III RC 341/24

Sygn. akt III RC 341/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 maja 2025 roku Sąd Rejonowy w Nowym Sączu III Wydział Rodzinny i Nieletnich w składzie: Przewodniczący: Sędzia Bartosz Łopalewski Protokolant: Elżbieta Fałowska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2025 roku w Nowym Sączu na rozprawie sprawy z powództwa małoletniego powoda A. P. przeciwko D. R. o podwyższenie alimentów I. zasądza od pozwanego D. R. tytułem alimentów na rzecz małoletniego powoda A. P. kwoty po 1.500,00 zł (jeden tysiąc pięćset złotych) miesięcznie, płatne począwszy od października 2024 roku, z góry od 10. (dziesiątego) dnia każdego miesiąca, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie na wypadek uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat, do rąk przedstawicielki ustawowej W. P. , w miejsce alimentów ustalonych wyrokiem Sądu Rejonowego w Nowym Sączu z dnia 30 marca 2022 roku sygn. III RC 384/21; II. zasądza od pozwanego D. R. na rzecz małoletniego powoda A. P. kwotę 137,00 zł (sto trzydzieści siedem złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu; III. nakazuje ściągnąć od pozwanego D. R. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Nowym Sączu kwotę 400,00 zł (czterysta złotych) tytułem opłaty od pozwu, od której małoletni powód A. P. był zwolniony z mocy ustawy, IV. nadaje wyrokowi w punkcie pierwszym rygor natychmiastowej wykonalności. Sygn. akt III RC 341/24 UZASADNIENIE Stan faktyczny I. Małoletni powód (...) urodził się pozwany. (niesporne) (...) urodził się powód. Pozwany uznał jego ojcostwo. Dowód: odpis zupełny aktu urodzenia (k. 6 akt III RC 384/21) 30 marca 2022 roku Sąd Rejonowy w Nowym Sączu zasądził od pozwanego na rzecz małoletniego powoda alimenty w kwotach po 1.000 zł miesięcznie. Dowód: kopia wyroku (k. 78) W chwili poprzedniego orzekania o alimentach małoletni powód nie przyjmował żadnych leków na stałe, rozpoczął uczęszczanie do żłobka. Dowód: uzasadnienie wyroku z 30 marca 2022 roku (k. 52/2 akt III RC 384/21) Małoletni uczęszcza obecnie do przedszkola. Dowód: zaświadczenie (k. 11) Stan zdrowia małoletniego pogorszył się. Zaostrzyły się problemy wynikające z przerostu trzeciego migdała. Okresowo występują też poważne problemy gastrologiczne. Dowód: przesłuchanie stron Matka małoletniego powoda zdecydowała się na diagnostykę laryngologiczną w prywatnym gabinecie lekarskim. W marcu 2024 roku małoletni został skierowany na zabieg adenotonsillotomii, czyli usunięcia migdałka gardłowego i podcięcia migdałków podniebiennych. Zalecono także leczenie farmakologiczne, w tym lek pabi-dexametazon. Zabieg zaplanowany jest w szpitalu na styczeń 2026 roku. Dowód: kopia skierowania (k. 25) kopia recepty (k. 80) przesłuchanie stron W okresie od lipca do października 2024 roku matka małoletniego kupowała dla niego leki, w tym leki gastrologiczne (Dicopeg, Melilax, czopki glicerolowe, Espumisan i Lactulosum Hasco), wzmacniające odporność (Cholinex, Equazen, Nucleozin Complet, trans norweski, Multi-Sanostol), na górne drogi oddechowe (Nebu-dose Hialuronic, Sinecod, Erdomed, Olbas Oil, Nebutac, Septogard, Flegamina Junior, Neozine Forte, Nebbud), dermatologiczne (Bactroban, maść z witaminą A) i przeciwalergiczne (Duozinal) Dowód: faktury (k. 12-23) Matka małoletniego płaciła także za badania diagnostyczne małoletniego w kierunku pasożytów układu pokarmowego. Dowód: faktura (k. 24) Małoletni powód cierpi nadal na infekcje górnych dróg oddechowych, przerost migdała oraz nawracający katar. Dowód: zaświadczenie (k. 8) Z uwagi na dostrzeżone problemy ze słuchem małoletni ma odbyć wizyty u audiologa. Matka małoletniego powoda czyni, jak dotąd