III RN 200/01

Sprawa wywodzi się z wniosku Andrzeja S. o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego gruntu, który został pierwotnie zbyty przez jego matkę i Czesława M. Skarbowi Państwa, a następnie oddany w użytkowanie wieczyste K. Spółdzielni Mieszkaniowej na cele spółdzielczego budownictwa mieszkaniowego. Zarząd Miasta K. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiły rozwiązania umowy, uznając, że cel został osiągnięty, mimo że na części gruntu urządzono zieleń, a na innej części znajduje się pawilon handlowy wydzierżawiony osobie fizycznej. Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) oddalił skargę Andrzeja S., podzielając argumentację organów administracji. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł rewizję nadzwyczajną, zarzucając NSA rażące naruszenie przepisów, w tym brak wyjaśnienia stanu faktycznego i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, a także naruszenie prawa do czynnego udziału w postępowaniu przez pominięcie spadkobierców Czesława M. Sąd Najwyższy uwzględnił rewizję nadzwyczajną, uchylając wyrok NSA. Uzasadnił to naruszeniem art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o NSA w związku z art. 145 § 1 pkt 4 KPA, stwierdzając, że spadkobiercy Czesława M. nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym, co stanowiło podstawę do wznowienia postępowania. Sąd Najwyższy podkreślił, że brak czynnego udziału strony w postępowaniu jest przesłanką wznowienia, obligującą sąd administracyjny do uchylenia decyzji. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 26 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oraz art. 240 KC), Sąd Najwyższy uznał, że umowa z 1968 r. nie precyzowała wystarczająco celu i terminu zabudowy, co utrudniało stwierdzenie korzystania z gruntu w sposób sprzeczny z przeznaczeniem. Podkreślono również konieczność uwzględnienia zmiany stanu prawnego wynikającej z ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający