III RN 12/97

II SA/Łd 602/06 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2006-11-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Czesława Nowak-Kolczyńska /przewodniczący/
Ewa Cisowska-Sakrajda
Sławomir Wojciechowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 3 listopada 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant asystent sędziego Marcin Stańczyk, po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] znak [...] Prezydent Miasta S. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 35 ustawy z dnia 17 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415 ze zm.) odmówił stwierdzenia wygaśnięcia, na żądanie J. M., decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] Nr [...] wydanej dla A K. Sz. i M. B. w S. na realizację budynku pensjonatu z przyłączami wody, kanalizacji sanitarnej oraz gazu na działkach o numerach 110, 111/8 i 60 w S. przy ulicy A 24.
Decyzja to została wydana na skutek pisma J. M. z dnia [...] właściciela nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji, który wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy dla w/w inwestycji, na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na to, iż z dniem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany, wygasają wydane uprzednio edycje o warunkach zabudowy, sprzeczne z tymi planami.
W uzasadnieniu Organ wyjaśnił, iż nie ma podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia przedmiotowej decyzji, gdyż Uchwałą Rady Miasta S. z dnia [...] Nr [...] zmieniono plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta S., między innymi działek będących przedmiotem postępowania. Zmiana planu weszła w życie w dniu 21 grudnia 2002r. ( publikacja w Dz. Urz. Nr 296 z 6 grudnia 2002 poz. 3522 ), zaś w dniu [...] na inwestycję tą została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, utrzymana w mocy przez organ II instancji decyzją z dnia [...]
W terminie prawem przewidzianym Pan J. M. wniósł odwołanie od powyższej decyzji zarzucając, iż decyzja ta w sposób rażący narusza przepisy prawa materialnego gdyż zgodnie ze stanem faktycznym plan miejscowy wszedł w życie w dniu 21 grudnia 2002r. jednakże organ mylnie podaje, iż w dniu [...] zostało wydane pozwolenie na budowę, co wyłącza zastosowanie art. 35 ustawy o zagospodarowaniu. Jednakże w myśl przepisów datą wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest data kiedy decyzja ta stała się ostateczna, na co bezspornie wskazują przepisy art. 28 ustawy Prawo budowlane. W niniejszej sprawie decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna w dniu 22 stycznia 2003r. niewątpliwie, zatem po dniu wejścia w życie nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ winien zatem zbadać czy wydana decyzja jest zgodna z postanowieniami nowego planu, jednakże nie podjął żadnych działań w tym kierunku.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 oraz art. 162 §1 pkt 1 i §3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 65 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Uzasadniając Kolegium wskazało, iż w myśl art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z dniem wejścia w życie tej ustawy tj. z dniem 11 lipca 2003r. utraciła ważność ustawa z 07.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu, przepisy dotychczasowe stosuje się jedynie do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Niniejsza sprawa została wszczęta w dniu [...] (data wpływu wniosku) i niezakończona decyzją ostateczną, należy zatem stosować przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. I tak zgodnie z art. 65 ust.1 pkt 2 tej ustawy, organ który wydał decyzję o warunkach zabudowy stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Zmiana planu, jak miała miejsce w niniejszej sprawie, nadała terenowi inwestycji funkcje mieszkaniową jednorodzinna oraz funkcję użyteczności publicznej. Funkcja użyteczności publicznej określona w § 2 uchwały Rady Miasta S. przewiduje realizacje obiektów zamieszkania zbiorowego. Zgodnie z § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – budynek zamieszkania zbiorowego to w szczególności hotel, motel, pensjonat. Kwestionowana decyzja ustalająca warunki zabudowy na budynek pensjonatu nie zawiera warunków innych, niż warunki wynikające z w/w zmian planu miejscowego. Z powyższych względów organ odwoławczy stwierdził, iż nie zostały spełnione przesłanki art. 65 ust.1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy.
Na powyższą decyzję Pan J. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając, iż decyzja o warunkach zabudowy jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wniósł o jej uchylenie. Skarżący powtórzył, iż plan miejscowy wszedł w życie w dniu 21 grudnia 2002r. zaś decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna w dniu 22 stycznia 2003r. taki stan prawny winien zobligować organ do zbadania czy wydana decyzja jest zgodna z nowym planem. Jednakże organ nie odniósł się do występujących sprzeczności pomiędzy decyzją a planem, nadto skarżący podkreślił, iż wyłącznie takie sprzeczności uprawniają do zastosowania art. 35 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej skarżący wskazał, iż zgodnie z planem
- obiekty na działkach 110, 111/8 są wpisane do rejestru zabytków, nadmienić trzeba, iż budynek na działce 111/8 został rozebrany, być może w warunkach samowoli
- maksymalna wysokość budynków mieszkalnych i mieszkaniowo-usługowych wynosi do 2 kondygnacji – projektowany budynek jest 3 kondygnacyjny
- wysokość garaży, wiat i budynków gospodarczych we wnętrzach działek – 1 kondygnacja, bez poddaszy użytkowych, z zachowaniem wyniesienia kalenicy dachu max. do 4 m – projektowany budynek gospodarczy znacznie przekracza te wysokość.