nieskuteczne, starania o umówienie terminu prywatnej wizyty u doktora P. J. . Dowód: przesłuchanie stron Małoletni powód tworzy czteroosobowe gospodarstwo domowe ze swoją matką, jej mężem oraz babcią macierzystą. (niesporne) II. Pozwany W chwili poprzedniego orzekania o alimentach pozwany pracował w firmie (...) sp. z o.o. w N. . (niesporne) 5 września 2023 roku pozwany zatrudnił się u E. M. jako magazynier, sprzedawca i kierowca na pełen etat. Dowód: świadectwo pracy (k. 103) 7 maja 2024 roku pozwany odniósł kontuzję kolana. Dowód: przesłuchanie stron 8 maja 2024 roku pozwany zakupił sobie ortezę stawu kolanowego. Dowód: faktura (k. 109) 9 lipca 2024 roku pozwany rozwiązał za porozumieniem stron dotychczasowy stosunek pracy. Dowód: świadectwo pracy (k. 103) 2 września 2024 roku pozwany przeszedł badanie kolana rezonansem magnetycznym. Dowód: wynik badania (k. 101) Od tego czasu nie uzyskał skierowania na żaden zabieg związany ze stwierdzonymi w rezonansie nieprawidłowościami. Dowód: przesłuchanie stron 23 październik 2024 roku pozwany zatrudnił się jako fotograf w wymiarze ¼ etatu za wynagrodzeniem 1.075 zł miesięcznie. Umowa zawarta została na czas określony do 30 czerwca 2025 roku. Dowód: umowa (k. 100) 27 października 2024 roku pozwany zgłosił się do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego z powodu zasłabnięcia bez utraty przytomności. Zalecono kontrolę internistyczną u lekarza rodzinnego. Dowód: karta informacyjna (k. 102) 30 października 2024 roku pozwany poniósł koszt tekstów na boreliozę. Dowód: kopia rachunku (k. 108) 6 listopada 2024 roku lekarz rodzinny przepisał pozwanemu Neurovit. Dowód: kopia recepty (k. 108) Pozwany nie stosuje obecnie żadnych leków w związku z kontuzją kolana, a jedynie maść, której nazwy nie pamięta. Dowód: przesłuchanie stron Umowa, w ramach której pracuje pozwany, nie zostanie przedłużona. Pozwany liczy na nową umowę od września 2025 roku. Dowód: przesłuchanie stron Przychody pozwanego ze stosunku pracy za cały rok 2024 roku wyniosły 20.130,79 zł. Z innych źródeł pozwany uzyskał przychód w kwocie 5.375,20 zł. Dowód: deklaracja podatkowa (k. 183-184) Kontakty pozwanego z małoletnim powodem ograniczone są do dwóch sobót (od 9:00 do 11:00) i dwóch niedziel (14:00 do 18:00) w miesiącu. Dowód: kopia ugody (k. 196) Kontakty te są realizowane. Dowód: przesłuchanie stron Pozwany mieszka wraz ze swoimi rodzicami. Tworzy z nimi trzyosobowe gospodarstwo domowe. (niesporne) III. Przedstawicielka ustawowa małoletniego powoda Matka małoletniego powoda ma 21 lat. Sprawuje nad powodem codzienną pieczę. (niesporne) Jest zatrudniona na cały etat jako lakiernik w firmie (...) S.A. w N. . Umowa obowiązuje do 23 maja 2025 roku. Nie zamierza kontynuować tego zatrudnienia z uwagi na własne problemy ze zdrowiem, konieczność opieki nad małoletnim powodem oraz uciążliwy zakres jej obowiązków pracowniczych. Dowód: przesłuchanie stron Ocena dowodów I. Uzasadniając zmianę zaistniałą od ostatniego orzeczenia o alimentach wskazano w pozwie przede wszystkim, iż powód jest „ dzieckiem bardzo chorowitym ” przez co: a) 
        często opuszcza zajęcia przedszkolne, co czyni koniecznym sprawowanie nad nim osobistej opieki, b) 
