III S 88/16

Sygn. akt III S 88/16 POSTANOWIENIE Dnia 12 lipca 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący-Sędzia: SO Krystyna Wiśniewska-Drobny Sędziowie: SO Leszek Dąbek (spr.) SO Barbara Braziewicz po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2016 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. (1) na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w Rybniku pod sygn. akt I Ns 123/14 z udziałem Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Rejonowego w Rybniku postanawia: 1. stwierdzić, że w postępowaniu Sądu Rejonowego w Rybniku, w sprawie o sygn. akt I Ns 123/14 nastąpiła przewlekłość postępowania; 2. przyznać skarżącemu M. K. (1) od Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Rejonowego w Rybniku kwotę 2 000 zł (dwa tysiące złotych); 3. oddalić skargę w pozostałym zakresie; 4. zwrócić skarżącemu opłatę od skargi w kwocie 100 zł (sto złotych). SSO Barbara Braziewicz SSO Krystyna Wiśniewska-Drobny SSO Leszek Dąbek Sygn. akt III S 88/16 UZASADNIENIE Skarżący M. K. (1) wniósł skargę na naruszenie jego prawa do rozpoznania bez nieuzasadnionej zwłoki sprawy z wniosku M. K. (2) z jego udziałem o podział majątku wspólnego, toczącej się przed Sądem Rejonowym w Rybniku pod sygn. akt I Ns 123/14, żądając stwierdzenia wystąpienia w niej przewlekłości postępowania, przyznania mu od Skarbu Państwa kwoty 20 000zł, nadto zobowiązania Sądu Rejonowego w Rybniku do „niezwłocznego podjęcia sprawy” oraz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając skargę twierdził, że od daty wniesienia pozwu tj. 5 02 2014r. w sprawie został wyznaczony termin na 8 04 2015r., następnie na 20 05 2015r. i od tego czasu nie zostały podjęte żadne czynności merytoryczne, tylko Sąd wbrew stanowisku stron próbował ich nakłonić do mediacji. Udział w sprawie zgłosił Skarb Państwa – Prezes Sądu Rejonowego w R. , który wnosił o oddalenie skargi, opisując przy tym przebieg podejmowanych czynności w sprawie. Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje : Wniosek M. K. (2) o podział majątku wspólnego wpłynął do Sądu Rejonowego w Rybniku w dniu 05 02 2014r. i został zarejestrowany pod sygn. akt I Ns 123/14. Od czasu zarejestrowania sprawy upłynął okres ponad 2 lat i 5 miesięcy . W toku jej rozpoznawania przez Sąd Rejonowy podejmowano w niej następujące czynności: Zarządzeniem z 05 02 2014r wnioskodawczyni została wezwana do usunięcia braków formalnych wniosku – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem zwrotu wniosku (k. 1). Braki zostały usunięte 26 02 2014r. (k. 7). Zarządzeniem z 23 04 2014r. wnioskodawczyni została wezwana do uzupełnienia złożonego oświadczenia majątkowego w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem oddalenia wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych (k. 12). Braki zostały uzupełnione 26 06 2014r. (k. 15). Postanowieniem z dnia 2 07 2014r. zwolniono M. K. (2) od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości. (k. 17) Zarządzeniem z 22 07 2014r. wyznaczono termin rozprawy na dzień 15 10 2014r. (k. 19), który następnie zarządzeniem z dnia 13 10 2014r. zmieniono na dzień 19 10 2014r. (k. 40). Na terminie rozprawy Sąd postanowił skierować strony do mediacji (k. 47). Strony nie doszły do porozumienia (protokół z mediacji z dnia 17 12 2014r. - k. 50) Zarządzeniem z 13 02 2014r. wyznaczono termin rozprawy na dzień 4 03 2015r. (k. 52), który celem przeprowadzenia wniosków dowodowych