Reasumując podkreślił, iż decyzja o warunkach zabudowy nie zawiera w swej treści przywołanych powyżej warunków realizacji inwestycji, co wskazuje na jej sprzeczność z postanowieniami planu i stanowi podstawę do stwierdzenia jej wygaśnięcia. Wydana decyzja o warunkach zabudowy pozwala zrealizować inwestycję sprzeczną z ustaleniami planu miejscowego, dodatkowo brak porównania ustaleń planu z ustaleniami decyzji stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 Kpa.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi i powtórzyło dotychczasowy przebieg postępowania i zajmowane w nim stanowiska obu stron. Odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w skardze organ wyjaśnił, iż sporna decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] została wydana na podstawie ustaleń miejscowego planu zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej z dnia 19.12.1990r., plan ten określał teren, na którym położone są działki inwestorów jako "teren zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności. Zakaz realizacji zabudowy mieszkaniowej w sferze uciążliwości kolei i zakładu rdzeni magnetyczno-ferrytowych. Wszelkie prace w obiektach zabytkowych w uzgodnieniu z konserwatorem zabytków". Planowana inwestycja była zgodna z postanowieniami tego planu jako obiekt infrastruktury społecznej, towarzyszący zabudowie mieszkaniowej. Zmiana planu, jaka miała miejsce nadała przedmiotowemu terenowi funkcję mieszkaniową jednorodzinną oraz funkcję użyteczności publicznej, zdaniem organu ustalenia nowego planu nie są generalnie inne w rozumieniu art. 65 ust. 1 pkt 2, niż ustalenia starego planu. Ustalenia decyzji nie zawierają wprawdzie szczegółowych warunków odnośnie nowej zabudowy wynikających z nowego planu, które nie były określone w starym planie, jednakże okoliczność ta nie stanowi o odmienności ustaleń pomiędzy nowym a starym planem. O odmienności ustaleń obu planów mogłyby świadczyć jedynie całkowicie odmienne funkcje przedmiotowego terenu, nie dające się ze sobą w żaden sposób pogodzić. Szczegółowe warunki realizacji inwestycji wynikające ze zmiany planu powinny zostać ujęte w decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli była wydawana w okresie obowiązywania nowego planu, stosownie bowiem do art. 35 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dniu 22 stycznia 2003r. kiedy była podejmowana ostateczna decyzja "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego". Ustalenia, co do ochrony konserwatorskiej obiektów na przedmiotowym terenie znajdują się w obu planach, tak więc również w tym zakresie nie występuje odmienność pomiędzy planami. Ewentualny brak uzgodnień z konserwatorem nie może stanowić podstawy do wygaśnięcia decyzji. Kwestia rozbiórki i samowoli budowlanej nie leżą w kompetencji Kolegium a właściwego powiatowego inspektora nadzoru budowlanego i nie mieszczą się merytorycznym zakresie niniejszego postępowania. Kolegium podkreśliło także, iż zgodnie z art. 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stwierdza się wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, jeśli wydana została ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.
Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji.
W pierwszym rzędzie należy zwrócić uwagę na to, iż w innym stanie prawnym została wydana decyzja z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a w innym stanie prawnym wpłynął wniosek skarżącego o stwierdzenie je wygaśnięcia.
W dacie obowiązywania decyzji z dnia [...] została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę w dniu [...] , która stała się ostateczna [...]
Obowiązujący w owym czasie przepis art. 35 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 roku stanowił:
""Art. 35. 1. Z dniem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany wygasają wydane uprzednio decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, sprzeczne z ustaleniami tego planu.
2. Wygaśnięcie decyzji, o których mowa w ust. 1, stwierdza organ, który wydał tę decyzję.
3. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli wydano decyzję o pozwoleniu na budowę"
Nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla działek o numerach 110, 111/8 i 60 w S. przy ulicy A 24. wszedł w życie a dniu 21 grudnia 2002 r. i nastąpiło to już po wydaniu decyzji na budowę dla A K. Sz. i M. B. w S. na realizację budynku pensjonatu z przyłączami wody, kanalizacji sanitarnej oraz gazu na działkach wyżej oznaczonych.
Cytowany przepis art. 35 ust. 3 ustawy jednoznacznie ogranicza możliwość wygaśnięcia wydanej uprzednio decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany z uwagi na wydaną wcześniej, czyli przed wejściem w życie planu, decyzję o pozwoleniu na budowę.
Redakcja tego przepisu nie pozostawia zdaniem Sądu żadnych wątpliwości, iż chodzi jedynie o samo wydanie decyzji, która dopiero następnie staje się ostateczna a niekiedy i prawomocna.
Nie można też w takiej sytuacji uzależniać powstania określonych skutków od zachowań osób trzecich, które niekiedy korzystając z prawem przewidzianych środków procesowych są w stanie znacznie ( nawet do kilku lat ) wydłużyć proces uzyskania decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę.
Należy się zgodzić ze skarżącym co do tego, iż organ I instancji błędnie powołał się w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia na wydanie w dniu [...] pozwolenia na budowę. W dacie [...] została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, która nie uprawniała jeszcze do podjęcia prac budowlanych, była nieostateczna. Wiązanie jednak tej wadliwej treści uzasadnienia z treścią art. 28 prawa budowlanego przez J. M. i na tej podstawie wyciąganie wniosku, iż na gruncie art.. 35 ust. 3 starej ustawy decyzja musi być ostateczna jest nieuprawnione.
Przepis art. 28 ustawy prawo budowlane z 1994 roku stanowi bowiem o tym, iż prace budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Dopiero przepisy nowej ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. przyjęły odmienne uregulowanie niż powołany art. 35 ust. 3 starej ustawy. Nowy przepis stanowi:
"Art. 65. 1. Organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli:
1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę;
2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji.
2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.
3. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego".
Tak więc dopiero nowa regulacja wymaga legitymowania się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę jako negatywną przesłankę możliwości wygaszenia pierwotnej decyzji o warunkach zabudowy.
Należy również założyć racjonalność każdego ustawodawcy, a tym samym stwierdzić należy, że art. 35 ust. 3 starej ustawy i art. 65 ust. 2 nowej ustawy zawierają zupełnie odmienne uregulowania.
W związku z powyższym powstaje pytanie czy przepis art. 65 nowej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może mieć zastosowanie do zaistniałych stanów faktycznych i prawnych obowiązujących przed dniem wejścia w życie ustawy ?
Odpowiedź na tak postawione pytanie musi być negatywna.
Z uwagi na treść art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z dniem wejścia w życie tej ustawy tj. z dniem 11 lipca 2003r. utraciła ważność ustawa z 07.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Tak więc do daty wyżej wskazanej i dla potrzeb oceny stanów faktycznych zaistniałych wcześniej należy stosować przepisy dotychczasowe.
Przyjęcie innego rozwiązania wiązałoby się przy dokonywaniu oceny z retroaktywnym stosowaniem przepisów prawa. W takiej sytuacji nie jest wykluczone, że np. za kolejne 5 czy 15 lat i przy zmianie przepisów prawa w zakresie zagospodarowania przestrzennego bądź prawa budowlanego, ktoś inny mógłby próbować wzruszyć bądź wygasić decyzje na podstawie, których skarżący aktualnie wybudował i użytkuje obiekty budowlane na swojej nieruchomości, wykazując samowolę budowlaną, gdyż zmieniło się prawo. Należy pamiętać, że skarżący wystąpił ze swoim wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z [...] w dniu [...]
Taka relatywizacja prawa ale i stosunków powstałych na jego gruncie godziłaby w stałość i pewność obrotu prawnego.
Podobny pogląd wyraził Sad Najwyższy w wyroku z dnia 17 kwietnia 1997 r. III RN 12/97 OSNP 1997/21/411 .
"Podmiot prawny dysponujący prawem do gruntu oraz ważną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm. oraz art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), który wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę, korzysta ze wzmocnionej ochrony swoich praw, od chwili wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja (art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 38 ust. 1 prawa budowlanego), która stanowiła podstawę wydanego pozwolenia na budowę, w dalszym toku tego postępowania nie wygasa w razie uchwalenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Wzmocniona ochrona prawna uzasadniona jest w takim wypadku nie tylko ze względu na ochronę własności, ale wynika także z potrzeby stworzenia gwarancji ochrony pewności prawa i zaufania obywateli do działań Państwa i administracji publicznej".
Orzeczenie to wprawdzie utraciło po części swą aktualność po zmianie stanu prawnego i wejściu w życie art. 65 ustawy z 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, choć z całą pewnością stanowiło prawidłową wykładnię przepisów prawa obowiązującego w dacie wydania decyzji z [...] o pozwoleniu na budowę co skutkowało na gruncie poprzedniego stanu prawnego skonsumowaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej w dniu [...] wobec następczego uostatecznienia się decyzji o pozwoleniu na budowę
Posługując się w dalszym ciągu założeniem racjonalnego ustawodawcy należy również wywieść, że treść przepisu art. 65 nowej ustawy odnosząca się do decyzji o warunkach zabudowy albo decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego ma na uwadze decyzje jedynie wydane na gruncie tej ustawy. Przepisy starej ustawy nie przewidywały takich kategorii decyzji jakie formułuje przepis.
Stosownie zaś do art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisy dotychczasowe stosuje się jedynie do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy.
W sprawie niniejszej należy udzielić odpowiedzi na pytanie, czy wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji jest nowym wnioskiem wszczynającym nowe postępowanie czy może kontynuacją pierwotnego postępowania w wyniku, którego doszło do wydania decyzji z [...]. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Odpowiadając na powyższe stwierdzić należy, że oczywiście jest to zupełnie nowe postępowanie, gdyż pierwotne zostało zakończone wydaniem ostatecznej decyzji.
Z tego też względu nie mogą mieć również zastosowania do oceny decyzji z [...] na gruncie art. 162 § 1 pkt. 1 K.p.a. przepisy art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), tylko przepisy prawa obowiązującego w dacie jej ważności.
Odnosząc się do kwestii związanych z zakresem obowiązywania starego i nowego planu zagospodarowania przestrzennego dla potrzeb uznania, że pierwotna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...] jako nie sprzeczna z nową uchwałą o uchwaleniu planu nie podlega stwierdzeniu wygaśnięcia, to w ocenie Sądu zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie pozwala na kontrolę wydanej decyzji organu II instancji pod tym właśnie kątem.
Rozstrzygniecie organu odwoławczego skupia się właśnie na tej przesłance jako podstawie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, choć brak w tym zakresie, poza samymi stwierdzeniami jakichkolwiek ustaleń organu pozwalających na stwierdzenie co i z jakich powodów organ przyjął w regulacjach planów miejscowych dawnych i obowiązujących za tożsame i pozwalające ostatecznie na utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji.
Niezależnie od powyższego uchybienia procesowego, oraz zważywszy na wcześniejsze rozważania, stwierdzić również należy powołanie niewłaściwej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji.
Mimo tego w ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada ostatecznie prawu.
Ustalenie zaś zaistnienia jednej z przesłanek wykluczających możliwość stwierdzenia wygaśnięcia pierwotnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]. , innej wprawdzie niż wskazana przez organ odwoławczy musi również skutkować oddaleniem skargi.
Dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza powyższą koncepcję zaprezentowaną w niniejszym uzasadnieniu, że nie zawsze błędne uzasadnienie decyzji i powołanie niewłaściwej podstawy prawnej jej rozstrzygnięcia musi prowadzić do uchylenia decyzji, skoro decyzja i tak odpowiada prawu.
Wypada w tym miejscu przywołać wyrok NSA w Krakowie z 16.04.1997 r. I SA/Kr 970 / 96 LEX nr 29336, w którym Sąd stwierdził, iż "Powołanie wadliwego przepisu prawnego samo przez się nie powoduje nieważności decyzji, jeśli rozstrzygnięcie znajduje oparcie w innym przepisie prawnym. Jest to uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, które może skutkować uchyleniem decyzji tylko w razie stwierdzenia, że miało istotny wpływ na wynik sprawy".
Analogicznej kwestii dotyczy również wyrok NSA w Warszawie z 27. 06. 2000 r. III SA 1422/99 LEX nr 44394, w którego tezie czytamy "Nawet gdy w osnowie decyzji powołana została niewłaściwie podstawa prawna, ale w rzeczywistości właściwa podstawa prawna rozstrzygnięcia istniała i powołano się na nią w uzasadnieniu decyzji, należy przyjąć, że nie nastąpiło tu naruszenie prawa stanowiące podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji na mocy art. 22 ust. 2 pkt 1 lub 3 ustawy z 1995 r. o NSA".
Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa co do rozstrzygnięcia. Wskazane w skardze uchybienia nie miały ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. Nie zachodzą, też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt. 2. p.p.s.a.), ani teź kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenie prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.