III RN 58/01

Wyrok z dnia 7 maja 2002 r. III RN 58/01 Zarówno pod rządami ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (jednolity tekst: Dz.U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 ze zm.), jak i ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w podatku od towarów i usług nalicza się odsetki od nienależnego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym jako od zaległości podat- kowych. Przewodniczący SSN Jerzy Kwaśniewski, Sędziowie SN: Katarzyna Gonera (sprawozdawca), Andrzej Wróbel. Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Prokuratury Krajowej Waldemara Grudzieckiego, po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2002 r. sprawy ze skargi Haliny B. i Wiesława B. na decyzję Izby Skarbowej w S. - Ośrodka Zamiejscowego w K. z dnia 2 lipca 1999 r. [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 1995 r. na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości [...] od wyroku Naczelne- go Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie z dnia 13 wrześ- nia 2000 r. [...] u c h y l i ł zaskarżony wyrok w punktach I i III i przekazał sprawę w tym za- kresie Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu-Ośrodkowi Zamiejscowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania. U z a s a d n i e n i e W wyniku kontroli przeprowadzonej w Biurze Prawno-Handlowym „B.-L.” w K., prowadzonym przez Halinę i Wiesława małżonków B., Inspektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. decyzją z dnia 2 kwietnia 1999 r. [...] określił podatnikom Halinie i Wiesławowi B. kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za marzec 1995 r. w wysokości 2.553 zł oraz kwotę nienależnie otrzymanego zwrotu w wysokości 432 zł z jednoczesnym ustaleniem, że kwota ta od dnia 9 maja 1995 r. jest traktowana na 2 równi z zaległością podatkową. Jako podstawę prawną decyzji organ pierwszej in- stancji wskazał art. 10 ust. 2 i art. 19 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 52 § 1 pkt 2 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz. 926 ze zm.), a także § 35 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 133, poz. 688 ze zm.). Organ pierwszej instancji stwierdził, że podatnicy zawyżyli podatek naliczony o podatek wynikający z faktur otrzymanych w styczniu 1995 r., który mógł być rozliczony w miesiącu ich otrzymania lub miesiącu następnym, nie zaś w rozliczeniu za marzec 1995 r., mimo iż w tym miesiącu nastąpiło faktyczne wy- konanie usług, których dotyczyły przedmiotowe faktury. Odwołanie podatników od decyzji Inspektora Urzędu Kontroli Skarbowej nie zostało uwzględnione i Izba Skarbowa w S. - Ośrodek Zamiejscowy w K. decyzją z dnia 2 lipca 1999 r. [...], utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał na przepisy art. 19 ust. 3 i 3a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 35 ust. 4 pkt 4 rozpo- rządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994 r. w sprawie wykonania przepi- sów ustawy o podatku od towarów i usług. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnicy - Halina i Wie- sław B. - wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej w całości. Zarzucili naruszenie art. 19 ust. 1, 2 i 3a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 35 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Skarżący za- kwestionowali zawężającą - ich zdaniem - wykładnię art. 19 ustawy o podatku od to- warów i usług oraz o podatku akcyzowym dokonaną przez Izbę Skarbową, a ponadto podnieśli, że organy podatkowe do otrzymanych przez nich zwrotów podatku nali- czonego niezasadnie zastosowały przepisy Ordynacji podatkowej, mimo że faktycz- ne zwroty podatku nastąpiły pod rządem przepisów ustawy o zobowiązaniach podat- kowych, które to przepisy nie zawierały regulacji mogących uzasadniać twierdzenie, że nienależnie otrzymane zwroty podatku stanowią zaległość podatkową. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, powtarzając wcześniejsze argumenty i dodatkowo podnosząc, że również na gruncie ustawy o zobowiązaniach podatkowych kwoty nienależnie otrzymanych zwrotów podatku od 3 towarów i usług były traktowane na równi z zaległością podatkową, od której - zgod- nie z art. 20 ust. 1 i 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych - pobierane były odset- ki za zwłokę. Wyrokiem z dnia 13 września 2000 r. [...] Naczelny Sąd Administracyjny-Ośro- dek Zamiejscowy w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej oraz po- przedzającą ją decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w części dotyczącej ustaleń co do zrównania kwoty nienależnie otrzymanego zwrotu podatku z zaległością podatko- wą (punkt I), w pozostałym zaś zakresie skargę oddalił (punkt II) i orzekł o kosztach postępowania (punkt III). Sąd stwierdził, że istota sporu sprowadzała się do dwóch zagadnień: po pierwsze - do interpretacji art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podat- ku akcyzowym, po drugie - do zasadności zastosowania przepisów art. 52 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 2 Ordynacji podatkowej do zwrotów bezpośrednich podatku od towarów i usług, które nastąpiły w okresie obowiązywania ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (jednolity tekst: Dz.U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 ze zm.). Pierwsze zagadnienie Sąd rozstrzygnął w taki sposób, jak to uczyniły organy podatkowe, w wyniku czego oddalił skargę w części dotyczącej określenia kwoty zwrotu oraz wysokości nienależnie otrzymanego zwrotu. Drugie zagadnienie wiązało się z tym, że organy podatkowe - określając w prawidłowej wysokości kwotę zwrotu oraz wysokość nienależnie otrzymanego zwrotu - dokonały jednocześnie ustalenia, że kwotę nienależnie otrzymanego zwrotu należy traktować na równi z za- ległością podatkową i to od dnia jej otrzymania. Powyższe ustalenie, mające istotne znaczenie dla wyliczenia wysokości odsetek za zwłokę, organy podatkowe oparły na przepisie art. 52 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym na równi z zale- głością podatkową traktuje się zwrot podatku. Doszło zatem do sytuacji, w której za- stosowano przepisy Ordynacji podatkowej wstecz, mimo braku szczególnego unor- mowania w tym zakresie. Sąd powołał się na pogląd prawny wyrażony w uzasadnie- niu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 1999 r., SA/Sz 496/98, zgodnie z którym „brak było na gruncie ustawy o zobowiązaniach podatko- wych podstaw prawnych do uznania, że niesłusznie dokonany zwrot podatku od to- warów i usług może być traktowany jako zaległość podatkowa, od której należy po- bierać odsetki za zwłokę”. W ocenie Sądu niesłusznie dokonany zwrot podatku może być traktowany na równi z zaległością podatkową dopiero od dnia wejścia w życie przepisów Ordynacji podatkowej, to jest od dnia 1 stycznia 1998 r., nie zaś od dnia 4 faktycznego zwrotu, jak niezasadnie przyjęły organy podatkowe. Sąd uchylił w części zaskarżoną decyzję jako wydaną z naruszeniem prawa materialnego, a mianowicie art. 52 § 1 pkt 2 w związku z art. 344 Ordynacji podatkowej. Rewizję nadzwyczajną od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego- Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie z dnia 13 września 2000 r. wniósł Minister Sprawiedliwości. Wyrok został zaskarżony w części dotyczącej ustaleń co do zrów- nania kwoty nienależnie otrzymanego zwrotu podatku z zaległością podatkową. Za- skarżonemu wyrokowi Minister Sprawiedliwości zarzucił rażące naruszenie art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 19 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (jednolity tekst: Dz.U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 ze zm.). Na podstawie art. 57 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Ad- ministracyjnym Minister Sprawiedliwości wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w punktach I. (uchylającym w części decyzję Izby Skarbowej i Inspektora Kontroli Skar- bowej) i III. (orzekającym o kosztach postępowania) i o oddalenie skargi również w tej części. Zdaniem wnoszącego rewizję nadzwyczajną, pogląd Naczelnego Sądu Admi- nistracyjnego jakoby naliczenie odsetek za zwłokę od nienależnego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, jako od zaległości podatkowych, było dopusz- czalne dopiero z dniem 1 stycznia 1998 r., czyli z dniem wejścia w życie art. 53 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), rażąco narusza art. 19 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych. Stosownie bowiem do wyraźnego brzmienia art. 20 ust. 1 tej ustawy, obowiązującego do dnia 31 grudnia 1997 r., od zaległości podatko- wych pobierane były odsetki za zwłokę. Wobec ustawowej konstrukcji samooblicze- nia przez podatników podatku od towarów i usług, kwota nienależnie otrzymanego zwrotu podatku na podstawie przedstawionego przez podatników rozliczenia ozna- cza, iż zobowiązanie podatkowe nie zostało uiszczone w terminie w należytej wyso- kości, stając się w konsekwencji zaległością podatkową, od której pobiera się odsetki za zwłokę. W rozpoznawanej sprawie podatnicy popadli w zaległość podatkową po- nieważ uchybili dyspozycji art. 26 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podat- ku akcyzowym. Zgodnie z tym przepisem, podatnicy są obowiązani bez wezwania przez urząd skarbowy do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowią- 5 zek podatkowy, na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Z punktu widzenia przesłanek zastosowania powołanego przepisu decydujące znaczenie ma to, że po- datek za kwestionowany miesiąc został określony przez podatników (na zasadzie samoobliczenia) w zaniżonej wysokości. W danym wypadku było to wynikiem zawy- żenia przez podatników podatku naliczonego, co spowodowało zaniżenie podatku należnego, a tym samym podatek nie został uiszczony w obowiązującym terminie płatności. W związku z tym, od powstałej zaległości podatkowej powinny zostać po- brane odsetki. Zdaniem wnoszącego rewizję nadzwyczajną, ocena prawna dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny powoduje nierówność w traktowaniu podatników, pro- wadzi bowiem do ich podzielenia na dwie grupy: tych, którzy w danym okresie rozli- czeniowym posiadają podatek naliczony wyższy od należnego, i tych, których poda- tek należny przewyższa naliczony. Nie istnieje żadna ratio legis, aby poprzez kon- strukcję podatku od towarów i usług, polegającą między innymi na obliczaniu różnicy pomiędzy podatkiem naliczonym i należnym, jednych podatników „sankcjonować” odsetkami za zwłokę za niezapłacony podatek należny wyliczony w prawidłowej wy- sokości, zaś wobec podatników, którzy wykazali zawyżony podatek naliczony, takiej „sankcji” nie stosować. Minister Sprawiedliwości wskazał, że przyjęte przez organy podatkowe rozstrzygnięcie zgodne jest z wyrokami Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1998 r., III RN 17/98 (OSNAPiUS 1999 nr 4, poz. 109) oraz z dnia 2 grudnia 1999 r., III RN 111/99 (Monitor Podatkowy 2000 nr 12). Odnosząc się do poglądu Sądu dotyczącego braku możliwości zastosowania art. 52 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej ze względu na to, że faktyczne zwroty podatku nastąpiły pod rządami ustawy o zobowiązaniach podatkowych, Minister Sprawiedli- wości wskazał na przepisy przejściowe, w szczególności art. 324 Ordynacji podatko- wej, który nakazuje stosowanie przepisów Ordynacji do spraw wszczętych, a nie za- kończonych, przed dniem 1 stycznia 1998 r., a więc po wejściu w życie Ordynacji podatkowej. W rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało wszczęte 5 lutego 1998 r., a więc po wejściu w życie Ordynacji podatkowej. Jeśli zatem możliwe było stosowanie przepisów Ordynacji do spraw wszczętych przed 1 stycznia 1998 r., to tym bardziej zasadne jest stosowanie ich do spraw wszczętych po tej dacie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 6 Rewizja nadzwyczajna zasługuje na uwzględnienie. Błędny jest pogląd Na- czelnego Sądu Administracyjnego, jakoby „brak było na gruncie ustawy o zobowią- zaniach podatkowych podstaw prawnych do uznania, że niesłusznie dokonany zwrot podatku od towarów i usług może być traktowany jako zaległość podatkowa, od któ- rej należy pobierać odsetki za zwłokę”, co oznacza, że niesłusznie dokonany zwrot podatku może być traktowany na równi z zaległością podatkową dopiero od dnia wejścia w życie przepisów Ordynacji podatkowej, czyli od dnia 1 stycznia 1998 r., nie zaś od dnia faktycznego zwrotu jak przyjęły to organy podatkowe. Nie można zgodzić się z poglądem, że naliczanie odsetek od nienależnego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym jako od zaległości podatkowej stało się dopuszczalne do- piero z dniem 1 stycznia 1998 r., tzn. z dniem wejścia w życie art. 53 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Stosownie bowiem do wyraźnego postanowienia art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (jednolity tekst: Dz.U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 ze zm.), obowiązującego do dnia 31 grudnia 1997 r., od zaległości po- datkowych pobierane były odsetki za zwłokę. Niesłusznie dokonany zwrot podatku był traktowany na równi z zaległością podatkową już na gruncie ustawy o zobowią- zaniach podatkowych (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 kwiet- nia 1998 r., III RN 17/98, OSNAPiUS 1999 nr 4, poz. 109). Możliwość potraktowania nienależnego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym jako zaległości podatkowej wiązała się z tym, że - jak trafnie podniósł w rewizji nadzwyczajnej Mi- nister Sprawiedliwości - w prawie podatkowym przyjęto zasadę samoobliczania przez podatnika i wpłacania podatku od towarów i usług na konto urzędu skarbowego. W konsekwencji kwota nienależnie otrzymanego przez podatnika zwrotu podatku od towarów i usług, dokonanego na podstawie przedstawionego przez niego samego nieprawidłowego rozliczenia, oznaczała w istocie, iż zobowiązanie podatkowe ciążą- ce na podatniku nie zostało uiszczone w terminie i w należytej wysokości, a tym sa- mym stało się zaległością podatkową, od której pobierane były odsetki za zwłokę (art. 19 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych). Za- rzut naruszenia wskazanych w rewizji nadzwyczajnej przepisów - art. 19 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 1 - jest zatem uzasadniony. Pierwszy z nich stanowi, że poda- tek nieuiszczony w terminie płatności jest zaległością podatkową, drugi natomiast, że od zaległości podatkowych pobiera się odsetki za zwłokę. Przedstawiona wykładnia art. 19 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o zo- 7 bowiązaniach podatkowych nie wyczerpuje wszystkich problemów prawnych istnieją- cych w rozpoznawanej sprawie. Błędny jest również pogląd Naczelnego Sądu Admi- nistracyjnego, że w rozpoznawanej sprawie nie miał zastosowania art. 52 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, ponieważ oceniany stan faktyczny dotyczył marca 1995 r., a przepisy Ordynacji podatkowej weszły w życie od 1 stycznia 1998 r. Decyzje o nali- czeniu odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych organy podatkowe oparły na unormowaniu powyższego przepisu, co Naczelny Sąd Administracyjny ocenił jako „zastosowanie prawa wstecz mimo braku szczególnego unormowania w tym zakre- sie”. Pogląd ten jest wadliwy, ponieważ pomija regulację wynikającą z art. 324 Ordy- nacji podatkowej. Zgodnie z treścią § 1 tego artykułu, do spraw wszczętych, a nie- rozpatrzonych przez organ podatkowy pierwszej instancji przed dniem 1 stycznia 1998 r., stosuje się, z zastrzeżeniem § 2, przepisy niniejszej ustawy (czyli Ordynacji podatkowej), z kolei zgodnie z treścią § 2, złożone przed dniem wejścia w życie Or- dynacji podatkowej wnioski w sprawach: 1) odroczenia terminu płatności podatku, 2) rozłożenia na raty zapłaty podatku lub zaległości podatkowej, 3) potrącenia zobo- wiązań podatkowych - rozpatrywane są na podstawie przepisów ustawy o zobowią- zaniach podatkowych. Z analizy tego przepisu wynika, że ma on charakter zarówno procesowy, jak i materialnoprawny. Skoro bowiem cała ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - zgodnie z jej art. 1 - obejmuje zarówno przepisy materialnoprawne, dotyczące zobowiązań podatkowych (art. 1 pkt 1), jak procesowe, dotyczące postę- powania podatkowego (art. 1 pkt 3), to również art. 324 § 1, nakazujący stosować w sprawach (do spraw), które nie zostały zakończone przez organ podatkowy pierwszej instancji przed dniem 1 stycznia 1998 r., przepisy Ordynacji podatkowej, obejmuje obowiązek stosowania zarówno przepisów procesowych, jak i przepisów mate- rialnoprawnych tej ustawy. Jeżeli nawet do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie Ordynacji podatkowej, lecz jeszcze niezakończonych do tej daty przez organ podatkowy pierwszej instancji wydaniem decyzji administracyjnej, mają być stosowa- ne przepisy Ordynacji podatkowej, to tym bardziej przepisy te powinny mieć zasto- sowanie do spraw wszczętych już po dniu wejścia w życie tej ustawy. W rozpozna- wanej sprawie postępowanie zostało wszczęte niewątpliwie po 1 stycznia 1998 r., co oznacza, że zarówno do samego przebiegu postępowania, jak i do zobowiązań po- datkowych zastosowane powinny być jej przepisy, w tym również art. 52 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Wykładnia art. 324 § 1 Ordynacji podatkowej prowadzi do 8 wniosku, że ocena materialnoprawna stanów faktycznych, które zaistniały jeszcze przed wejściem w życie ustawy, powinna być dokonywana w postępowaniu podat- kowym wszczętym już po jej wejściu w życie według jej przepisów. Wyjątek od tej zasady został wyraźnie uregulowany w art. 324 § 2 Ordynacji podatkowej, jednak