został odroczony na dzień 8 04 2015r. Kolejne terminy rozprawy odbyły sie 29 04 2015r. i 20 05 2015r., na którym Sąd Rejonowy w Rybniku zakreślił stronom 14 dniowy termin celem wspólnego uzgodnienia wartości ruchomości wchodzących w skład majątku wspólnego oraz dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu szacowania wartości nieruchomości na okoliczność nakładów poniesionych przez zainteresowanych na nieruchomości babki wnioskodawczyni i na mieszkanie matki uczestnika. Ostatecznie w piśmie z dnia 17 06 2015r. wnioskodawczyni wskazała, iż strony nie doszły do wspólnego ustalenia składników wchodzących w skład majątku wspólnego. Postanowieniem z 20 10 2015r. (po upływie 4 miesięcy) Sąd Rejonowy w R. skierował ponownie strony do mediacji. Wobec braku możliwości ugodowego zakończenia sporu (protokół z mediacji z dnia 10 11 2015r. - k. 131) zarządzeniem z dnia 27 01 2016r. Sąd zwraca się do komisu samochodowego, banku oraz wzywa pełnomocnika uczestnika postępowania do złożenia w terminie 7 dni kopii dowodu rejestracyjnego. Wobec braku odpowiedzi po upływie kolejnych 3 miesięcy zarządzeniem z dnia 15 04 2016r. ponawia wykonanie poprzedniego zarządzenia i po jego wykonaniu kieruje sprawę do biegłego. W toku postępowania prowadzonego w Sądzie Rejonowym w Rybniku pod sygn. akt I Ns 1234/14 doszło więc do długotrwałego i niczym nieuzasadnionego stanu bezczynności w podejmowaniu przez Sąd czynności, przede wszystkim przy przeprowadzaniu dowodu z opinii biegłego. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego na rozprawie w dniu 20 05 2015r. i pomimo tego nie zlecił biegłemu jej sporządzenia. Nieuzasadnione było także ponowne kierowanie uczestników postępowania do mediacji (o braku możliwości porozumienia się przez nich informowała wnioskodawczyni w piśmie z dnia 17 06 2015r.) W konsekwencji tego przez ponad rok wystąpiło w sprawie niczym nieuzasadnione opóźnienie w sporządzeniu opinii, przy rozpoznaniu sprawy nie do-chowano zasady koncentracji czynności postępowania oraz co należy podkreślić wbrew dyspozycji regulacji art. 183 1 § 1 k.p.c. i art. 183 3 § 2 k.p.c. bez zgody uczestników postępowania ponownie skierowano ich do mediacji. Doprowadziło to do jej długoletniego rozpoznawania, przez co wystąpiła w niej przewlekłość postępowania w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 17 06 2004r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. nr 179, poz. 1843, z późniejszymi zmianami) i skarga co do zasady jest uzasadniona. Skarżący nie wskazał jednak w skardze jakie konkretne negatywne następstwa spowodowała dla niego przewlekłość postępowania. Dlatego uwzględniając wskazane powyżej okoliczności uznać należy, że przyznana kwota 2 000zł stanowi wystarczającą rekompensatę i w tej części jego żądanie przyznania mu od Skarbu Państwa odpowiedniej sumy pieniężnej (przewidzianej w regulacji art. 12 ust. 4 powyższej ustawy) było uzasadnione, a w pozostałym zakresie jako bezzasadne należało je oddalić. Opłatę od skargi polecono zwrócić w oparciu o regulację art. 17 ust. 3 ustawy. Reasumując skarga skarżącego na naruszenie jego prawa do rozpoznania w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki sprawy zarejestrowanej w Sądzie Rejonowym w Rybniku pod sygn. akt I C 199/13 jest w uzasadniona i dlatego przy zastosowaniu wskazanych powyżej regulacji prawnych orzeczono jak w sentencji. SSO Barbara Braziewicz SSO Krystyna Wiśniewska-Drobny SSO Leszek Dąbek