III RN 126/00

GSK 2/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-04-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-01-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Kisielewicz /przewodniczący/
Edward Kierejczyk
Hanna Rybińska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tezy
Przepis art. 23 par. 7 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /t.j. Dz.U. 2001 nr 75 poz. 802/ wprowadził zasadę nakładającą na organ celny obowiązek nieprzyjęcia deklarowanej wartości transakcyjnej towaru, w przypadku gdy z uzasadnionych przyczyn zakwestionował prawdziwość i dokładność informacji lub dokumentów, służących do określenia wartości celnej. Ta sytuacja miała miejsce wcześniej przy przywozie towaru do kraju i wówczas organ celny ustalił wartość transakcyjną na podstawie art. 29 ustawy - Kodeks celny. W wyniku kontroli postimportowej powstała inna sytuacja faktyczna i prawna. Ujawniono bowiem dokumenty dotyczące wartości celnej towaru. Zasadnie więc sąd orzekający przyjął, że podstawę określenia wartości celnej stanowi treść art. 23 par. 1, według którego wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA - A.Kisielewicz Sędziowie NSA - E.Kierejczyk - H.Rybińska (spr.) Protokolant - S.Ukalski po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2004 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. A. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy z dnia 19 listopada 2003 r. sygn. akt [...] w sprawie ze skargi E. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z dnia 24 kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od E. A. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Toruniu kwotę 900 (dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego. U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 19 listopada 2003 r. sygn. akt SA/Bd 1947/03 Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy oddalił skargę wniesioną przez E. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z dnia 24 kwietnia 2003 r. nr [...], wydaną w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i ustalenia ponownie kwoty długu celnego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, przyjmując ustalenia faktyczne organów celnych za prawidłowe, stwierdził, że w dniu 15 stycznia 2001 r. w Oddziale Celnym w Grudziądzu E. A. złożył zgłoszenie celne dotyczące samochodu osobowego marki Citroen Xsara, nr nadwozia [...], rok produkcji 1999, dołączając fakturę nr [...]z 11.01.2001 r. i zadeklarował koszty transportu poniesione zagranicą w związku z przywozem towaru. Organ celny przekazał przedmiotową fakturę belgijskiej administracji celnej do dokonania ewentualnej weryfikacji. W wyniku sprawdzenia, okazało się, na podstawie przeprowadzonego dochodzenia, że zaniżono wartość celną importowanego towaru. Wraz ze sprawozdaniem z dochodzenia, belgijskie organy celne nadesłały uwierzytelnione kopie dokumentów, świadczące o zaniżeniu wartości celnej, a pochodzące z firmy sprzedającego – "[...]". Dokumenty te, to faktura nr [...] z dnia 11 stycznia 2001 r., pochodząca z dokumentacji finansowo-księgowej eksportera oraz zgłoszenie celne wywozowe EU1 T2 z dnia 11 stycznia 2001 r., na podstawie którego przedmiotowy samochód został wyeksportowany z Belgii. Z obu przytoczonych dokumentów wynika, że przedmiotowy samochód został sprzedany za kwotę 175.000 franków belgijskich, a nie według deklaracji strony – za kwotę 78.000 franków belgijskich. W toku przeprowadzonego postępowania celnego, po złożeniu zgłoszenia celnego, Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję z dnia 15 stycznia 2001 r., uznając zgłoszenie celne za nieprawidłowe i ustalając w trybie art. 29 § 1 ustawy – Kodeks celny wysokość długu celnego. Następnie, po uzyskaniu informacji belgijskich służb celnych, w ramach Protokołu nr 6 do Układu Europejskiego, postępowanie celne zostało wznowione na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy – Ordynacja podatkowa i w wyniku tego zapadła decyzja ostateczna z dnia 24 kwietnia 2003 r., którą uchylono wcześniejszą decyzję z dnia 15.01.2001 r. i potwierdzono, że zgłoszenie celne dokonane przez E. A. było nieprawidłowe i ponownie ustalono wysokość długu celnego. Strona skarżąca złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy, który w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga nie jest zasadna. Polskie organy celne mogły skorzystać z pomocy belgijskich służb celnych na podstawie Protokołu nr 6 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami członkowskimi z drugiej strony. W toku tej procedury ustalono, że u sprzedawcy znajduje się inna faktura dotycząca zakupionego przez skarżącego pojazdu o innej szacie graficznej, określająca znacznie wyższą wartość niż wynika to z faktury przedstawionej polskim organom celnym przy zgłoszeniu celnym. Nadto w zgłoszeniu celnym wywozowym uwidoczniona była kwota zakupu, wynikająca z faktury znajdującej się u eksportera. Zdaniem sądu, wprawdzie faktura ta, wbrew stanowisku organu celnego, nie jest dokumentem urzędowym, mimo że pochodzi z księgowości eksportera, to jednak wybór faktury przez organy celne jako potwierdzającej wiarygodną wartość przedmiotowego towaru jest prawidłowy. Wartość ta bowiem została potwierdzona drugim dokumentem, a mianowicie zgłoszeniem celnym wywozowym EU1 T2, na podstawie którego samochód został wywieziony z Belgii. Sąd administracyjny podniósł również, że z dochodzenia przeprowadzonego przez belgijskie organy celne wynika, że nie wszystkie nadesłane do weryfikacji faktury nie odpowiadały dokumentom, znajdującym się u sprzedawcy. Okoliczność ta, zdaniem sądu administracyjnego, świadczyła o rzetelności przeprowadzonego przez te organy dochodzenia. W związku z powyższym, polskie organy celne miały uzasadnione podstawy do odmówienia wiarygodności danym, wynikającym z faktury przedłożonej przez importera i uznania za wiarygodną wartość transakcyjną, wynikającą z faktury eksportera. Nie bez znaczenia dla prawidłowości tej oceny jest również fakt, zdaniem sądu administracyjnego, że to importer ma interes w uzyskaniu dokumentu – faktury, wskazującej na niższą wartość importowanego towaru, a nie sprzedawca, który w ten sposób powiększałby swój przychód. Według sądu, organy celne ustaliły wszystkie istotne okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o znajdujące się w sprawie dokumenty, zasadnie uznając według organu orzekającego, że zgłaszane przez stronę wnioski dowodowe w postaci przesłuchania strony, przewoźnika, sprzedającego czy pracownika belgijskiej agencji celnej nie wniosą nic istotnego do sprawy, a okoliczności, które miałyby być udowodnione wynikają z dokumentów. Nie jest zaś kwestionowany fakt, że należność za przedmiotowy samochód uiszczona została gotówką. Sąd nie podzielił również zarzutów skargi, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 210 § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa, a wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2001 r. sygn. akt III RN 126/00 (ONSP 2001/20/608) zapadł przy innym stanie faktycznym i nie może stanowić podstawy do odmiennej oceny w niniejszej sprawie. Powyższy wyrok zaskarżył Edward Antoniak, za pośrednictwem adwokata Marka Wolarskiego. W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie: art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 oraz art. 184 Konstytucji RP. Naruszenie prawa przez sąd orzekający dotyczy również art. 21, art. 22, art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz art. 121, art. 122, art. 180, art. 187, art. 188, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. Błędną wykładnię prawa materialnego skarga kasacyjna zarzuca w części zastosowania przepisów art. 23 § 1 i § 7, art. 83, art. 262 ustawy – Kodeks celny oraz art. 11 pkt 2 Protokołu nr 6 do Układu Europejskiego. W związku z powyższymi zarzutami, strona wnosiła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Rozwijając problemy poruszone w zarzutach zawartych w skardze kasacyjnej natury procesowej, pełnomocnik skarżącego stwierdził, że postanowienie o wznowieniu postępowania z dnia 10 października 2002 r. wydane zostało w oparciu o przepis art. 240 § 1 pkt 5 ustawy – Ordynacja podatkowa, co w konsekwencji powoduje, że wartość transakcyjna winna zostać ustalona według art. 23 § 7 ustawy – Kodeks celny. Natomiast sąd orzekający pominął fakt, że organ celny ustalił wartość transakcyjną, powołując treść art. 23 § 1 cytowanej ustawy i zaniechał omówienia jej wysokości oraz dokumentów, na podstawie których ją określono. Strona zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Celnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego – stwierdzając również, że odmowa przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego narusza prawo, a w wskutek niezupełności materiału dowodowego nie było możliwości rzetelnego przeprowadzenia postępowania w sprawie uznania za nieprawidłowe zgłoszenia celnego z 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy, badając legalność zaskarżonej decyzji, oddalił skargę, nie stwierdzając naruszenia reguł postępowania dowodowego oraz zasady prawdy obiektywnej, bowiem znajdujące się w aktach sprawy dowody błędnie uznano, zdaniem skargi, za wystarczające do stwierdzenia zaniżenia wartości transakcyjnej pojazdu i kwoty długu celnego. W związku z powyższym, skarżący zarzuca sądowi orzekającemu rażące naruszenie prawa - w tym przepisów wymienionych na wstępie skargi kasacyjnej. Według skarżącego, sąd orzekający nie dokonał oceny zgodności z prawem decyzji Dyrektora Izby Celnej w Toruniu, bowiem błędnie ocenił na gruncie powołanych przepisów zasadność wniosku strony o uzupełnienie materiału dowodowego i przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego oraz nie skontrolował zgodności z prawem odmowy organów celnych w przedmiocie czynności wnioskowanych przez stronę. Strona zarzuca, że sąd nie dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji i decyzji organu celnego I instancji w stopniu wystarczającym – albowiem nie ustalił charakteru postępowań prowadzonych przeciwko skarżącemu przez organy, co do ich zgodności z prawem. Decydujące znaczenie w przedmiotowej sprawie ma ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego, natomiast sąd orzekający nie dopatrzył się konieczności jego uzupełnienia za pomocą dalszych środków dowodowych. Błędne bowiem było uznanie, zdaniem skarżącego, że zarzut braku wiarygodności i zupełności dowodów przekazanych przez administrację belgijską nie wymagał przeprowadzenia postępowania uzupełniającego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Toruniu wniósł o odrzucenie skargi z dnia 5 stycznia 2004 r., względnie jej oddalenie. Zdaniem organu celnego, skarga kasacyjna dotyczy orzeczenia, które zostało wydane w dacie 19 listopada 2003 r., tj. w dacie, w której nie było podmiotu mogącego je wydać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zaczął funkcjonować od dnia 1 stycznia 2004 r., a zatem przed tą datą nie mógł orzekać w sprawach administracyjnych. Powyższa sytuacja uzasadnia wniosek o odrzucenie skargi kasacyjnej. W alternatywnym wniosku organ celny żądał oddalenia skargi kasacyjnej, bowiem jego zdaniem zasadnie sąd orzekający uznał, że działania organów celnych były zgodne z prawem i nie naruszyły prawa materialnego i procesowego. Powołane w wyroku przepisy kodeksu celnego jak i umowy międzynarodowej, w tym Protokołu nr 6, zdaniem Dyrektora Izby Celnej, zostały właściwie zastosowane, a postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy celne zostało właściwie ocenione przez sąd orzekający. Organy te, w ramach swobodnej oceny dowodów ustaliły prawidłowo wartość celną przedmiotowego pojazdu samochodowego, na podstawie nadesłanego przez belgijskie służby celne raportu. Co do zarzutu skargi kasacyjnej, dotyczącego błędnego zastosowania art. 23 § 1 zamiast przepisu art. 23 § 7 ustawy – Kodeks celny, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że zasadę określenia wartości celnej towarów stanowi art. 23 § 1 ustawy – Kodeks celny. Dopiero niemożność przyjęcia wartości transakcyjnej za wartość celną z powodu zakwestionowania jej wiarygodności i dokładności informacji lub dokumentów, o czym mówi art. 23 § 7 cytowanej ustawy, może stanowić podstawę do ustalenia wartości celnej na podstawie zasad określonych w przepisach art. 25-29 Kodeksu celnego. W przedmiotowej sprawie organy celne ustaliły wartość transakcyjną na podstawie dowodów pochodzących od belgijskich organów celnych, dlatego nie było podstaw do ustalania wartości celnej wg metod opisanych w art. 25-29 ustawy – Kodeks celny. Skoro zatem brak jest podstaw do uznania, że zaskarżony wyrok narusza prawo materialne i przepisy postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Dyrektor Izby Celnej wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że: Zgodnie z treścią art. 101 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), w sprawach zakończonych prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01 stycznia 2004 r., w których nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego, strona może, w terminie do 31 marca 2004 r., wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 2. Z tego przepisu wynika, że jeżeli termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej nie upłynął jeszcze, to strona może wnieść skargę kasacyjną od orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego przed datą 01 stycznia 2004 r. do granicznej daty 31.03.2004 r. W sprawie niniejszej wyrok NSA – Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy z dnia 19.11.2003 r. został doręczony stronie w dniu 16.12.2003 r., a skarga kasacyjna wniesiona została w dniu 05.01.2004 r. Sześciomiesięczny termin przewidziany do wniesienia rewizji nadzwyczajnej, liczony od daty doręczenia, nie upłynął i dlatego skargę kasacyjną złożoną w trybie art. 101 cyt. wyżej ustawy należy uznać za dopuszczalną. Naczelny Sąd Administracyjny uznał również, że pismo to spełnia wymagania przewidziane dla skargi kasacyjnej w przepisach art. 174, 175, 176 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W związku z powyższym rozpatrzył ten środek odwoławczy pod względem merytorycznej jego zasadności. Jak sąd I-szej instancji ustalił, skarżący przywożąc przedmiotowy samochód do Polski, do zgłoszenia celnego załączył między innymi fakturę z 11.01.2001 r. nr 20001090 dotyczącą jego zakupu na kwotę 78.000 franków belgijskich. Fakturze tej organ celny już przy odprawie odmówił wiarygodności i pominął ją przy ustaleniu wartości transakcyjnej. Decyzja z dnia 15.01.2001 r. o ustaleniu wysokości długu celnego wydana została w trybie art. 29 § 1 ustawy – Kodeks celny. Wbrew zarzutom skarżącego, organ był uprawniony do przeprowadzenia kontroli zgłoszenia celnego i dokumentów do niego załączonych. Upoważnienie do kontroli postimportowej przewiduje bowiem art. 83 ustawy – Kodeks celny i organ celny zwrócił się do belgijskich służb celnych o pomoc w weryfikacji dokumentów złożonych przez skarżącego. Prawdą jest, że wyniki tej weryfikacji stały u podstaw wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy – Ordynacja podatkowa, bowiem ujawnione dokumenty były nowymi dowodami ujawnionymi w sprawie, a nieznanymi organowi celnemu w dacie wydania decyzji. Nie można się więc dopatrzyć naruszenia powyższych przepisów przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy przez sąd I instancji, gdyż w postanowieniu o wznowieniu postępowania powołano prawidłowo ustawową podstawę prawną, która w pełni odpowiadała zaistniałej sytuacji i którą sąd ten zaaprobował. Nie można również podzielić stanowiska wyrażonego w skardze kasacyjnej, że określenie długu celnego winno nastąpić w związku z treścią art. 23 § 7 i metodami przewidzianymi z art. 25-29, nie zaś wg art. 23 § 1 cyt. ustawy – Kodeks celny. Przepis art. 23 § 7 wprowadził zasadę nakładającą na organ celny obowiązek nieprzyjęcia deklarowanej wartości transakcyjnej towaru, w przypadku gdy z uzasadnionych przyczyn zakwestionował prawdziwość i dokładność informacji lub dokumentów, służących do określenia wartości celnej. Ta sytuacja miała miejsce wcześniej przy przywozie towaru do kraju i wówczas organ celny ustalił wartość transakcyjną na podstawie art. 29 ustawy – Kodeks celny. W wyniku kontroli postimportowej powstała inna sytuacja faktyczna i prawna. Ujawniono bowiem dokumenty dotyczące wartości celnej towaru. Zasadnie więc sąd orzekający przyjął, że podstawę określenia wartości celnej stanowi treść art. 23 § 1, wg którego wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 11 pkt 2 Protokołu nr 6 do Układu Europejskiego jest zupełnie niezrozumiały na tle niniejszej sprawy, bowiem przepis ten stanowi, że otrzymane informacje mogą być wykorzystane w postępowaniu sądowym lub administracyjnym wszczętym w wyniku nieprzestrzegania przepisów celnych. Chodzi tu o informacje otrzymane od belgijskich służb celnych w ramach wzajemnej pomocy. Zarzut ten nie był bliżej rozwinięty w treści skargi, co zwalnia sąd kasacyjny od rozważań na czym naruszenie tego przepisu, przez sąd I-szej instancji, mogłoby polegać. Przechodząc do dalszych zarzutów skargi kasacyjnej, stwierdzić należy, że skarżący stara się wykazać, że sąd orzekający uchybił obowiązkom kontroli, bowiem nie dopatrzył się naruszenia przez organy celne przepisów dotyczących postępowania dowodowego, nie ocenił zasadności wniosku strony o uzupełnienie materiału dowodowego i przeprowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego, przez co błędnie ustalił stan faktyczny. Stwierdzić więc należy, że zebranie całego materiału dowodowego, zgodnie z treścią art. 187 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, to – zebranie dowodów dotyczących wszystkich faktów mających znaczenie prawne dla spraw. Ustalenie okoliczności mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ celny w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Jak stwierdził sąd I-szej instancji, faktem mającym znaczenie dla ustaleń prawnych była wartość celna towaru sprowadzonego przez skarżącego. Organ celny uzyskał w ramach przeprowadzonej weryfikacji dokumenty od belgijskich służb celnych w postaci raportu, faktury i dokumentu eksportowego. Dokumenty te dotyczyły samochodu importowanego przez skarżącego, który przy zgłoszeniu celnym posługiwał się dokumentami o innej treści, tj. wskazującymi cenę niższą niż wynikało to z dokumentów pochodzących od eksportera. Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej, że dokumenty te nie są wiarygodne, nie zostały poparte żadnym dowodem lub argumentem, który by uprawdopodobnił ich zasadność. Podnieść należy, że zarzut kasacji, iż faktura pochodząca od eksportera różni się od faktury będącej w posiadaniu skarżącego jest o tyle nieskuteczny, że organ celny uznał ją za niewiarygodną i odrzucił jako dowód stanowiący o wartości celnej towaru. Skarżący nie odwołał się wówczas od decyzji określającej wartość celną metodą wynikającą z treści art. 29 ustawy – Kodeks celny, dlatego ten dokument nie może stanowić obecnie materiału porównawczego. Nadmienić należy, że zasadnie faktura eksportera uznana została przez sąd jako wiarygodny dokument handlowy, bowiem posiada wszystkie wymogi przewidziane dla takiego dokumentu, jak miejsce i datę wystawienia, nazwę i adres firmy sprzedającego oraz kupującego oraz cenę za towar i określenie przedmiotu transakcji. Brak podpisu nie podważa jej wiarygodności, bo jak skarga kasacyjna stwierdza, jest to wydruk komputerowy. Na uwagę zaś zasługuje fakt, że na fakturze pochodzącej z księgowości eksportera figuruje nazwa sprzedającego "[...]." Ta sama nazwa figuruje na dokumencie wywozowym EU1 T2. Natomiast skarżący przedstawił fakturę na blankiecie firmowym "[...]" oraz ta sama firma jest na dokumencie wywozowym. Kwestionowany przez stronę raport opisuje wyniki weryfikacji przesłanych przez stronę polską dokumentów, które nie zostały podważone, a zarzuty dotyczące dokumentu tranzytowego nie są trafne, bowiem nie uwzględniają przepisów Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej (Dz.U. Nr 46, poz. 291 z 1998 r.) w sprawie udokumentowania pochodzenia towaru z Unii Europejskiej. Brak jest obowiązku udokumentowania pochodzenia towaru w przypadku objęcia towaru procedurą T2, bowiem dotyczy on towaru przewożonego pod dozorem celnym z terytorium państwa na terytorium drugiego państwa będących sygnatariuszami wspomnianej wyżej Konwencji. Słusznie sąd orzekający podniósł, że za importowany towar zapłacono gotówką. Jednak skarżący nie przedstawił dowodu zapłaty za przedmiotowy samochód, co wbrew zarzutom skargi kasacyjnej mogłoby świadczyć o wysokości zapłaconej ceny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zostały naruszone cytowane w skardze przepisy art. 121, 122, 180, 187, 188 i 191 ustawy – Ordynacja podatkowa. Brak podania paragrafów podanych wyżej przepisów utrudnia niewątpliwie ocenę zasadności tych zarzutów. Dlatego ogólnie już należy stwierdzić, że skarga kasacyjna nie zawiera argumentów dotyczących naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów celnych oraz udzielania informacji i wyjaśnień o przepisach prawa (art. 121 cyt. ustawy). Sąd I instancji słusznie podniósł, że przeprowadzone postępowanie dostarczyło dowody świadczące o wyższej cenie transakcyjnej sprowadzonego towaru, natomiast skarżący w kasacji nie podważył ich skutecznie. Ograniczenie się przez sąd przy ustaleniu ceny importowanego pojazdu wyłącznie do dokumentów przedstawionych przez belgijskie służby celne nie narusza zasady prawdy obiektywnej (art. 122 ustawy – Ordynacja podatkowa). Stanowisko Sądu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wyczerpująco wyjaśniło okoliczności sprawy i prowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego nie jest potrzebne (art. 188 ustawy – Ordynacja podatkowa) mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów i w tym przypadku treść orzeczenia Sądu Najwyższego sygn. III RN 126/00 wydanego w innej sprawie i przy różniącym stanie faktycznym nie może mieć znaczenia na rozstrzygniecie niniejszej sprawy. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne zarówno co do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i postępowania, w tym przepisów art. 21 i 22 ust.2 pkt. 3 ustawy z dnia 11.04.1995r. o NSA (Dz.U. Nr 74,poz.368 ze zm.). Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów art. 2, 7, 32 ust. 1 oraz 184 Konstytucji RP. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną na podstawie art. 181, 183 i art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) oddalił. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 cyt. ustawy.
Uzasadnienie
W Y R O K
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 kwietnia 2004 r.
Naczelny Sąd Administracyjny
w składzie następującym:
Przewodniczący sędzia NSA - A.Kisielewicz
Sędziowie NSA - E.Kierejczyk
- H.Rybińska (spr.) Protokolant - S.Ukalski
po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2004 r.
na rozprawie w Izbie Gospodarczej
skargi kasacyjnej E. A.
od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy
z dnia 19 listopada 2003 r. sygn. akt SA/Bd 1947/03
w sprawie ze skargi E. A.
na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu
z dnia 24 kwietnia 2003 r. Nr [...]
w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe
1) oddala skargę kasacyjną;
2) zasądza od E. A. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Toruniu kwotę 900 (dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego.
U Z A S A D N I E N I E
Wyrokiem z dnia 19 listopada 2003 r. sygn. akt SA/Bd 1947/03 Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy oddalił skargę wniesioną przez E. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z dnia 24 kwietnia 2003 r. nr [...], wydaną w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i ustalenia ponownie kwoty długu celnego.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, przyjmując ustalenia faktyczne organów celnych za prawidłowe, stwierdził, że w dniu 15 stycznia 2001 r. w Oddziale Celnym w Grudziądzu E. A. złożył zgłoszenie celne dotyczące samochodu osobowego marki Citroen Xsara, nr nadwozia [...], rok produkcji 1999, dołączając fakturę nr [...] z 11.01.2001 r. i zadeklarował koszty transportu poniesione zagranicą w związku z przywozem towaru. Organ celny przekazał przedmiotową fakturę belgijskiej administracji celnej do dokonania ewentualnej weryfikacji. W wyniku sprawdzenia, okazało się, na podstawie przeprowadzonego dochodzenia, że zaniżono wartość celną importowanego towaru. Wraz ze sprawozdaniem z dochodzenia, belgijskie organy celne nadesłały uwierzytelnione kopie dokumentów, świadczące o zaniżeniu wartości celnej, a pochodzące z firmy sprzedającego – "[...]". Dokumenty te, to faktura [...] z dnia 11 stycznia 2001 r., pochodząca z dokumentacji finansowo-księgowej eksportera oraz zgłoszenie celne wywozowe EU1 T2 z dnia 11 stycznia 2001 r., na podstawie którego przedmiotowy samochód został wyeksportowany z Belgii. Z obu przytoczonych dokumentów wynika, że przedmiotowy samochód został sprzedany za kwotę 175.000 franków belgijskich, a nie według deklaracji strony – za kwotę 78.000 franków belgijskich.
W toku przeprowadzonego postępowania celnego, po złożeniu zgłoszenia celnego, Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję z dnia 15 stycznia 2001 r., uznając zgłoszenie celne za nieprawidłowe i ustalając w trybie art. 29 § 1 ustawy – Kodeks celny wysokość długu celnego.
Następnie, po uzyskaniu informacji belgijskich służb celnych, w ramach Protokołu nr 6 do Układu Europejskiego, postępowanie celne zostało wznowione na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy – Ordynacja podatkowa i w wyniku tego zapadła decyzja ostateczna z dnia 24 kwietnia 2003 r., którą uchylono wcześniejszą decyzję z dnia 15.01.2001 r. i potwierdzono, że zgłoszenie celne dokonane przez E. A. było nieprawidłowe i ponownie ustalono wysokość długu celnego.
Strona skarżąca złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy, który w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga nie jest zasadna. Polskie organy celne mogły skorzystać z pomocy belgijskich służb celnych na podstawie Protokołu nr 6 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami członkowskimi z drugiej strony. W toku tej procedury ustalono, że u sprzedawcy znajduje się inna faktura dotycząca zakupionego przez skarżącego pojazdu o innej szacie graficznej, określająca znacznie wyższą wartość niż wynika to z faktury przedstawionej polskim organom celnym przy zgłoszeniu celnym. Nadto w zgłoszeniu celnym wywozowym uwidoczniona była kwota zakupu, wynikająca z faktury znajdującej się u eksportera. Zdaniem sądu, wprawdzie faktura ta, wbrew stanowisku organu celnego, nie jest dokumentem urzędowym, mimo że pochodzi z księgowości eksportera, to jednak wybór faktury przez organy celne jako potwierdzającej wiarygodną wartość przedmiotowego towaru jest prawidłowy. Wartość ta bowiem została potwierdzona drugim dokumentem, a mianowicie zgłoszeniem celnym wywozowym EU1 T2, na podstawie którego samochód został wywieziony z Belgii. Sąd administracyjny podniósł również, że z dochodzenia przeprowadzonego przez belgijskie organy celne wynika, że nie wszystkie nadesłane do weryfikacji faktury nie odpowiadały dokumentom, znajdującym się u sprzedawcy. Okoliczność ta, zdaniem sądu administracyjnego, świadczyła o rzetelności przeprowadzonego przez te organy dochodzenia. W związku z powyższym, polskie organy celne miały uzasadnione podstawy do odmówienia wiarygodności danym, wynikającym z faktury przedłożonej przez importera i uznania za wiarygodną wartość transakcyjną, wynikającą z faktury eksportera. Nie bez znaczenia dla prawidłowości tej oceny jest również fakt, zdaniem sądu administracyjnego, że to importer ma interes w uzyskaniu dokumentu – faktury, wskazującej na niższą wartość importowanego towaru, a nie sprzedawca, który w ten sposób powiększałby swój przychód. Według sądu, organy celne ustaliły wszystkie istotne okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o znajdujące się w sprawie dokumenty, zasadnie uznając według organu orzekającego, że zgłaszane przez stronę wnioski dowodowe w postaci przesłuchania strony, przewoźnika, sprzedającego czy pracownika belgijskiej agencji celnej nie wniosą nic istotnego do sprawy, a okoliczności, które miałyby być udowodnione wynikają z dokumentów. Nie jest zaś kwestionowany fakt, że należność za przedmiotowy samochód uiszczona została gotówką. Sąd nie podzielił również zarzutów skargi, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 210 § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa, a wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2001 r. sygn. akt III RN 126/00 (ONSP 2001/20/608) zapadł przy innym stanie faktycznym i nie może stanowić podstawy do odmiennej oceny w niniejszej sprawie.
Powyższy wyrok zaskarżył E. A., za pośrednictwem adwokata Marka Wolarskiego. W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie: art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 oraz art. 184 Konstytucji RP. Naruszenie prawa przez sąd orzekający dotyczy również art. 21, art. 22, art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz art. 121, art. 122, art. 180, art. 187, art. 188, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. Błędną wykładnię prawa materialnego skarga kasacyjna zarzuca w części zastosowania przepisów art. 23 § 1 i § 7, art. 83, art. 262 ustawy – Kodeks celny oraz art. 11 pkt 2 Protokołu nr 6 do Układu Europejskiego. W związku z powyższymi zarzutami, strona wnosiła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Rozwijając problemy poruszone w zarzutach zawartych w skardze kasacyjnej natury procesowej, pełnomocnik skarżącego stwierdził, że postanowienie o wznowieniu postępowania z dnia 10 października 2002 r. wydane zostało w oparciu o przepis art. 240 § 1 pkt 5 ustawy – Ordynacja podatkowa, co w konsekwencji powoduje, że wartość transakcyjna winna zostać ustalona według art. 23 § 7 ustawy – Kodeks celny. Natomiast sąd orzekający pominął fakt, że organ celny ustalił wartość transakcyjną, powołując treść art. 23 § 1 cytowanej ustawy i zaniechał omówienia jej wysokości oraz dokumentów, na podstawie których ją określono.
Strona zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Celnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego – stwierdzając również, że odmowa przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego narusza prawo, a w wskutek niezupełności materiału dowodowego nie było możliwości rzetelnego przeprowadzenia postępowania w sprawie uznania za nieprawidłowe zgłoszenia celnego z 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy, badając legalność zaskarżonej decyzji, oddalił skargę, nie stwierdzając naruszenia reguł postępowania dowodowego oraz zasady prawdy obiektywnej, bowiem znajdujące się w aktach sprawy dowody błędnie uznano, zdaniem skargi, za wystarczające do stwierdzenia zaniżenia wartości transakcyjnej pojazdu i kwoty długu celnego.
W związku z powyższym, skarżący zarzuca sądowi orzekającemu rażące naruszenie prawa - w tym przepisów wymienionych na wstępie skargi kasacyjnej.
Według skarżącego, sąd orzekający nie dokonał oceny zgodności z prawem decyzji Dyrektora Izby Celnej w Toruniu, bowiem błędnie ocenił na gruncie powołanych przepisów zasadność wniosku strony o uzupełnienie materiału dowodowego i przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego oraz nie skontrolował zgodności z prawem odmowy organów celnych w przedmiocie czynności wnioskowanych przez stronę.
Strona zarzuca, że sąd nie dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji i decyzji organu celnego I instancji w stopniu wystarczającym – albowiem nie ustalił charakteru postępowań prowadzonych przeciwko skarżącemu przez organy, co do ich zgodności z prawem. Decydujące znaczenie w przedmiotowej sprawie ma ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego, natomiast sąd orzekający nie dopatrzył się konieczności jego uzupełnienia za pomocą dalszych środków dowodowych. Błędne bowiem było uznanie, zdaniem skarżącego, że zarzut braku wiarygodności i zupełności dowodów przekazanych przez administrację belgijską nie wymagał przeprowadzenia postępowania uzupełniającego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Toruniu wniósł o odrzucenie skargi z dnia 5 stycznia 2004 r., względnie jej oddalenie.
Zdaniem organu celnego, skarga kasacyjna dotyczy orzeczenia, które zostało wydane w dacie 19 listopada 2003 r., tj. w dacie, w której nie było podmiotu mogącego je wydać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zaczął funkcjonować od dnia 1 stycznia 2004 r., a zatem przed tą datą nie mógł orzekać w sprawach administracyjnych. Powyższa sytuacja uzasadnia wniosek o odrzucenie skargi kasacyjnej.
W alternatywnym wniosku organ celny żądał oddalenia skargi kasacyjnej, bowiem jego zdaniem zasadnie sąd orzekający uznał, że działania organów celnych były zgodne z prawem i nie naruszyły prawa materialnego i procesowego. Powołane w wyroku przepisy kodeksu celnego jak i umowy międzynarodowej, w tym Protokołu nr 6, zdaniem Dyrektora Izby Celnej, zostały właściwie zastosowane, a postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy celne zostało właściwie ocenione przez sąd orzekający. Organy te, w ramach swobodnej oceny dowodów ustaliły prawidłowo wartość celną przedmiotowego pojazdu samochodowego, na podstawie nadesłanego przez belgijskie służby celne raportu. Co do zarzutu skargi kasacyjnej, dotyczącego błędnego zastosowania art. 23 § 1 zamiast przepisu art. 23 § 7 ustawy – Kodeks celny, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że zasadę określenia wartości celnej towarów stanowi art. 23 § 1 ustawy – Kodeks celny. Dopiero niemożność przyjęcia wartości transakcyjnej za wartość celną z powodu zakwestionowania jej wiarygodności i dokładności informacji lub dokumentów, o czym mówi art. 23 § 7 cytowanej ustawy, może stanowić podstawę do ustalenia wartości celnej na podstawie zasad określonych w przepisach art. 25-29 Kodeksu celnego. W przedmiotowej sprawie organy celne ustaliły wartość transakcyjną na podstawie dowodów pochodzących od belgijskich organów celnych, dlatego nie było podstaw do ustalania wartości celnej wg metod opisanych w art. 25-29 ustawy – Kodeks celny.
Skoro zatem brak jest podstaw do uznania, że zaskarżony wyrok narusza prawo materialne i przepisy postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Dyrektor Izby Celnej wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że:
Zgodnie z treścią art. 101 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), w sprawach zakończonych prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01 stycznia 2004 r., w których nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego, strona może, w terminie do 31 marca 2004 r., wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 2. Z tego przepisu wynika, że jeżeli termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej nie upłynął jeszcze, to strona może wnieść skargę kasacyjną od orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego przed datą 01 stycznia 2004 r. do granicznej daty 31.03.2004 r.
W sprawie niniejszej wyrok NSA – Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy z dnia 19.11.2003 r. został doręczony stronie w dniu 16.12.2003 r., a skarga kasacyjna wniesiona została w dniu 05.01.2004 r. Sześciomiesięczny termin przewidziany do wniesienia rewizji nadzwyczajnej, liczony od daty doręczenia, nie upłynął i dlatego skargę kasacyjną złożoną w trybie art. 101 cyt. wyżej ustawy należy uznać za dopuszczalną.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał również, że pismo to spełnia wymagania przewidziane dla skargi kasacyjnej w przepisach art. 174, 175, 176 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W związku z powyższym rozpatrzył ten środek odwoławczy pod względem merytorycznej jego zasadności. Jak sąd I-szej instancji ustalił, skarżący przywożąc przedmiotowy samochód do Polski, do zgłoszenia celnego załączył między innymi fakturę z 11.01.2001 r. nr 20001090 dotyczącą jego zakupu na kwotę 78.000 franków belgijskich. Fakturze tej organ celny już przy odprawie odmówił wiarygodności i pominął ją przy ustaleniu wartości transakcyjnej. Decyzja z dnia 15.01.2001 r. o ustaleniu wysokości długu celnego wydana została w trybie art. 29 § 1 ustawy – Kodeks celny.
Wbrew zarzutom skarżącego, organ był uprawniony do przeprowadzenia kontroli zgłoszenia celnego i dokumentów do niego załączonych. Upoważnienie do kontroli postimportowej przewiduje bowiem art. 83 ustawy – Kodeks celny i organ celny zwrócił się do belgijskich służb celnych o pomoc w weryfikacji dokumentów złożonych przez skarżącego. Prawdą jest, że wyniki tej weryfikacji stały u podstaw wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy – Ordynacja podatkowa, bowiem ujawnione dokumenty były nowymi dowodami ujawnionymi w sprawie, a nieznanymi organowi celnemu w dacie wydania decyzji. Nie można się więc dopatrzyć naruszenia powyższych przepisów przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy przez sąd I instancji, gdyż w postanowieniu o wznowieniu postępowania powołano prawidłowo ustawową podstawę prawną, która w pełni odpowiadała zaistniałej sytuacji i którą sąd ten zaaprobował.
Nie można również podzielić stanowiska wyrażonego w skardze kasacyjnej, że określenie długu celnego winno nastąpić w związku z treścią art. 23 § 7 i metodami przewidzianymi z art. 25-29, nie zaś wg art. 23 § 1 cyt. ustawy – Kodeks celny. Przepis art. 23 § 7 wprowadził zasadę nakładającą na organ celny obowiązek nieprzyjęcia deklarowanej wartości transakcyjnej towaru, w przypadku gdy z uzasadnionych przyczyn zakwestionował prawdziwość i dokładność informacji lub dokumentów, służących do określenia wartości celnej. Ta sytuacja miała miejsce wcześniej przy przywozie towaru do kraju i wówczas organ celny ustalił wartość transakcyjną na podstawie art. 29 ustawy – Kodeks celny. W wyniku kontroli postimportowej powstała inna sytuacja faktyczna i prawna. Ujawniono bowiem dokumenty dotyczące wartości celnej towaru. Zasadnie więc sąd orzekający przyjął, że podstawę określenia wartości celnej stanowi treść art. 23 § 1, wg którego wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany.
Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 11 pkt 2 Protokołu nr 6 do Układu Europejskiego jest zupełnie niezrozumiały na tle niniejszej sprawy, bowiem przepis ten stanowi, że otrzymane informacje mogą być wykorzystane w postępowaniu sądowym lub administracyjnym wszczętym w wyniku nieprzestrzegania przepisów celnych. Chodzi tu o informacje otrzymane od belgijskich służb celnych w ramach wzajemnej pomocy. Zarzut ten nie był bliżej rozwinięty w treści skargi, co zwalnia sąd kasacyjny od rozważań na czym naruszenie tego przepisu, przez sąd I-szej instancji, mogłoby polegać.
Przechodząc do dalszych zarzutów skargi kasacyjnej, stwierdzić należy, że skarżący stara się wykazać, że sąd orzekający uchybił obowiązkom kontroli, bowiem nie dopatrzył się naruszenia przez organy celne przepisów dotyczących postępowania dowodowego, nie ocenił zasadności wniosku strony o uzupełnienie materiału dowodowego i przeprowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego, przez co błędnie ustalił stan faktyczny. Stwierdzić więc należy, że zebranie całego materiału dowodowego, zgodnie z treścią art. 187 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, to – zebranie dowodów dotyczących wszystkich faktów mających znaczenie prawne dla spraw. Ustalenie okoliczności mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ celny w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Jak stwierdził sąd I-szej instancji, faktem mającym znaczenie dla ustaleń prawnych była wartość celna towaru sprowadzonego przez skarżącego. Organ celny uzyskał w ramach przeprowadzonej weryfikacji dokumenty od belgijskich służb celnych w postaci raportu, faktury i dokumentu eksportowego. Dokumenty te dotyczyły samochodu importowanego przez skarżącego, który przy zgłoszeniu celnym posługiwał się dokumentami o innej treści, tj. wskazującymi cenę niższą niż wynikało to z dokumentów pochodzących od eksportera. Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej, że dokumenty te nie są wiarygodne, nie zostały poparte żadnym dowodem lub argumentem, który by uprawdopodobnił ich zasadność. Podnieść należy, że zarzut kasacji, iż faktura pochodząca od eksportera różni się od faktury będącej w posiadaniu skarżącego jest o tyle nieskuteczny, że organ celny uznał ją za niewiarygodną i odrzucił jako dowód stanowiący o wartości celnej towaru. Skarżący nie odwołał się wówczas od decyzji określającej wartość celną metodą wynikającą z treści art. 29 ustawy – Kodeks celny, dlatego ten dokument nie może stanowić obecnie materiału porównawczego. Nadmienić należy, że zasadnie faktura eksportera uznana została przez sąd jako wiarygodny dokument handlowy, bowiem posiada wszystkie wymogi przewidziane dla takiego dokumentu, jak miejsce i datę wystawienia, nazwę i adres firmy sprzedającego oraz kupującego oraz cenę za towar i określenie przedmiotu transakcji. Brak podpisu nie podważa jej wiarygodności, bo jak skarga kasacyjna stwierdza, jest to wydruk komputerowy.
Na uwagę zaś zasługuje fakt, że na fakturze pochodzącej z księgowości eksportera figuruje nazwa sprzedającego "[...]." Ta sama nazwa figuruje na dokumencie wywozowym EU1 T2. Natomiast skarżący przedstawił fakturę na blankiecie firmowym "[...]" oraz ta sama firma jest na dokumencie wywozowym.
Kwestionowany przez stronę raport opisuje wyniki weryfikacji przesłanych przez stronę polską dokumentów, które nie zostały podważone, a zarzuty dotyczące dokumentu tranzytowego nie są trafne, bowiem nie uwzględniają przepisów Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej (Dz.U. Nr 46, poz. 291 z 1998 r.) w sprawie udokumentowania pochodzenia towaru z Unii Europejskiej. Brak jest obowiązku udokumentowania pochodzenia towaru w przypadku objęcia towaru procedurą T2, bowiem dotyczy on towaru przewożonego pod dozorem celnym z terytorium państwa na terytorium drugiego państwa będących sygnatariuszami wspomnianej wyżej Konwencji.
Słusznie sąd orzekający podniósł, że za importowany towar zapłacono gotówką. Jednak skarżący nie przedstawił dowodu zapłaty za przedmiotowy samochód, co wbrew zarzutom skargi kasacyjnej mogłoby świadczyć o wysokości zapłaconej ceny.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zostały naruszone cytowane w skardze przepisy art. 121, 122, 180, 187, 188 i 191 ustawy – Ordynacja podatkowa. Brak podania paragrafów podanych wyżej przepisów utrudnia niewątpliwie ocenę zasadności tych zarzutów. Dlatego ogólnie już należy stwierdzić, że skarga kasacyjna nie zawiera argumentów dotyczących naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów celnych oraz udzielania informacji i wyjaśnień o przepisach prawa (art. 121 cyt. ustawy). Sąd I instancji słusznie podniósł, że przeprowadzone postępowanie dostarczyło dowody świadczące o wyższej cenie transakcyjnej sprowadzonego towaru, natomiast skarżący w kasacji nie podważył ich skutecznie. Ograniczenie się przez sąd przy ustaleniu ceny importowanego pojazdu wyłącznie do dokumentów przedstawionych przez belgijskie służby celne nie narusza zasady prawdy obiektywnej (art. 122 ustawy – Ordynacja podatkowa). Stanowisko Sądu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wyczerpująco wyjaśniło okoliczności sprawy i prowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego nie jest potrzebne (art. 188 ustawy – Ordynacja podatkowa) mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów i w tym przypadku treść orzeczenia Sądu Najwyższego sygn. III RN 126/00 wydanego w innej sprawie i przy różniącym stanie faktycznym nie może mieć znaczenia na rozstrzygniecie niniejszej sprawy.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne zarówno co do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i postępowania, w tym przepisów art. 21 i 22 ust.2 pkt. 3 ustawy z dnia 11.04.1995r. o NSA (Dz.U. Nr 74,poz.368 ze zm.). Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów art. 2, 7, 32 ust. 1 oraz 184 Konstytucji RP.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną na podstawie art. 181, 183 i art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) oddalił.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 cyt. ustawy.