        powstaje potrzeba umawiania wizyt lekarskich, dojazdu do lekarzy, zakupu leków, przeprowadzania badań laboratoryjnych, stosowania lekkostrawnej, diety, w tym zakupu mleka owsianego (k. 6/2). Zbieżnie z tym na rozprawie przedstawicielka małoletniego powoda wskazywała, że w ciągu ostatnich dwóch lat nasiliły się u małoletniego powoda objawy chorób, które miał już wcześniej, w szczególności problemy z górnymi drogami oddechowymi i problemy gastryczne, które przełożyły się nie tylko na konieczność specjalistycznej diagnostyki ale też szerokiego i stałego leczenia farmakologicznego (minuta 45:27 protokołu rozprawy). II. Pozwany w odpowiedzi na pozew nie odniósł się rzeczowo do twierdzeń o problemach zdrowotnych małoletniego powoda i przedstawionych wraz z pozwem dokumentów. Szermował ogólnikami („ pozwany kwestionuje wskazane w pozwie przez matkę powoda koszty utrzymania ”, koszt zakupu leków jest „ zawyżony ”, małoletni powód „ nie odbiega od normy ” – k. 93). Pozwany nie odniósł się natomiast rzeczowo do twierdzenia o odbytych w ostatnim czasie wizytach u laryngologa, rozpoznaniu przerostu trzeciego migdała, skierowaniu na operację, itp. Na rozprawie pozwany przyznał, iż nie uczestniczył w żadnych badaniach lekarskich syna. Sam nie inicjował takich wizyt, ani nie zasięgał informacji o ich wynikach. Podobnie nie uzyskiwał informacji w przedszkolu, do którego uczęszcza małoletni, na temat jego obecności lub nieobecności. Wszystko to tłumaczył „ napiętymi ” relacjami z matką dziecka. Jego tezy o „ zawyżeniu ” kosztów leczenia, czy też „ braku odbiegania od normy ” Sąd ocenił jako przejaw myślenia życzeniowego i braku własnych starań o rozeznanie w rzeczywistej sytuacji małoletniego. Tymczasem zeznania przedstawicielki ustawowej małoletniego na temat zaostrzenia się stanów chorobowych górnych dróg oddechowych (przewlekłych infekcji górnych, zaflegmienia, problemów ze słuchem), a przez to częstych absencji w przedszkolu, były stanowcze i szczegółowe, a także korespondowały z obszernym materiałem dowodowym w postaci dokumentacji medycznej i faktur na zakup leków. Były także zbieżne z doświadczeniem życiowym wskazującym, iż przerost trzeciego migdała typowo prowadzi do tego rodzaju problemów. Nasilają się one zazwyczaj w okresie przedszkolnym, o czym może przekonać się każdy, kto choćby raz odwiedzi oddział laryngologiczny sądeckiego (czy jakiegokolwiek innego) szpitala. Skierowanie na zabieg adenotonsillotomii wydaje się typowo po próbie intensywnego leczenia farmakologicznego trwającego co najmniej kilka miesięcy. To, że małoletni przechodzi obecnie ten trudny okres (trudny fizycznie dla niego, a psychicznie i ekonomicznie dla jego opiekuna), nie budziło wątpliwości Sądu. W tym kontekście jako kolejny przejaw myślenia życzeniowego Sąd ocenił twierdzenia pozwanego z odpowiedzi na pozew, że leczenie u specjalisty „ na NFZ nie wiąże się obecnie z długim okresem oczekiwania, nie ma zatem przeszkód aby matka dziecka korzystała z tego typu leczenia ”. Twierdzeniem takim pozwany ujawnił, iż nie ma pojęcia o lokalnym rynku usług laryngologicznych i audiologicznych, na którym umówienie nawet prywatnej wizyty dla dziecka wiąże się z wieloma niedogodnościami i wielomiesięcznym oczekiwaniem. Pozostaje tylko zachęcić pozwanego, by – czego, jak przyznał, nigdy nie robił – sam zapisał dziecko do laryngologa finansowanego ze środków publicznych i udał się na wizytę. Podobnie tylko spędzenie z dzieckiem kilku nocy (a nie kilku godzin w sobotę i niedzielę) może dać obraz tego, z jakimi problemami trzeba się zmierzyć i jakie koszty ponieść, by choć trochę ulżyć dziecku z przerośniętym trzecim migdałem w problemach ze spaniem, oddychaniem i odksztuszaniem. III. Za wiarygodne Sąd uznał twierdzenia pozwu o problemach gastrycznych małoletniego powoda. I te twierdzenia współgrały z dokumentacją wskazującą na regularne zakupy różnorodnych leków regulujących pracę jelit (Dicopeg, Melilax, czopki glicerolowe, Espumisan i Lactulosum Hasco). I w tym zakresie pozwany przyznał dopiero na rozprawie, że małoletni ma tego rodzaju problemy, choć leków nawet „ nie widział na oczy ”. Świadczy to o