III RC 70/23

Sygn. akt III RC 70/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 marca 2024 roku Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu III Wydział Rodzinny i Nieletnich w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Karolina Głazińska - Izdebska Protokolant: stażysta Agata Kuźwicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2024 roku sprawy z powództwa W. T. przeciwko A. C. (1) o uchylenie obowi ązku alimentacyjnego 1. ustala, że z dniem 01 czerwca 2023 roku ustał obowiązek świadczeń alimentacyjnych powoda W. T. wobec pozwanej A. C. (1) , orzeczony wyrokiem Sądu Rejonowego w Golubiu-Dobrzyniu z dnia 06 września 2010 roku, sygn. akt III RC 133/10 w wysokości po 600,00 (sześćset) złotych miesięcznie, 2. oddala powództwo w pozostałym zakresie, 3. nie obciąża pozwanej A. C. (1) kosztami procesu w sprawie. Sygn. akt III RC 70/23 UZASADNIENIE Powód W. T. w dniu 25 kwietnia 2023 roku wniósł do tutejszego sądu pozew przeciwko swojej córce A. C. (1) o uchylenie z dniem 1 maja 2023 roku alimentów orzeczonych wyrokiem Sądu Rejonowego w Golubiu-Dobrzyniu z dnia 6 września 2010 roku (sygn. akt III RC 133/10) w kwocie po 600 zł miesięcznie, wskazując jako przesłankę swojego żądania fakt, że pozwana jest w stanie samodzielnie się utrzymać (k. 2, protokół rozprawy z dnia 8 lutego 2024 roku, 00:04:12). Pozwana A. C. (1) wniosła o oddalenie powództwa w całości -zarówno w odpowiedzi na pozew jak i na rozprawie (k. 18-19, protokół rozprawy z dnia 8 lutego 2024 roku 00:11:08-00:47:12 k. 41v.-42v.). S ąd ustalił, co następuje: A. C. (1) urodziła się (...) . Jest córką W. T. i A. C. (2) . Wyrokiem z dnia 6 września 2010 roku tutejszy sąd podwyższył alimenty od powoda W. T. z kwoty po 250 zł miesięcznie zasądzonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 28 grudnia 2004 roku w sprawie I C 581/04 do kwoty po 600 zł miesięcznie. Powód prowadził wówczas własną działalność gospodarczą i osiągał dochód około 3.000 zł miesięcznie, małoletnia wówczas A. C. (1) miała 8 lat i uczęszczała do II klasy szkoły podstawowej. D. ód: kopia wyroku – k. 3, akta sprawy III RC 133/10: pozew k. 2-3, zeznania A. C. (2) k. 17-18, zeznania W. T. k. 18 Obecnie A. C. (1) ma 22 lata. Wynajmuje samodzielnie mieszkanie w G. - D. , koszt wynajmu to 1.400 zł razem z opłatami. Na jej koszty składają się również koszty wyżywienia – 500-600 zł, ubioru i środków higieny – 300 zł, uzupełniania rzęs – 100 zł, leków – 100 zł. Pozwana po ukończeniu szkoły zawodowej, gdzie uzyskała zawód fryzjera, pracowała przez dwa lata w V. w B. . Następnie zapisała się do (...) w T. , którego nie ukończyła, ponieważ nie zaliczyła drugiego roku. Od 17 lutego 2023 roku przeniosła się do (...) w G. . Obecnie jest uczennicą klasy IV siódmego semestru liceum ogólnokształcącego w Centrum (...) w G. , edukację powinna zakończyć w styczniu 2025 roku. Zajęcia ma dwa razy w tygodniu – w środy i piątki, każdorazowo w godzinach popołudniowych po około 5-6 godzin. W trakcie nauki, w okresie od maja do końca lipca 2023 roku, odbywała służbę przygotowawczą do Wojska Polskiego, gdzie osiągała dochód ok. 4.000 zł. Obecnie nie kontynuuje służby wojskowej – zrezygnowała ze względu na rwę kulszową i anemię, w obawie, że jeśli nie zrezygnowałaby sama, to i tak zostałaby zdyskwalifikowana. W okresie od sierpnia 2023 roku do stycznia 2024 roku pozwana pracowała w salonie kosmetycznym osiągając dochód od 2.300 zł do 3.400 zł, jednakże zrezygnowała z pracy. Obecnie jest osobą bezrobotną, nie zarejestrowaną w urzędzie pracy. Pracę każdorazowo łączyła z nauką w (...) . Pozwana choruje przewlekle na anemię oraz rwę kulszową, a koszt zakupu przez nią leków to około 100 zł miesięcznie. D. ód: zeznania A. C. (1) – e-protokół rozprawy z dnia 8 lutego 2024 roku 00:11:08-00:47:12 (k. 41v.-42v.), zaświadczenie (...) (k. 48), potwierdzenia transakcji wypłaty wynagrodzenia za pracę (k. 49-53), zeznania W/ T. – e-protokół rozprawy z dnia 19 marca 2024 roku 00:06:32 do 00:19:24 S ąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o okoliczności bezsporne, dowody z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, aktach III RC 133/10, dowód z przesłuchania powoda i pozwanej. W ocenie sądu wszelkie powyższe dowody posiadają walor wiarygodności. Przechodząc do rozważań prawnych należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 133 § 1 kro rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. W pozostałych przypadkach, w myśl art. 132 § 2 kro uprawniony do świadczeń alimentacyjnych jest tylko ten, kto znajduje się w niedostatku. Zgodnie z treścią art. 138 kro strony w razie zmiany stosunków mogą żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. Przez zmianę stosunków rozumie się zaś istotne zwiększenie, zmniejszenie lub ustanie możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego do alimentacji albo istotne zwiększenie się lub zmniejszenie usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego, w skutek czego ustalony zakres obowiązku alimentacyjnego wymaga skorygowania przez stosowne zmniejszenie lub zwiększenie wysokości świadczeń alimentacyjnych, a niekiedy nawet ustanie obowiązku alimentacyjnego. Zakres świadczeń wyznaczają natomiast, zgodnie z treścią art. 135 kro , z jednej strony usprawiedliwione potrzeby uprawnionego, z drugiej zaś rzeczywiste możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego. Zgodnie przepisem art. 133 § 3 kro rodzice mogą uchylić się od świadczeń alimentacyjnych względem dziecka pełnoletniego, jeżeli są one połączone z nadmiernym dla nich uszczerbkiem lub jeżeli dziecko nie dokłada starań w celu uzyskania możności samodzielnego utrzymania się. Obowiązek alimentacyjny wygasa w sytuacji, gdy jego realizacja może powodować niemożność zaspokojenia własnych usprawiedliwionych potrzeb. Tym samym obowiązek alimentacyjny rodziców wobec pełnoletniego dziecka wygasa z chwilą osiągnięcia samodzielności życiowej przez dziecko, co wiąże się z możliwością podjęcia pracy zarobkowej i osiągania własnymi siłami środków niezbędnych do swojego utrzymania. Jak wskazano powyżej obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dziecka nie jest ograniczony żadnym terminem, w szczególności dojściem alimentowanego do pełnoletności. Nie jest też związany stopniem wykształcenia, w tym sensie, że uprawniony nie traci prawa do alimentowania z chwilą uzyskania określonego podstawowego lub średniego wykształcenia. Jedyną okolicznością, od której uzależnione jest trwanie bądź ustanie tegoż obowiązku jest możliwość samodzielnego utrzymania się dziecka. Jeśli chodzi o dzieci, które osiągnęły pełnoletność należy brać pod uwagę to, czy dokładają starań w celu uzyskania możności samodzielnego utrzymania się, czy wykazują chęć dalszej nauki oraz czy osobiste zdolności i cechy charakteru pozwalają na rzeczywiste kontynuowanie nauki. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż pozwana jest w stanie – a przynajmniej ma ku temu możliwości, aby utrzymać się samodzielnie. Pracując w okresie od maja 2023 roku do stycznia 2024 roku pozwana uzyskiwała dochody w wysokości od 2.300 do 4.000 zł miesięcznie. Była w stanie godzić bez przeszkód pracę z nauką w (...) . Pozwana co prawda obecnie nie pracuje, jednakże sama zrezygnowała z pracy. Nie czyni starań, aby utrzymywać się samodzielnie. Nie poszukuje pracy, dodatkowo nie zarejestrowała się nawet w urzędzie pracy, uznając, że urząd ten nie jest w stanie znaleźć dla niej pracy odpowiadającej jej oczekiwaniom. Należało także zaznaczyć, iż zajęcia w szkole, do której uczęszcza pozwana odbywa się dwa razy w tygodniu przez około 5 godzin, ponadto w porze popołudniowej i wieczornej, przez co nauka pozwanej nie koliduje z wykonywaniem pracy zarobkowej. W obecnych czasach wielu młodych ludzi z powodzeniem godzi nawet studia z wykonywaniem na pełny etat pracy zarobkowej. Dodatkowo sąd zważył, iż pozwana obecnie uczęszcza do liceum ogólnokształcącego, a chce pracować w zawodzie kosmetyczki. Ukończyła już szkolenia i kursy umożliwiające wykonywanie tego zawodu. Tym samym edukacja, którą obecnie pobiera stanowi wyłącznie podnoszenie jej kompetencji, a nie osiąganie uprawnień pozwalających na wykonywanie pracy zarobkowej. Należało także zaznaczyć, iż alimenty nie są i nie mogą stanowić rekompensaty za brak obecności czy też zainteresowania rodzica wobec jego dziecka, bowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie. Tym samym ustawodawca zaznaczył, iż wyłącznym celem świadczenia alimentacyjnego jest zapewnienie utrzymania dziecka, jednakże nie na takim poziomie na jakim by oczekiwało, a na poziomie wystarczającym do samodzielnego utrzymania. Zważywszy na powyższe brak jest przesłanek do jego dalszej alimentacji przez ojca. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku tj. ustalił, że dniem 1 czerwca 2023 roku ustał obowiązek świadczeń alimentacyjnych W. T. wobec A. C. (1) . Jako datę uchylenia alimentów wskazano 1 czerwca 2023 roku, albowiem w miesiącu czerwcu pozwana otrzymała pierwsze wynagrodzenie za pracę w wojsku. Sąd oddalił żądanie pozwu w zakresie uchylenia alimentów począwszy już od miesiąca maja 2023 roku, wobec faktu, że pozwana wówczas jeszcze nie pracowała O kosztach orzeczono po myśli art. 102 kpc . Pozwana jest co prawda stroną przegrywającą proces, ale z uwagi na fakt, że sprawa dotyczyła świadczeń alimentacyjnych należnych pozwanej, obciążenie pozwanej kosztami procesu byłoby niezasadne i sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. ZARZĄDZENIE 1. Odnotować, projekt uzasadnienia sporządzony przez asystentkę 2. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełn. pozwanej; 3. Z apelacją lub za 14 dni z zpo G.D. 10.04.2024