III RN 11/96

Sprawa rozpatrywana przez Sąd Najwyższy dotyczyła interpretacji art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który pozwalał na pomniejszenie dochodu o kwoty wydatków poniesionych na cele mieszkaniowe, w tym na wkład budowlany do spółdzielni mieszkaniowej. Podatnik Andrzej L. starał się o odliczenie wydatków na wkład budowlany do mieszkania, które zostały wpłacone przez jego konkubinę i ojca. Organy skarbowe oraz Naczelny Sąd Administracyjny odmówiły przyznania ulgi, argumentując, że zgodnie z przepisem, odliczeniu podlegają wydatki poniesione przez samego podatnika, a nie przez osoby trzecie. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł rewizję nadzwyczajną, podnosząc, że celem przepisu jest preferowanie działań zmierzających do uzyskania mieszkania przy wykorzystaniu własnych środków, a wpłaty dokonane przez osoby bliskie, nawet w drodze pożyczki lub darowizny, powinny być traktowane jako wydatki podatnika. Sąd Najwyższy przychylił się do tego stanowiska. W uzasadnieniu wskazano, że przepis art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy nie wymaga, aby wpłaty na wkład budowlany były dokonywane bezpośrednio przez podatnika domagającego się odliczenia. Kluczowe jest przeznaczenie tych środków na cele mieszkaniowe podatnika. Sąd podkreślił, że wydatki te mogą być finansowane z innych źródeł niż dochody podatnika, w tym z umów pożyczki lub darowizny. Zgodnie z Prawem spółdzielczym, członkowie spółdzielni obowiązani są uczestniczyć w kosztach budowy, a suma wpłacona jako wkład należy do członka spółdzielni, niezależnie od źródła funduszy. W związku z tym, organy skarbowe nie były uprawnione do odmowy odliczenia, skoro wpłaty dokonane przez konkubinę i ojca podatnika należały do niego i były przeznaczone na jego cele mieszkaniowe.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający