku. Zdaniem strony skarżącej zaprezentowane stanowisko wynika z § 2 ust. 2 przywołanego rozporządzenia.
W końcowej części skargi Spółdzielnia stwierdziła, że nie do pogodzenia, z zasadami zaufania do państwa i zaufania do prawa, czyli z zasadą praworządności określoną w art. 6 i 7 k.p.a. oraz z zasadą zaufania do organów państwa, określoną w art. 8 k.p.a. jest wydawanie decyzji administracyjnych opartych na przepisach pozaustawowych (rozporządzeniach), nakładających istotne obowiązki dostosowywania istniejących budynków, wykonanych i oddanych do eksploatacji zgodnie z prawem obowiązującym, w dacie ich wykonania i oddawania do eksploatacji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. wniósł o jej oddalenie.
Uzasadniając wniosek organ wskazał, iż obowiązujące przepisy nie uzależniają poziomu bezpieczeństwa od daty wzniesienia budynku. Regulacje oparte na ustawie o ochronie przeciwpożarowej mają charakter powszechnie obowiązujący. Organ stwierdził, że decyzja wydana została na podstawie zgromadzonej dokumentacji dotyczącej przedmiotowej sprawy na podstawie i w granicach określonych w przepisach prawa. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego podjęto wszelkie kroki w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, a tak istotne dla prawidłowego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy.
Za bezpodstawny uznał również wysuwany w skardze zarzut braku pogłębienia w toku prowadzonego postępowania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli. Wskazał, iż strona skarżąca była każdorazowo informowana przez organy I i II instancji na podstawie jakich przepisów prawnych należy wypełnić obowiązki zawarte w decyzjach administracyjnych z zakresu ochrony przeciwpożarowej, jak również zostały przedstawione sposoby stosowania innych rozwiązań zamiennych
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek niezależnie od zarzutów w niej podniesionych.
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia dotyczy regulacji prawnej obowiązującej w dniu jego wydania.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) zwanej dalej p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( lit. a ), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b ), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit. c ).
Stosownie do treści art. 134 § 1 cyt. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Bada więc zaskarżone orzeczenie pod kątem wszelkich naruszeń prawa, a nie tylko tych wskazanych w skardze. W myśl art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zgodnie z art. 133 § 1 powołanej ustawy sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy.
Zaskarżoną decyzją Komendant Wojewódzki Państwowej Staży Pożarnej w Ł., na podstawie art. 107 i 138 § 1 ust. 1 k.p.a., w związku z art. 27 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, mocą której nakazano :
1. uzupełnienie oznakowania dojazdu pożarowego do przedmiotowego budynku zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. Nr 81, poz. 351 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 roku w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 121, poz. 1138), wskazując jako podstawę prawną § 11 ust. 1 pkt 2 przywołanego rozporządzenia oraz ustalono termin wykonania nałożonego obowiązku na dzień 31 grudnia 2005 roku;
2. dostosowanie istniejącego dojazdu pożarowego do przedmiotowego budynku (blok nr 326) do wymagań § 11 ust. 2 przywołanego powyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Termin wykonania nałożonego obowiązku ustalony został na dzień 31 maja 2006 roku;
3. nawodnienie instalacji wodociągowej przeciwpożarowej w budynku oraz zapewnienie zasilania w wodę do celów przeciwpożarowych, wskazując jako podstawę prawną § 14 ust 1 pkt 3, § 15 ust. 3 oraz § 20 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 czerwca 2003 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. Nr 121, poz. 1138). Termin wykonania nałożonego obowiązku wyznaczony został na dzień 31 grudnia 2007 roku.
Analizując osnowę przywołanej decyzji uznać należy, iż sformułowano ją z naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a. Zaznaczyć należy, iż rozstrzygniecie stanowi o ustaleniu prawa i wskazana podstawa prawna musi być powołana dokładnie, a więc ze wskazaniem mających zastosowanie w sprawie przepisów określonego aktu prawnego wraz z powołaniem źródła jego publikacji (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, W-wa 1996, str. 484). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, który sąd rozpoznający sprawę w pełni akceptuje, iż decyzja organu administracji państwowej, nakładająca na stronę obowiązek określonego zachowania, powinna obowiązek ten wyrazić precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Rozstrzygnięcia nie można domniemywać, poszukiwać w treści przepisu lub z tegoż przepisu interpretować ani też wyprowadzać z treści uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1987r. SA/Gd 1045/87 ONSA 1987/2/94, wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 1995r. III SA 1225/94 ONSA 1996/3/135, wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1999r. III SA 8192/98 Lex nr 46242, wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 1999r. IV SA 1886/96 Lex nr 48694, wyrok NSA z dnia 2 września 1999r. IV SA 1418/97 Lex nr 47875, wyrok NSA z dnia 23 września 1999r. SA/Rz 482/98 Lex nr 43933, wyrok NSA z dnia 22 listopada 2001r. II SA 924/01 Lex nr 81816). Odnosząc powyższe wywody do okoliczności przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, iż treści nałożonych na stronę obowiązków, nie można odczytać wprost z osnowy decyzji, lecz dla ustalenia co i w jaki sposób winien wykonać zobowiązany, niezbędna jest analiza wskazanych przepisów i treści uzasadnienia decyzji, lecz i ona nie daje precyzyjnej odpowiedzi, jaki obowiązek został nałożony. Wskazany przez organ art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej stanowi w sposób ogólny, że właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową jest obowiązany zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji. Natomiast przywołanie jedynie § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 roku w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, bez wskazania, którą część tegoż przepisu zastosowano, w ogóle uniemożliwia ocenę prawidłowości zastosowania tego przepisu jako podstawy dla nałożenia obowiązku uzupełnienia oznakowania dojazdu pożarowego ( punkt 1 decyzji ). Podobnie opisu sposobu dostosowania istniejącego dojazdu pożarowego do budynku i sposobu nawodnienia instalacji wodociągowej przeciwpożarowej w budynku oraz zapewnienia zasilania jej w wodę do celów przeciwpożarowych
(punkt 2 i 3 decyzji) doszukiwać się należy dopiero w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.
Stwierdzić również należy, iż w decyzji błędnie podano miejsce publikacji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 roku w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Tenże akt prawny został opublikowany w Dzienniku Ustaw Nr 121 z 2003r. pod poz. 1139 a nie pod poz. 1138. Niewłaściwe wskazanie miejsca publikacji przywołanego aktu prawnego stanowi naruszenie art. 107 § 1 k.p.a.
Za wadliwe uznać również należy, jak stało się to w przedmiotowej sprawie, sporządzenie jednego protokołu (protokół z dnia 30 czerwca 2005r.) z czynności przeprowadzonych w różnych terminach ( 9, 16, 20, 27 i 30 czerwca 2005r.). Protokół taki nie daje rzeczywistego odzwierciedlenia opisanych sytuacji i zdarzeń, a tym samym uchybia przepisom art. 67 § 1 i 2 pkt 2 i art. 68 k.p.a.
Powyższe uchybienia skutkują koniecznością uchylenia zarówno zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji niezależnie od zarzutów skargi, których argumentacji sąd nie podzielił. Nie można bowiem uznać, jak podnosi to strona skarżąca, że w myśl przepisu § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, że aktualnych przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego nie należy stosować do budynków z tzw. starych zasobów mieszkaniowych. Wskazana interpretacja przepisu § 207 ust. 2 nie znajduje uzasadnienia w jego treści. Uzasadnienia takiego nie daje również wykładnia celowościowa.
Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej ustawy.