powierzchowności opieki sprawowanej nad synem. Także istnienie problemów dermatologicznych w istocie nie było sporne. Pozwany już w odpowiedzi na pozew przyznał, iż problemy takie występują (k. 95), zarzucając jedynie, że problemy te występują od urodzenia, „ wydatki na specjalne balsamy, środki czystości były już brane pod uwagę dwa lata temu ” a „ ceny tych produktów nie zmieniły się” (k. 95). Nietrafność tego zapatrywania ujawniała się już w konfrontacji z wiedzą powszechną. Skoro skumulowana inflacja w Polsce od marca 2022 do kwietnia 2025 roku wyniosła ponad 30 procent, to niemożliwe jest, żeby akurat ceny specjalistycznych kosmetyków stały w miejscu. Co więcej, naturalny wzrost małoletniego powoda, który jest o ponad 3 lata starszy (a więc większy, bardziej aktywny fizycznie), skutkować może zużyciem większej ilości kosmetyków. IV. Podobnie, jako nieskuteczne ocenił Sąd zarzuty pozwanego odnoszące się do ubrań i obuwia kupowanych dla małoletniego. Jest oczywiste, że dla dynamicznie rosnącego dziecka trzeba kupować kolejne ubrania i obuwie (nowe lub używane) i nie jest tu konieczne przedstawianie jakichkolwiek faktur czy paragonów. Pozwany natomiast ujawnił swój brak zaangażowania również w tę sferę sugerując podczas rozprawy dostęp do „ mnóstwa ubrań używanych ”, czego jednak nigdy wcześniej nie sygnalizował matce małoletniego powoda. V. Znaczna cześć argumentacji pozwanego z odpowiedzi na pozew nawiązywała do jego własnej sytuacji zdrowotnej i zawodowej. Nie negując tego, że pozwany odniósł jakąś kontuzję kolana, Sąd nie mógł pominąć, że kontuzji tej w żaden sposób nie leczy (nie sposób uznać bowiem za leczenie stosowania maści, której pozwany nie zna), ani nie rehabilituje. Pozwany nie podjął też starań celem uzyskania skierowania i umówienia terminu operacji (która jego zdaniem jest niezbędna). Postawa taka – w kontekście spoczywającego na pozwanym obowiązku alimentacyjnego względem dziecka – nie może być oceniana pozytywnie. Ocena prawna I. Powództwo było zasadne. II. W uzasadnieniu pozwu zaprezentowano szereg okoliczności wskazując, na zmianę zaistniałą w życiu małoletniego powoda. Pozwany bronił się przede wszystkim twierdzeniem, iż istotna zmiana nie zaszła. Sąd dostrzegł, że już wraz z pozwem przedstawiono szereg dokumentów współgrających z twierdzeniami pozwu. Ciężarem procesowym spoczywającym na pozwanym było rzeczowe odniesienie się do zaprezentowanych w pozwie twierdzeń i przedstawionych przy pozwie dowodów. Pozwany w odpowiedzi na pozew ciężaru tego nie podjął (o czym szerzej w części uzasadnienia poświęconej ocenie dowodów). Pozostaje więc podsumować, że: a) 
        zaistniała w ostatnich latach wysoka inflacja spowodowała, że kwota zasądzona marcu 2022 roku posiada obecnie zupełnie inną (znacznie mniejszą) siłę nabywczą; b) 
        małoletni powód ukończył już 4 lata i 5 miesięcy. Zwiększyły się więc jego potrzeby (pojawiły się nowe zainteresowania – treningi piłkarskie, basen); c) 
        małoletni boryka się nadal z różnorodnymi dolegliwościami zdrowotnymi znanymi od okresu niemowlęcego, przy czym niektóre nabrały na sile, co wiązało się w nieodległej przeszłości i będzie się wiązać nadal (w nieodległej przyszłości) z zupełnie nowymi wydatkami pieniężnymi ale i trudami osobistymi, z którymi w całości zmaga się matka małoletniego. Weryfikując twierdzenia pozwanego o rzekomej „ niezmienności ” potrzeb czy „ zawyżeniu kosztów ” Sąd przekonał się, że to matka małoletniego jest jego codzienną opiekunką doskonale zorientowaną w jego potrzebach i otoczeniu, natomiast pozwany o wielu sprawach (dotyczących specyficznie małoletniego, jak i np. otoczenia medycznego) nie ma żadnego pojęcia. III. W odpowiedzi na pozew pozwany oddał się deklaracjom o „ kwestionowaniu ” poszczególnych kategorii wydatków. W tym miejscu Sąd musi przypomnieć, że sprawa o alimenty nie jest sprawą o zwrot poniesionych wydatków. Poszukujący ochrony prawnej nie ma więc obowiązku określania i udokumentowania rzeczywiście poniesionych wydatków. W sprawie o alimenty nie chodzi bowiem o zrekompensowanie rzeczywiście poniesionego wydatku. W sprawie o alimenty chodzi o określenie usprawiedliwionych potrzeb uprawionego (choćby dotychczas te potrzeby nie były zaspokajane) i odpowiadającej tym potrzebom kwoty pieniężnej. Przedstawienie dowodów na poniesione dotychczas wydatki – co zdarza się w sprawach o alimenty - jest tylko jednym z możliwych sposobów przekonania Sądu, iż uprawniony ma określone potrzeby (a to wedle rozumowania dającego się wyrazić słowami: skoro ktoś dotychczas wydatkował swoje środki pieniężne w określonym celu, to subiektywnie uważał to za niezbędne). Wykazanie określonej potrzeby życiowej (choćby potrzeby określonego leczenia, określonego rodzaju nauki czy wypoczynku) może jednak nastąpić w każdy inny sposób (przez prezentację twierdzenia, które okaże się niesporne lub przedstawienie dowodów innych niż dotyczących poniesionych już wydatków). Oszacowanie zaś tego, jaki wydatek jest potrzebny, żeby tę (ustaloną już) potrzebę zaspokajać, jest kolejnym etapem rozumowania. W tym zakresie także nie jest ma konieczności gromadzenia i przedstawienia paragonów/faktur wskazujący konkretną kwotę. Koszt zaspokojenia większości potrzeb ludzkich daje się bowiem oszacować w oparciu o doświadczenie życiowe dorosłego człowieka (w szczególności doświadczenie rodzica) oraz wiedzę powszechnie dostępną. IV. Ocenę uzasadnionych potrzeb uprawnionego alimentów rozpocząć należy od podstawowych potrzeb życiowych. Te potrzeby nie muszą być przedmiotem indywidualnego dowodzenia w postępowaniu sądowym. Skoro bowiem żyjemy w XXI wieku (zwanym „erą informacji”), to nie ma sensu, by sądownictwo udawało, że jest inaczej. Wiarygodnych informacji na temat kosztów życia nieprzerwanie dostarcza np. rządowy instytut badawczy, jakim jest Instytut Pracy i Spraw Socjalnych. Zgodnie z danymi dotyczącymi IV kwartału 2024 roku (były to najnowsze dane dostępne do chwili orzekania) minimum socjalne w czteroosobowym gospodarstwie domowy wynosiło 1.496,62 zł miesięcznie na osobę. Minimum socjalne stanowi średni poziom wydatków, który jest niezbędny, by osoba nie degenerował się fizycznie i psychicznie (stąd nazwa „minimum”). Biorąc pod uwagę, że Sąd orzekał końcem maja 2025 roku a skumulowana inflacja od grudnia 2024 roku do końca kwietnia 2025 roku wyniosła około 2 procent, to na moment orzekania minimum socjalne określić należało na kwotę 1.526 zł miesięcznie. Niewątpliwie każdy posiadać może szczególne potrzeby, wykraczające poza potrzeby typowe uwzględniane przy wyliczaniu minimum socjalnego. Potrzeby te wynikać mogą ze szczególnych uzdolnień/pasji/zainteresowań lub szczególnych słabości/chorób/ograniczeń. W przypadku małoletniego powoda: 1) 
        istnieje potrzeba kontynuowania regularnych kontroli laryngologicznych w warunkach poradni prywatnej u doktora T. B. , u którego (już w warunkach publicznego szpitala) zaplanowany jest przyszły zabieg adenotonsillotomii. Koszt jednej wizyty (raz na kwartał) to 250 zł, a więc około 84 zł miesięcznie; 2) 
        istnieje nadal potrzeba farmakoterapii. Biorąc pod uwagę, że jeden syrop rozrzedzający wydzielinę (np. Erdomed w opakowaniu 100 ml) kosztuje co najmniej 30 złotych, a jeden lek do inhalacji ułatwiający oddychanie (np. Nebbud w ilości 20 ampułek) kosztuje blisko 60 złotych, to koszt wszystkich leków potrzebnych małoletniemu Sąd ocenił na kwotę co najmniej 150 zł miesięcznie; 3) 
