III RN 160/01

Sprawa rozpatrywana przez Sąd Najwyższy dotyczyła interpretacji pojęcia „zabudowy jednorodzinnej” w kontekście planów zagospodarowania przestrzennego. Inwestor złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego bliźniaczego z czterema lokalami mieszkalnymi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. odmówiło ustalenia tych warunków, powołując się na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który przewidywał jednorodzinną zabudowę bliźniaczą i wolnostojącą. Kolegium uznało, że budynek z czterema lokalami nie jest zabudową jednorodzinną. Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie oddalił skargę inwestora, podzielając stanowisko kolegium i opierając się na definicji zabudowy jednorodzinnej zawartej w § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych. Sąd administracyjny zinterpretował przepis tak, że „budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania” jest innym rodzajem budynku niż „dom jednorodzinny”. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł rewizję nadzwyczajną, zarzucając rażące naruszenie prawa. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy, uchylił zaskarżony wyrok NSA. Sąd Najwyższy uznał, że definicja zabudowy jednorodzinnej zawarta w § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa obejmuje swoim zakresem również budynek mieszkalny bliźniaczy z czterema lokalami mieszkalnymi. Sąd podkreślił, że przepis ten expressis verbis wymienia „budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania”, a budynek bliźniaczy z czterema lokalami spełnia te kryteria. W związku z tym, zdaniem Sądu Najwyższego, brak było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy, a wyrok NSA został wydany z rażącym naruszeniem prawa.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający