III RN 130/97

Wyrok z dnia 25 lutego 1998 r. III RN 130/97 Zasada z art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Ad- ministracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), w myśl której "ocena prawna wy- rażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd", oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Przewodniczący SSN: Andrzej Wasilewski (sprawozdawca), Sędziowie SN: Józef Iwulski, Adam Józefowicz. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 1998 r. sprawy ze skargi Krystyny B. i Ireny R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 26 marca 1997 r. [...] w przedmiocie odmowy rozwiązania użytkowania wieczys- tego działek [...], położonych w M., na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczel- nego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] od wyroku Naczelnego Sądu Admi- nistracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie z dnia 17 września 1997 r. [...] u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Naczelnemu Sądowi Ad- ministracyjnemu-Ośrodkowi Zamiejscowemu w Rzeszowie do ponownego rozpozna- nia. U z a s a d n i e n i e Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie-Ośrodek Zamiejscowy w Kra- kowie wyrokiem z dnia 30 czerwca 1993 r. [...] uchylił decyzje organów administracji publicznej obu instancji, którymi odmówiono Krystynie B. i Irenie R. zwrotu wywłasz- czonych działek położonych w M., o łącznej powierzchni 2616 m 2 . Z treści uzasad- nienia tego wyroku wynika, że na podstawie umowy notarialnej sporządzonej w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieru- - 2 - chomości (jednolity tekst: Dz.U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64) Krystyna B. i Irena R. sprzedały Skarbowi Państwa działki [...] o łącznej powierzchni 1919 m 2 , z przezna- czeniem pod budowę osiedla mieszkaniowego „R.” w M. Działki te zostały następnie oddane w użytkowanie wieczyste [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w M. Ponieważ organy obu instancji nie wyjaśniły istotnej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oko- liczności, czy mianowicie nieruchomość ta stała się zbędna na cel, dla realizacji któ- rego została ona wywłaszczona, przeto Sąd stwierdził w uzasadnieniu wyroku, że: „odstąpienie od obowiązku wzniesienia budynków czy urządzeń towarzyszących, przewidzianych w planach realizacyjnych (...) stanowi równocześnie przesłankę do wydania decyzji o rozwiązaniu umowy o oddaniu w wieczyste użytkowanie tegoż gruntu i o zarządzeniu odebrania tej nieruchomości (art. 26 ust. 2 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oraz art. 240 KC)”. Zarząd Gminy T.N. decyzją z dnia 10 maja 1994 r. orzekł o rozwiązaniu umowy użytkowania wieczystego działek [...] o łącznej powierzchni 0,1918 ha poło- żonych w M. i o odebraniu ich [...] Spółdzielni Mieszkaniowej, dotychczasowemu użytkownikowi. Decyzję tę utrzymało w mocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia 18 listopada 1994 r. [...]. W uzasadnieniu tej ostatniej decyzji podniesiono, że Spółdzielnia Mieszkaniowa w M., wbrew postanowieniom umowy o oddaniu jej w użytkowanie wieczyste nieruchomości, w skład których wchodziły mię- dzy innymi wskazane działki, nie zagospodarowała ich w sposób określony w umo- wie. Stosownie do § 9 tej umowy, na działkach oddanych w jej użytkowanie wieczys- te, Spółdzielnia ta zobowiązana była wybudować w terminie dwóch lat pawilon han- dlowy i parking. Ponieważ jednak [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa nie zagospodaro- wała oddanych jej w użytkowanie wieczyste działek, bowiem utworzyła na ich terenie plac zabaw i gier sportowych, to oznacza to, że wystąpiły przesłanki prawne uza- sadniające zastosowanie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospo- darce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (jednolity tekst: Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.) oraz art. 240 KC. Decyzją z dnia 18 listopada 1994 r. Samorzą- dowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy decyzję rozwiązującą umowę użytkowania. Jednakże następnie Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejs- cowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 21 maja 1996 r. [...] stwierdził nieważność za- - 3 - równo powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 listo- pada 1994 r. jak i poprzedzającej ją decyzji Zarządu Gminy T.N. z dnia 10 maja 1994 r. rozwiązującej umowę użytkowania wieczystego dotyczącą spornych działek, uznając, że decyzje te wydane zostały bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 KPA). Bowiem zdaniem Sądu, bez zgody drugiej strony niedopuszczalne jest roz- wiązanie umowy użytkowania wieczystego jedynie w odniesieniu do niektórych spoś- ród działek, których umowa dotyczy. A taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, skoro zawarta przez [...] Spółdzielnię Mieszkaniową notarialna umowa wie- czystego użytkowania z dnia 30 maja 1984 r., o której tutaj mowa, obejmowała nieru- chomość położoną w M., a składającą się z kilkunastu działek o łącznej powierzchni 19039 m 2 , pośród których wymienione zostały także dwie sporne działki [...]. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Zarząd Miasta M., który z chwilą wejścia w życie z dniem 6 grudnia 1994 r. przepisów ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. Nr 122, poz. 593) i uchy- lenia art. 27a KPA, stał się właściwym dla załatwienia sprawy w miejsce wyznaczo- nego uprzednio do jej rozpoznania Zarządu Gminy T.N., decyzją z dnia 27 stycznia 1997 r. [...] odmówił rozwiązania umowy użytkowania wieczystego co do spornych działek położonych w M. [...] oraz odmówił zarządzenia ich odebrania [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w M. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że z mocy art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym organ administracyjny rozpoznający tę sprawę jest związany poglądem prawnym Sądu, wedle którego wyłączona została możliwość częściowego rozwiązania umowy użytkowania wieczystego na podstawie art. 26 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, pomimo że ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w M. z dnia 9 marca 1995 r. [...] orzeczono o zwrocie spornych działek Krystynie B. i Irenie R., zobowiązując je jed- nocześnie do wpłacenia określonej kwoty na rzecz Urzędu Miejskiego w M. Stano- wisko to podzieliło również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w decyzji z dnia 26 marca 1997 r. [...]. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy wyro- kiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie-Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie z dnia 17 września 1997 r. [...], który oddalił skargę Krystyny B. i Ireny R. na tę decyzję. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego pismem z dnia 16 grudnia - 4 - 1997 r. [...] złożył rewizję nadzwyczajną od tego wyroku Naczelnego Sądu Adminis- tracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie z dnia 17 września 1997 r. [...], zarzucając mu rażące naruszenie art. 30 w związku z art. 27 ust. 1 ustawy o Naczel- nym Sądzie Administracyjnym, a także art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (jednolity tekst: Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.) oraz art. 240 KC oraz wnosząc na podstawie art. 57 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym o uchylenie powyższego wyro- ku i przekazanie sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu-Ośrodkowi Za- miejscowemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej podniesiono w szczególności, że problematyka dopuszczalności lub niedopuszczalności rozwiązania umowy użytkowania wieczystego w odniesieniu do niektórych spośród działek gruntu objętych jedną umową o ustanowieniu użytkowa- nia wieczystego była już przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego w wyroku z dnia 24 września 1997 r. (III RN 40/97), w którym Sąd Najwyższy wyraził pogląd prawny, że ani przepis art. 240 KC, ani też art. 26 ust. 2 ustawy o gospodarce grun- tami i wywłaszczaniu nieruchomości nie zawierają ograniczenia dopuszczalności rozwiązania umowy użytkowania wieczystego co do niektórych objętych nią działek, w sytuacji, gdy nie są one wykorzystywane w sposób określony tą umową. Ponadto w rewizji nadzwyczajnej zarzucono, że zaskarżony wyrok wydany został z rażącym naruszeniem prawa, bowiem przy jego wydaniu nie uwzględniono oceny prawej w niniejszej sprawie, która wyrażona została już uprzednio w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 30 czerwca 1994 r. [...], uwzględniono natomiast odmienny pogląd prawny wyrażony w późniejszym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie z dnia 21 stycznia 1996 r. [...] Tymczasem, zdaniem rewizji nadzwyczajnej, dotycząca spor- nej kwestii dopuszczalności rozwiązania umowy użytkowania wieczystego ocena prawna w rozpoznawanej sprawie wyrażona została już w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 30 czerwca 1994 r. i w tym zakresie, stosownie do dyspozycji art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Admi- nistracyjnym, wiązała ona już także Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Za- miejscowy w Rzeszowie zarówno przy wydawaniu wyroku z dnia 21 stycznia 1996 r., jak i przy wydawaniu zaskarżonego obecnie wyroku z dnia 17 września 1997 r. - 5 - W odpowiedzi na rewizję nadzwyczajną, Samorządowe Kolegium Odwoław- cze w R. pismem z dnia 19 lutego 1998 r. wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu tego wniosku podniesiono, że nie jest trafny zarzut rewizji nadzwyczajnej jakoby Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie wydając wyrok w sprawie był związany wcześniejszym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego- Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie w tej samej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. zwraca uwagę, że aby mógł nastąpić zwrot wywłaszczonej nieru- chomości, konieczne jest uprzednie przeprowadzenie odrębnego postępowania o rozwiązanie dotyczącej tych nieruchomości umowy wieczystego użytkowania. Oko- liczność ta, w opinii Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., wskazuje na to, że przedmiotem rozstrzygnięcia są w tym wypadku kolejno dwie różne sprawy, a mianowicie sprawa o zwrot wywłaszczonej nieruchomości oraz sprawa o rozwiązanie wieczystego użytkowania. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu Sądu w danej sprawie, ale jedynie w granicach danej sprawy, która była przedmiotem rozstrzygnięcia. Tymczasem należy mieć na uwa- dze, że granice orzekania o zwrocie nieruchomości określone zostały w art. 69 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, natomiast granice orzekania o rozwiązaniu umowy wieczystego użytkowania określone zostały w art. 26 ust. 2 tej ustawy. Biorąc pod uwagę, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądowym wiąże w konkretnej sprawie, należy mieć na uwadze, że Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 30 czerwca 1993 r. [...] orzekał jedynie w przedmiocie zwrotu nieruchomości, natomiast nie był uprawniony, aby: „wiążąco narzucić kształt decyzji w zakresie rozwiązania umowy wieczystego użytkowania”. Poza tym w odpowiedzi na rewizję nadzwyczajną podnie- siono, że w przedmiotowej sprawie wydane zostały następnie dwa kolejne wyroki przez Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie [...], w któ- rych sformułowane zostały takie same oceny prawne jak w rozpoznawanej sprawie. Tymczasem rewizja nadzwyczajna zmierza wyłącznie do uchylenia wyroku Naczel- nego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie z dnia 17 września 1997 r. [...], co oznacza, że nawet w wypadku jej uwzględnienia i uchylenia tego wyroku, nadal pozostawać będzie w mocy niewzruszony wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie z dnia 21 maja - 6 - 1996 r. [...] i wyrażona w nim ocena prawna zgodna z oceną prawną wyroku później- szego [...], ale odmienna od oceny prawnej wyroku wcześniejszego [...]. Z powyż- szych względów, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., rewizja nadzwyczajna w niniejszej sprawie powinna zostać oddalona. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rewizja nadzwyczajna jest zasadna. Art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyj- nym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) stanowi, że ocena prawna wyrażona w orzecze- niu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Użyty w tym kontekście zwrot normatywny „w spra- wie” wskazuje na tożsamość przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia są- dowego oraz przedmiotu skargi sądowej (art. 16 ustawy o NSA), która dotyczy sze- roko rozumianej sprawy administracyjnej pozostającej w zakresie właściwości orga- nów administracji publicznej (art. 20 ustawy o NSA). Innymi słowy, kiedy mowa o „sprawie”, chodzi w danym wypadku o konkretną sytuację faktyczną, w której wza- jemne uprawnienia i obowiązki indywidualnie określonego podmiotu (lub podmiotów) oraz administracji publicznej podlegają prawnej kwalifikacji na podstawie obowiązu- jących przepisów materialnego prawa administracyjnego. Typowym przykładem tak rozumianej „sprawy” będącej przedmiotem sądowej kontroli wykonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 1 ustawy o NSA) są w szczególności także sprawy załatwiane w drodze decyzji administracyjnych wydawanych w trybie okreś- lonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 1 § 1 pkt 1 oraz art. 104 KPA). Przy czym pojęcie sprawy administracyjnej wyznacza równocześnie przedmiotowe granice kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w kon- kretnym wypadku może podjąć przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naru- szeń prawa w stosunku do wszelkich aktów lub czynności podjętych przez organy administracji publicznej „we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy” (art. 29 ustawy o NSA). Przykładem takiej sprawy administracyjnej jest między innymi także zgłoszone przez właściciela nieruchomości (lub jego następcy prawnego), w trybie art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce - 7 - gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (jednolity tekst: Dz.U. z 1991 r. Nr 30 poz. 127 ze zm. - powoływanej nadal jako: ustawa o g.g.), żądanie zwrotu nieruchomości wywłaszczonej lub jej części, jeżeli stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Oznacza to, że w wypadku sądowej kontroli legalności tego typu decyzji, w sytuacji, gdy dokonanie zwrotu nieruchomości w trybie art. 69 ust. 1 ustawy o g.g., jest zależne od uprzedniego podjęcia przez właściwy organ adminis- tracji publicznej decyzji o rozwiązaniu umowy o oddaniu w użytkowanie wieczyste nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa lub własność gminy (art. 26 ust. 2 w związku z art. 19 oraz art. 25 ust. 1 ustawy o g.g.), wówczas także i te decy- zje podlegają kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego; bowiem jakkolwiek są one rozstrzygnięciami administracyjnymi - decyzjami podjętymi przez właściwy organ administracji publicznej wobec innego podmiotu prawnego (wieczystego użyt- kownika), to jednak są one podejmowane „w granicach danej sprawy” i w celu jej załatwienia (art. 29 ustawy o NSA w związku z art. 69 ust. 1 ustawy o g.g.). Równocześnie należy podkreślić, że sformułowana w art. 30 ustawy o NSA zasada, w myśl której „ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd”, oznacza (analogicznie, jak to ma miejsce w wypadku art. 386 § 6 KPC), że także w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten Sąd, będzie on nadal związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone w prawem określonym trybie i oczywiście o ile nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie. Pozostaje poza sporem, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy był wniosek właścicieli o zwrot nieruchomości zgłoszony w trybie art. 69 ust. 1 ustawy o g.g. Rozpoznając skargę na odmowną decyzję Wojewody R. z dnia 10 września 1992 r. [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości zbytej na rzecz Skarbu Państwa, Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 30 czerwca 1993 r. [...] uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji dotyczącą położonych w M. działek [...]. W uzasadnieniu tego wy- roku podniesiono w szczególności, że o zbędności przedmiotowych działek na cel, dla którego zostały one zakupione, będzie decydować utrata ważności planu reali- zacyjnego z dnia 4 lutego 1980 r. powołanego w umowie ich nabycia, przy równo- czesnym niezrealizowaniu na nich do chwili obecnej obiektów bądź urządzeń, które - 8 - plan ten przewidywał. Sąd stwierdził przy tym wyraźnie, że: „To odstąpienie od obo- wiązku wzniesienia budynków czy urządzeń towarzyszących, przewidzianych w pla- nie realizacyjnym, posiadanym w chwili nabycia tychże działek, stanowi równocześ- nie przesłankę do wydania decyzji o rozwiązaniu umowy o oddanie w wieczyste użytkowanie tegoż gruntu i o zarządzenie odebrania tej nieruchomości (art. 26 ust. 2 powołanej poprzednio ustawy z dnia 29 kwietnia1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oraz art. 240 KC)”. Tym samym w wyroku tym przesą- dzono, że w wypadku stwierdzenia, że w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały przesłanki prawne zwrotu nieruchomości w trybie określonym w art. 69 ust. 1 ustawy o g.g., właściwe organy administracji publicznej obowiązane są dokonać rozwiązania umowy użytkowania wieczystego przedmiotowych działek (art. 26 ust. 2 ustawy o g.g. w związku z art. 240 KC) w celu umożliwienia ich zwrotu uprzednim właścicie- lom. Pomimo, że wyrok powyższy wiązał w niniejszej sprawie zarówno organy administracyjne, jak i Sąd, Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie, wbrew bezwzględnie obowiązującej zasadzie związania sądu oceną prawną wyrażoną w uprzednio wydanym orzeczeniu sądu w tej samej sprawie, wyro- kiem z dnia 21 maja 1996 r. [...] stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Ko- legium w R. z dnia 18 listopada 1994 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Zarządu Gminy T.N. z dnia 10 maja 1994 r., mocą której Zarząd Gminy, w wyniku stwierdze- nia, że zaistniały przesłanki prawne uzasadniające zwrot nieruchomości w trybie art. 69 ust. 1 ustawy o g.g., rozwiązał umowę użytkowania wieczystego w odniesieniu do przedmiotowych działek. Równocześnie wydając przedmiotowy wyrok, Sąd błędnie zinterpretował obowiązujące przepisy prawne przyjmując, że nie jest dopuszczalne rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego w trybie art. 26 ust. 2 ustawy o g.g. w odniesieniu do części objętych nią działek, podlegających zwrotowi w trybie art. 69 ust. 1 ustawy o g.g. (w danym wypadku w odniesieniu do dwóch działek), bez zgody drugiej strony. Taka interpretacja obowiązującego porządku prawnego jest nietrafna z dwu przyczyn: po pierwsze - praktycznie w sytuacji, gdy spełnione są przesłanki zwrotu nieruchomości w trybie art. 69 ust. 1 ustawy o g.g. jedynie w odniesieniu do części gruntów objętych umową użytkowania wieczystego (art. 19 ustawy o g.g.), uzależniałaby ona możliwość realizacji kompetencji organu administracji publicznej, o - 9 - której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o g.g., od woli podmiotu, który nie wywiązał się z obowiązków wynikających z zawartej umowy (art. 25 ust. 1 ustawy o g.g.) i to pomimo, że art. 26 ust. 2 ustawy o g.g. nie przewiduje tego typu zastrzeżenia (lege non distinguente); a po drugie - przepisy obowiązującego porządku prawnego, a w szczególności ani art. 240 KC, ani też art. 26 ust. 2 ustawy o g.g., nie wprowadzają ograniczenia dopuszczalności rozwiązywania umowy użytkowania wieczystego do części gruntów (niektórych działek gruntowych) nią objętych, zwłaszcza w sytuacji, gdy grunty te nie są wykorzystywane w sposób przewidziany w umowie (taki pogląd prawny sformułowany został również w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 24 września 1997 r., III RN 40/97). Należy przy tym podkreślić, że interpretacja obowiązujących w tym zakresie przepisów prawnych powinna mieć zawsze na względzie także konstytucyjne gwarancje prawa własności (art. 21 oraz art. 64 Kons- tytucji RP). Podobnie zaskarżony rewizją nadzwyczajną, a wydany w tej samej sprawie kolejny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie z dnia 17 września 1997 r. [...] rażąco naruszył przepis art. 30 ustawy o NSA, bowiem wbrew wyraźnej ocenie prawnej, wynikającej z wiążącego w niniejszej sprawie wyroku z dnia 30 czerwca 1993 r. [...] Naczelnego Sądu Administracyjnego- Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie, oparty został na dwóch błędnych założeniach: po pierwsze - w wyroku tym nietrafnie przyjęto, że w danym wypadku pojęcie „sprawy” będącej przedmiotem rozpoznania obejmuje wyłącznie kwestię oceny prawnej dopuszczalności rozwiązania umowy użytkowania wieczystego w odniesie- niu do przedmiotowych działek gruntowych, natomiast nie obejmuje żądania wniosku właścicieli nieruchomości zgłoszonego w trybie art. 69 ust. 1 ustawy o g.g. i to po- mimo, że to właśnie w wyniku wszczęcia postępowania administracyjnego w tej ostatniej sprawie pojawił się problem rozwiązania umowy użytkowania wieczystego na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o g.g.; a po drugie - Sąd błędnie przyjął, że przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy moc wiążącą mają ustalenia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie z dnia 21 maja 1996 r. [...], natomiast zignorował wiążącą w tej sprawie wcześniejszą ocenę prawną wy- nikającą z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie [...]. Tym samym zaskarżony rewizją nadzwyczajną wyrok w rażący sposób naruszył zasadę prawną sformułowaną w art. 30 ustawy o NSA. - 10 - Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 236 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483) oraz art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 43, poz. 189) w związku z art. 39313 KPC orzekł, jak w sentencji. N o t k a Powołany w uzasadnieniu wyrok z dnia 24 września 1997 r., III RN 40/97, został opublikowa- ny w OSNAPiUS 1998 nr 6 poz. 169. ========================================