rozpoznawana sprawa nie dotyczy żadnej z kwestii wymienionych w tym przepisie (ani odroczenia terminu płatności podatku, ani rozłożenia na raty zapłaty podatku lub zaległości podatkowej, ani potrącenia zobowiązań podatkowych). Zgodnie z art. 52 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej, na równi z zaległością po- datkową traktuje się między innymi zwrot podatku, jeżeli podatnik otrzymał go niena- leżnie lub w wysokości wyższej od należnej, chyba że podatnik wykaże, że nie na- stąpiło to z jego winy. Od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę (art. 53 § 1 Ordynacji), co stosuje się również do zwrotu podatku, o którym mowa w art. 52 § 1 pkt 2 (art. 53 § 2 Ordynacji). Porównanie treści art. 20 ust.1 w związku z art. 19 ust. 1 ustawy o zobowiąza- niach podatkowych oraz art. 53 § 1 i § 2 w związku z art. 52 § 1 pkt 2 Ordynacji po- datkowej prowadzi do wniosku, że nie ma konfliktu między tymi normami co do trak- towania nienależnego zwrotu podatku jako zaległości podatkowej. Wynika to z kon- strukcji podatku od towarów i usług oraz z zasady samoobliczania tego podatku przez podatnika. Późniejsze przepisy (art. 52 § 1 pkt 2 oraz art. 53 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej) nie są bardziej restrykcyjne od przepisów wcześniejszych (art. 19 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych). Można nawet powiedzieć, że regulacja art. 52 i art. 53 Ordynacji podatkowej jest bardziej szczegółowa, bardziej dosłowna, mniej abstrakcyjna od regulacji art. 19 i art. 20 ust. 1 ustawy o zobowiąza- niach podatkowych, co jest korzystniejsze z punktu widzenia podatnika. Nie powinno zatem ulegać wątpliwości, że zastosowanie - według reguły wynikającej z art. 324 § 1 Ordynacji podatkowej - nowych przepisów, także materialnoprawnych, do stanów faktycznych dotyczących nienależnego zwrotu podatku (art. 52 § 1 pkt 2 Ordynacji), zaistniałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, nie pogarsza sytuacji prawnej podatnika, a zatem nie narusza ogólnej zasady porządku prawnego lex retro non agit, zgodnie z którą nowe prawo nie powinno działać wstecz, jeżeli miałoby pozba- wiać dotychczasowych uprawnień albo nakładać nowe obowiązki. Zarówno pod rzą- dami ustawy o zobowiązaniach podatkowych, jak i pod rządami Ordynacji podatko- wej możliwe było i jest naliczanie odsetek od nienależnego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym jako od zaległości podatkowych. Przepisy Ordynacji po- 9 datkowej, precyzując przesłanki, których spełnienie sprawia, że nienależny zwrot po- datku naliczonego nad należnym traktowany jest na równi z zaległością podatkową, respektują wynikający z art. 84 Konstytucji RP wymóg precyzyjnego ustawowego uregulowania rozmiarów ponoszenia zobowiązań podatkowych. Podsumowując powyższe wywody stwierdzić należy, że zarzut rewizji nad- zwyczajnej dotyczący naruszenia art. 19 ust. 1 i 20 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych jest słuszny w związku z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten - wyłączając zastosowanie do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy art. 52 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej - przyjął (jak należy domniemywać), że zastosowane powinny być przepisy ustawy o zobo- wiązaniach podatkowych. Równocześnie błędnie przyjął, że kwestia odsetek za zwłokę od nienależnie otrzymanego zwrotu podatku, obliczonych tak jak od zaległo- ści podatkowych, nie została w ustawie o zobowiązaniach podatkowych uregulowa- na. Również z tej ostatniej ustawy wynikało - przy odpowiedniej interpretacji jej prze- pisów - że od nienależnego zwrotu podatku naliczone być powinny odsetki za zwłokę jak od zaległości podatkowych. Z tych przyczyn rewizja nadzwyczajna okazała się uzasadniona. Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku Ministra Sprawiedliwości o oddalenie skargi w części dotyczącej odsetek od zaległości podatkowych, ponieważ kwestia prawidłowości naliczenia tych odsetek (za jaki okres, od jakiej daty wymagalności) powinna być poddana kontroli w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administra- cyjnym. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 236 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483) oraz art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 43, poz. 189 ze zm.) w związku z art. 39313 KPC orzekł jak w sentencji. ========================================