III SA 1196/02

III SA 1196/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-01-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-05-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogdan Lubiński /przewodniczący sprawozdawca/
Hanna Kamińska
Małgorzata Niezgódka-Medek
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Bogdan Lubiński (spr.) Sędziowie WSA Hanna Kamińska NSA (del.) Małgorzata Niezgódka-Medek Protokolant Małgorzata Szamocka po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2004r. sprawy ze skargi U.M. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia ... marca 2002r. nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych oddala skargę ic
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia ... marca 2002r. Nr ... wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 § 2 i art. 79 § 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) Izba Skarbowa w W. po rozpatrzeniu odwołania U.M. od decyzji Urzędu Skarbowego W. z dnia ... .12.2001r., Nr ... odmawiającej stwierdzenia i zwrotu nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 17.90 zł za 2000r. utrzymała ją w mocy.
W jej uzasadnieniu Izba Skarbowa napisała, iż podatniczka prowadziła działalność w zakresie: sprzedaż wysyłkowa dodatków do żywności (...) i produktów ziołowych wspomagających przy leczeniu dolegliwości przewodu pokarmowego i prostaty, a więc działalność gospodarczą, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.). Zdaniem organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nadpłaty w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa.
Brak koncesji nie może skutkować, nie powstaniem zobowiązania podatkowego, gdyż to podlega odrębnym niż ustawa z dnia 19 listopada 1999r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178) przepisom. W sprawie tej powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 ust. 1 Ordynacji podatkowej) niezależnie od uzyskanej koncesji.
Powołany w odwołaniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od osób fizycznych dotyczy czynności nie dozwolonych przez prawo. Natomiast nie dotyczy czynności dokonanych z naruszeniem zasad określonych przez prawo.
W sprawie niniejszej mamy do czynienia z dochodem osiągniętym w drodze umowy sprzedaży ruchomości - środków farmaceutycznych, gdzie dokonana została przez sprzedawcę nie spełniającego wymogów określonych przez prawo. A mianowicie sprzedawca nie miał wymaganej koncesji. Prokurator w uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu dochodzenia z dnia ... .06.2000r. podał, że wprawdzie na prowadzenie działalności podatniczka nie miała koncesji, ale dostęp do leków przez nią sprzedawanych jest powszechny.
Leki te można nawet sprowadzać sobie indywidualnie z zagranicy. Są one także bez żadnego problemu przewożone przez granicę.
Zatem w ocenie Izby Skarbowej należy uznać, że dochód z takiej sprzedaży podlega podatkowi dochodowemu od osób fizycznych.
W złożonej skardze wnosząc o uchylenie decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 120, 122, 123, 180, 187, 194 § 1 i 2, 200, 210 § 1 i 4 ustawy Ordynacja podatkowa.
Opisując dotychczasowy stan faktyczny sprawy, powołując się na orzeczenie Prokuratora stwierdziła, iż organy podatkowe błędnie ustaliły asortyment sprzedawanych artykułów. Z dokumentów nie wynika, ażeby kiedykolwiek sprzedawała np. ... . Jej zdaniem Izba Skarbowa naruszyła szereg artykułów Ordynacji podatkowej poprzez nie wystosowanie wezwania do przedłożenia dowodów oraz wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonych materiałów. Ponadto nie ustosunkowała się w pełni do podniesionych przez nią zarzutów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych. Podniosła, iż przyjmując, że dochody podlegają opodatkowaniu, to zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, powinny one zostać pomniejszone o należny podatek od towarów i usług, który wynosi łącznie 1.646 zł. W ocenie strony skarżącej brak jest logiki w zawartych w decyzjach organów podatkowych stwierdzeniach dotyczących prowadzonej działalności i związanych z tym unormowań prawnych. Mianowicie "dochody z działalności przestępczej z jednej strony podlegają opodatkowaniu, gdyż zostały uzyskane w prowadzeniu działalności gospodarczej opartej na przepisach stosownych ustaw o takiej działalności ... zaś z drugiej strony ... podlegają opodatkowaniu, gdyż działalność ta nie podlega uregulowaniu przez te ustawy".
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa, wskazując na przyczyny nie uwzględnienia zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa proceduralnego i materialnego, wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
W punkcie wyjścia należało uznać za bezpodstawny zarzut naruszenia art. 123 i 200 Ordynacji podatkowej. Urząd Skarbowy w dniu ... listopada 2001r. w oparciu o ww. przepisy wydał postanowienie i wyznaczył stronie termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Z materiałem tym skarżąca zapoznała się, a co potwierdza jej oświadczenie z dnia 26 listopada 2001r. (k.17)
Przechodząc do meritum sprawy należało stwierdzić, że żądanie stwierdzenia nadpłaty jest nieuzasadnione. Jest ono wynikiem braku rozróżnienia unormowań zawartych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie dotyczącym przychodów oraz w zakresie w jakim ustawa ta odnosiła się do dochodów zwolnionych od tego podatku.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy, jej przepisów nie stosuje się do przychodów wynikających z czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Nie będą zatem przedmiotem opodatkowania te przychody, które są wynikiem czynności, które nie mogą być skuteczne w sposób prawem przewidziany, ponieważ są sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (np. prostytucja) lub karalne (np. łapownictwo).
Natomiast brak uzyskania koncesji od właściwego organu na prowadzenie działalności gospodarczej nie zmienia faktu, że prowadzenie działalności gospodarczej z naruszeniem tego warunku nie jest zwolnione od podatku.
Z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że opodatkowaniu tym podatkiem objęte są wszelkie rodzaje dochodów z wyjątkiem wymienionych w art. 21 tej ustawy oraz zwolnionych na podstawie odrębnych przepisów, a jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania jest suma dochodów ze wszystkich źródeł. Według ust. 2 art. 9 dochodem z określonego źródła przychodu jest osiągnięta w danym roku podatkowym nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania.
Wśród określonych w art. 10 ust. 1 ww. ustawy w pkt 3 została wymieniona pozarolnicza działalność gospodarcza.
Powyższy przychód nie został wymieniony w art. 21 tej ustawy.
W świetle przedstawionych unormowań składane deklaracje podatkowe oraz wykazany w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (PIT-36) za 2000r. dochód jest prawidłowy, co czyni, iż żądanie stwierdzenia nadpłaty na podstawie art. 79 § 2 pkt 1 lit. a ustawy Ordynacja podatkowa nie mogło być przez organy podatkowe uwzględnione.
Ponieważ Sąd nie dopatrzył się naruszenia innych wskazanych w skardze przepisów, to na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.