        istnieje nadal potrzeba zakupu preparatów wspierających odporność. Koszt ich zakupu Sąd oszacował na kolejne 50 zł miesięcznie; 4) 
        istnieją zainteresowania sportowe małoletniego powoda. O takich zainteresowaniach i ich realizacji zeznawała wiarygodnie matka małoletniego. Koszt treningu (100 zł miesięcznie) uzupełnić należy o koszt niezbędnego wyposażenia (strój sportowy, buty) oraz koszt dojazdów. Koszt ten sąd ocenił na kwotę średnio 150 zł miesięcznie. Łącznie więc aktualny (na dzień wyrokowania) miesięczny koszt utrzymania małoletniego powoda – opierający się na regularnych wydatkach (pomijając tu wydatki incydentalne, takie choćby jak przyszła wizyta prywatna u audiologa) - Sąd ustalił na kwotę 1.960 zł miesięcznie. V. W każdej sprawie o alimenty Sąd rozłożyć musi ciężar finansowego utrzymania uprawnionego pomiędzy rodziców. W sytuacji gdy na jednym tylko z rodziców spoczywa cały lub prawie cały ciężar opieki i wychowania Sąd nakłada na tego drugiego z rodziców cały (lub prawie cały) ciężar finansowego utrzymania małoletniego ( art. 135 § 2 k.r.o. ). W niniejszej sprawie Sąd dostrzegł, że pozwany w minimalnym zakresie podjął ciężar bieżącej opieki i wychowania małoletniego. Spędza z nim około 12 godzin w miesiącu, przy czym czas ten poświęca w większości na zabawę. Ciężar ten spoczywa więc niemalże w całości na matce (miesiąc obejmuje bowiem 720 godzin). Przesądzało to o przesunięciu całości finansowych kosztów utrzymania małoletniego powoda na pozwanego. VI. Sytuacja majątkowa i zarobkowa pozwanego uległa zmianie (zaprzestał on bowiem pracy na pełen etat jako magazynier i rozpoczął pracę na ¼ etatu jako pomocnik fotografa). Zmiana ta nie mogła jednak rzutować na zakres obowiązku alimentacyjnego. Zgodnie z art. 136 k.r.o. jeżeli w ciągu ostatnich trzech lat przed sądowym dochodzeniem świadczeń alimentacyjnych osoba, która była już do tych świadczeń zobowiązana, bez ważnego powodu zrzekła się prawa majątkowego lub w inny sposób dopuściła do jego utraty albo jeżeli zrzekła się zatrudnienia lub zmieniła je na mniej zyskowne, nie uwzględnia się wynikłej stąd zmiany przy ustalaniu zakresu świadczeń alimentacyjnych. Pozwany zrezygnował z zatrudnienia, w ramach którego uzyskiwał przynajmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (lub analogiczne świadczenie z ubezpieczenia chorobowego). Rozwiązał stosunek pracy za porozumieniem stron i podjął pracę, z której – jak twierdzi – uzyskuje wynagrodzenie odpowiadające ¼ etatu, choć – jak twierdzi – poświęca na nią znacznie więcej czasu, gdyż wiąże się ona z dojazdami. Sam wiec zrezygnował z przysługujących mu świadczeń mimo, że nie znalazł lepszej pracy (gdy chodzi o jej rodzaj, zakres i wynagrodzenie). Co więcej, deklarowany przez pozwanego sposób zarobkowania nie znajduje usprawiedliwienia. Pozwany powołuję się na problem z kolanem. Jednakże po wykonaniu badania rezonansem magnetycznym (ponad 8 miesięcy temu) nie podjął żadnych dalszych kroków, by usunąć (np. operacyjnie) zdiagnozowany problem. Twierdząc, że zabieg jest konieczny, nie umówił nawet terminu tego zabiegu. VII. Sąd nie znalazł więc podstaw do tego, by ciężar pieniężnej alimentacji w jakiejkolwiek mierze ulokować po stronie matki małoletniego powoda. Ta dokłada osobistych starań o dobro małoletniego. Jej starania (choć niewymierne w pieniądzu) są zdaniem Sądu – z uwagi na wiek małoletniego oraz trapiące go trudności zdrowotne - nie mniej ważne niż pieniądze potrzebne na bieżące wydatki związane z funkcjonowaniem małoletniego. Co istotne, żądanie pozwu opiewało na kwotę nawet niższą