III RN 79/98

Wyrok z dnia 4 listopada 1998 r. III RN 79/98 Naczelny Sąd Administracyjny nie może kontrolować podstawy faktycz- nej zaskarżonej decyzji administracyjnej, jeżeli nie stwierdzi naruszenia przepi- sów postępowania. Przewodniczący SSN: Andrzej Wasilewski, Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca), Andrzej Wróbel. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 1998 r. sprawy z po- wództwa Joanny M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 1997 r. [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę adwokatów, na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości [...] od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 1998 r. [...] u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Naczelnemu Sądowi Admi- nistracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. U z a s a d n i e n i e Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 marca 1998 r. uchylił decyzję Ministra Sprawiedliwości nieuwzględniającą odwołania Joanny M. od uchwały Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej utrzymującą w mocy odmowę wpisu na listę adwokatów. Podstawę tego wyroku stanowią następujące ustalenia: Skarżąca jako wieloletni radca prawny zwolniona była od wymogu złożenia egzaminu adwokackiego. Korzysta ona w pełni z praw publicznych, ukończyła uniwersyteckie studia prawnicze i uzyskała tytuł magistra prawa. Jedyne, co w sprawie podlegało ocenie to, czy skarżąca - stosownie do art. 65 pkt 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. Nr 16, poz. 124 ze zm.) - jest nieskazitelnego charakte- ru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Według NSA: „ani organy samorządu adwokackiego ani Minister 2 Sprawiedliwości nie byli w stanie przedstawić jakichkolwiek faktów podważających ocenę nieskazitelności charakteru skarżącego, a nie tylko brak jej wiedzy”. Minister Sprawiedliwości wniósł rewizję nadzwyczajną od powyższego wyroku zarzucając mu rażące naruszenie art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), art. 65 pkt 1 ustawy Prawo o adwokaturze oraz art. 80 KPA. Wniosek rewizji nadzwyczajnej doty- czył uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpozna- nia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny nie wyjaśnił powodów swego zasadniczego ustalenia, jakoby ocena organów samorządu adwokackiego oraz Ministra Sprawiedliwości, iż Joanna M. nie daje rękojmi prawid- łowego wykonywania zawodu adwokata, nie była oparta na jakichkolwiek faktach. Tymczasem w aktach sprawy zebrany został dość obfity materiał dowodowy, na podstawie którego zarówno w uchwałach organów samorządu adwokackiego, jak i w decyzji Ministra Sprawiedliwości ustalone zostały fakty, a w ich konsekwencji oceny dotyczące cech charakteru Joanny M. i jej dotychczasowego zachowania, które pro- wadziły do wniosku, iż nie daje ona rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu ad- wokata. Poprzestając na zaskarżonej do NSA decyzji Ministra Sprawiedliwości należy wskazać, że zawartą w niej ocenę Minister Sprawiedliwości wyprowadził powołując się w szczególności na zdarzenie dotyczące naruszenia przez Joannę M. uprawnień radcy prawnego przez podjęcie się pełnomocnictwa w określonej sprawie opiekuń- czej i prowadzenie jej sprzecznie z etyką zawodową. Natomiast ocenę o charakterze Joanny M. wyprowadzono z analizy licznych pism zainteresowanej, z których - zda- niem Ministra Sprawiedliwości - wynika agresywny stosunek i brak poszanowania sądu, prokuratury oraz organów samorządu adwokackiego. W szczególności posłu- giwanie się przez Joannę M. inwektywami w stosunku do organów wymiaru spra- wiedliwości i organów adwokatury dyskwalifikuje ją jako kandydatkę do zawodu ad- wokata. W tej sytuacji Sąd Najwyższy stwierdza, że zarzuty rewizji nadzwyczajnej są zasadne. Zasadnicze ustalenie zaskarżonego wyroku pozostaje bowiem w rażącej 3 sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem (art. 80 KPA w związku z art. 59 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym). Ponadto, NSA naruszył art. 22 ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy, skoro oparł swe rozstrzygnięcie na tej podstawie, że zas- karżona decyzja narusza prawo materialne (art. 65 ust. 1 ustawy Prawo o adwokatu- rze). Tymczasem, ustalona w zaskarżonej decyzji podstawa faktyczna uzasadniała zastosowanie powyższego przepisu prawa materialnego. Sąd Najwyższy z powyższych przyczyn uznał, że rewizja nadzwyczajna ma usprawiedliwione podstawy i orzekł w myśl art. 393 13 § 1 KPC w związku z art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego... (Dz.U. Nr 43, poz. 189 ze zm.). ========================================