III RN 46/98

Postanowienie z dnia 4 listopada 1998 r. III RN 46/98 Okręgowy Sąd Lekarski po przeprowadzeniu rozprawy wydaje orzecze- nie rozstrzygające o tym czy obwiniony popełnił zarzucany mu czyn. Nie może natomiast umorzyć postępowania z powodu wycofania wniosku o ukaranie. Przewodniczący SSN: Andrzej Wasilewski, Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca), Andrzej Siuchniński. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 1998 r. sprawy przeciwko lekarzom: Jadwidze G. i Elżbiecie C. w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy, na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej w War- szawie [...] od postanowienia Okręgowego Sądu Lekarskiego w Łodzi z dnia 16 paź- dziernika 1997 r. [...] p o s t a n o w i ł: u c h y l i ć zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Okręgowemu Są- dowi Lekarskiemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. U z a s a d n i e n i e Naczelny Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej postanowieniem z dnia 23 kwietnia 1997 r. wystąpił o ukaranie dr. n. med. Jadwigi G. i dr. n. med. Elżbiety C. za postępowanie sprzeczne z art. 8 i art. 10 Kodeksu Etyki Lekarskiej poprzez za- niedbanie lekarskie polegające na nieskierowaniu dziecka Ani O. na konsultację neurologiczną, co mogło mieć wpływ na opóźnienie prawidłowego rozpoznania i roz- poczęcie właściwego leczenia. Okręgowy Sąd Lekarski przy Okręgowej Izbie Lekarskiej w Łodzi postanowie- niem z dnia 11 września 1997 r. wszczął - na skutek powyższego wniosku - postę- powanie w zakresie odpowiedzialności zawodowej obwinionych lekarzy. 2 Rozprawa została wyznaczona i przeprowadzona w dniu 16 października 1997 r. Po przeprowadzeniu dowodów, między innymi z zeznań przesłuchanych na rozprawie świadków, biorący udział w rozprawie zastępca Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej oświadczył, że wycofuje wniosek o ukaranie. Okręgowy Sąd Lekarski w Łodzi w tej sytuacji - ze względu na wycofanie wniosku o ukaranie - postanowił umorzyć postępowanie sądowe przeciwko lekarzom Jadwidze G. i Elżbiecie C. W uzasadnieniu tego postanowienia ponadto podniesio- no, że: „W trakcie przewodu nie dowiedziono, aby matka Ani O. Barbara O. zwracała się do obwinionych lekarzy o wydanie skierowań do neurologa”. Od postanowienia tego wniósł rewizję nadzwyczajną Prezes Naczelnej Rady Lekarskiej żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Okręgowemu Sądowi Lekarskiemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. Podstawę rewizji nadzwyczajnej stanowią zarzuty rażącego naruszenia w zas- karżonym postanowieniu następujących przepisów: 1) § 42 ust. 1 i § 43 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecz- nej z dnia 26 września 1990 r. w sprawie postępowania w przedmiocie odpowie- dzialności zawodowej lekarzy (Dz. U. Nr 69, poz. 406) poprzez nierozstrzygnięcie sprawy orzeczeniem oraz bez opisu zarzucanego przewinienia zawodowego; 2) art. 3 § 1, art. 257, art. 360 i art. 372 KPK poprzez pominięcie na rozprawie dowodu ze znajdujących się w aktach sprawy opinii biegłych oraz nierozważenie ze- branego materiału dowodowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rewizja nadzwyczajna jest zasadna. Zaskarżone postanowienie Okręgowego Sądu Lekarskiego w Łodzi jest rażą- co sprzeczne z zasadami postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodo- wej wynikającymi między innymi ze wskazanych w rewizji nadzwyczajnej przepisów. Stosownie do art. 357 KPK (obowiązującego w dniu orzekania przez Okręgowy Sąd Lekarski), a także § 40 ust. 1 powołanego w rewizji nadzwyczajnej rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej podstawę orzeczenia może stanowić tylko ma- teriał dowodowy ujawniony w toku rozprawy. Jednakże ujawnieniu powinien podle- gać każdy dowód istotny dla wyjaśnienia okoliczności przemawiających zarówno na 3 korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego (art. 3 § KPK). Tymczasem, jak słusznie zarzucono w rewizji nadzwyczajnej, na rozprawie w dniu 16 października 1997 r. Okręgowy Sąd Lekarski rozstrzygnął sprawę bez uwzględnienia dowodów zebranych w toku postępowania wyjaśniającego, w szczególności dowodów z opinii biegłych. Ponadto samo to rozstrzygnięcie jest oczywiście wadliwe, gdyż nie jest orzeczeniem rozstrzygającym o tym czy obwinione popełniły zarzucone im czyny sprzeczne ze wskazanymi przepisami Kodeksu Etyki Lekarskiej, lecz jest - bez podstawy prawnej - postanowieniem o umorzeniu postępowania, chociaż po przeprowadzeniu rozprawy Sąd lekarski powinien orzec merytorycznie co do zarzuconego przewinienia za- wodowego (§ 42 ust. 1 i § 43 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 26 września 1990 r.) Wobec zasadności rewizji nadzwyczajnej Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania (art. 537 § 2 KPK z 1997 r. stosowany odpowiednio w myśl art. 50 w związku z art. 57 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o izbach lekarskich, Dz. U. Nr 30, poz. 158 ze zm.) i art. 4 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o zmianie Kodeksu postępowania karnego... Dz. U. Nr 89, poz. 443). ========================================