niż wyliczone (w pkt IV oceny prawnej) koszty zaspokajania uzasadnionych potrzeb małoletniego powoda. VII. Jako zupełnie nietrafną ocenił Sąd sugestię pozwanego (k. 123), zgodnie z którą orzekając o alimentach należałoby w jakiś (bliżej nieokreślony sposób) uwzględnić pobierane przez jego matkę małoletniego świadczenie wychowawcze (tzw. 800plus). W ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci nie przesądzono w sposób wyraźny o relacji pomiędzy świadczeniem wychowawczym a obowiązkiem alimentacyjnym. Na gruncie tamtego stanu prawnego mogła istnieć wątpliwość co do wpływu tego świadczenia na obowiązek alimentacyjny, gdyż zgodnie art. 4 ust. 1 tej ustawy świadczenie to jest przeznaczone na częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Ten stan prawny uległ jednak zmianie ustawą z dnia 10 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy - Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z przyjętym wówczas art. 135 § 3 pkt 3 k.r.o. świadczenie wychowawcze nie ma wpływu na zakres świadczeń alimentacyjnych. W uzasadnieniu do projektu tej ostatniej ustawy wyraźnie wskazano, iż pomoc państwa w postaci świadczenia wychowawczego nie może być wykorzystywana do zmniejszenia obciążeń alimentacyjnych (str. 4 druku sejmowego nr 448 z 21 kwietnia 2016 roku). Tej – jakże jasnej woli ustawodawcy – nie powinno się wykoślawiać w praktyce stosowania prawa. Oznacza to, że świadczenie wychowawcze nie zwalnia żadnego z rodziców z uczestniczenia w kosztach utrzymania i wychowania dziecka określonych poziomem jego usprawiedliwionych potrzeb oraz zdolności majątkowych i zarobkowych jego rodziców. Świadczenie wychowawcze może więc być przez tego z rodziców, który je pobiera, dla dobra dziecka inwestowane (np. w obligacje skarbowe) lub oszczędzane na tzw. czarną godzinę. Może być też wykorzystywane na potrzeby dziecka (o ile potrzeby te nie są zaspokajane w wyniku terminowej i pełnej alimentacji). W żadnym razie świadczenie to nie może być natomiast argumentem za obniżeniem obowiązku alimentacyjnego, w szczególności nie może być podstawą do twierdzenia, że jakakolwiek cześć uzasadnionych potrzeb małoletniego nie obciąża na bieżąco jego rodziców (bo może być zapłacona ze świadczenia wychowawczego). Przyjęcie takiej (błędnej) tezy nie tylko naruszałoby cytowany przepis art. 135 § pkt 3 k.r.o. ale też skutkowałoby tym, że: a) 
        dzieci mniej zamożnych lub mniej roztropnych rodziców byłyby pozbawione szansy zakumulowania kapitału niezbędnego dla bezproblemowego wejścia w dorosłość (gdy tymczasem dzieci rodziców bogatszych lub zaradniejszych mogą typowo liczyć na wyposażenie ich w jakiś majątek na przyszłość); b) 
        rodzic, na którym spoczywa ciężar opieki i wychowania, byłby dyskryminowany. On bowiem poświęcałby w całości swoje siły i czas na opiekę i wychowanie dziecka, podczas gdy drugi rodzic (niewykonujący opieki i wychowania) byłby zwolniony z całości lub części ciężaru finansowego utrzymania dziecka właśnie z uwagi na wsparcie, jakiego w formie pieniężnej udziela Państwo Polskie. Końcowo dla tego wątku należy stwierdzić, że to, czy świadczenie wychowawcze jest wykorzystywane zgodnie z jego celem, podlega ocenie organów administracji, konkretnie kierownika ośrodka pomocy społecznej albo dyrektora centrum usług społecznych. Mogą oni zamienić świadczenie wychowawcze na pomoc rzeczową lub opłacanie konkretnych usług (art. 9 ustawy). Z uwagi na klarowne rozgraniczenie drogi sądowej i administracyjnej nie ma podstawy do tego, by Sąd „wiedział lepiej”, kto i jak powinien wykorzystać przysługujące mu świadczenie wychowawcze. Koszty procesu O kosztach procesu orzeczono zgodnie z art. 98 k.p.c.