III RC 264/24

Sygn. akt III RC 264/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 lutego 2025 r. Sąd Rejonowy w Grudziądzu III Wydział Rodzinny i Nieletnich w składzie następującym: Przewodniczący sędzia Krystian Rezmer Protokolant starszy sekretarz sądowy Klaudia Mroczko po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2025 r. w Grudziądzu na rozprawie sprawy z powództwa małoletniej M. C. (1) działającej przez matkę R. M. (1) przeciwko M. C. (2) o podwyższenie alimentów I. podwyższa od pozwanego M. C. (2) ( PESEL (...) ) na rzecz małoletniej powódki M. C. (1) rentę alimentacyjną z kwoty po 500 zł (pięćset) miesięcznie zasądzonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 22.02.2017 r. w sprawie I C 2026/16 do kwoty po 1000 zł (jeden tysiąc) miesięcznie, płatne do dnia 10-ego każdego miesiąca z góry, do rąk matki małoletniej powódki – R. M. (1) , z ustawowymi odsetkami na wypadek opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat, poczynając od dnia 26.06.2024 r.; II. umarza postępowanie w pozostałym zakresie; III. odstępuje od obciążenia pozwanego kosztami sądowymi za I instancję; IV. nadaje wyrokowi w punkcie I. rygor natychmiastowej wykonalności. Sygn. akt III RC 264/24 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 28 czerwca 2024 r. małoletnia M. C. (1) , działająca przez matkę R. M. (1) , reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła pozew przeciwko M. C. (2) o podwyższenie alimentów z kwoty 500 zł miesięcznie do kwoty 1200 zł miesięcznie, płatnych do dnia 10. każdego miesiąca, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku uchybienia terminu płatności którejkolwiek z rat. Na rozprawie w dniu 7 lutego 2025 r. przedstawicielka ustawowa powódki cofnęła pozew w zakresie żądania podwyższenia alimentów ponad kwotę 1000 zł miesięcznie W uzasadnieniu pozwu matka małoletniej powódki wskazała, że istotnie wzrosły koszty utrzymania dziecka. Podała, że wypełnia swój obowiązek alimentacyjny poprzez osobiste starania o jej wychowanie i utrzymanie. Podniosła, że pozwany od lat nie utrzymuje żadnych kontaktów z dzieckiem. Pozwany M. C. (2) w zakreślonym przez sąd terminie nie złożyć odpowiedzi na pozew, ani żadnego innego pisma przygotowawczego. Pozwany przesłał jedynie informację za pośrednictwem poczty elektronicznej, w której wskazał, że wyraża zgodę na podwyżkę alimentów o 100 zł miesięcznie, zaś po spłaceniu kredytu do 200 zł miesięcznie. Wskazał, że mieszka i pracuje w Niemczech i ma na utrzymaniu czworo dzieci, a jego miesięczne wynagrodzenie za pracę wynosi 2300 € netto miesięcznie. Podał, że za najem mieszkania płaci 1000€ miesięcznie. Zaznaczył, że jego żona nie pracuje zarobkowo. Wskazał, że opłaca opiekę rodziców w wysokości 450 zł. Podniósł, że jest zobowiązany do zapłaty dwóm osobom odszkodowania za kradzież. Pozwany nie stawił się osobiście na rozprawie, a także nie połączył się zdanie, pomimo prawidłowego wezwania. Nie usprawiedliwił swego niestawiennictwa. Sąd ustalił, co następuje: Małoletnia powódka M. C. (1) urodziła się w dniu (...) i jest dzieckiem R. M. i M. C. (2) . W dniu 22 lutego 2017 r., w sprawie o sygn. akt I C 2026/16 Sąd Okręgowy w Toruniu rozwiązał związek małżeński R. C. (obecnie M. ) i M. C. (2) przez rozwód. Jednocześnie sąd zobowiązał oboje rodziców do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania małoletniej córki i tytułem udziału w tych kosztach ojca zasądził od M. C. (2) na rzecz małoletniej M. C. (1) rentę alimentacyjną w kwocie 500 zł miesięcznie. (Fakty bezsporne, dowód: - odpis aktu urodzenia k. 9 akt, - kopia wyroku SO w Toruniu k. 8-8v akt.) Małoletnia M. C. (1) ma 10 lat. Uczęszcza do IV klasy w Szkole Podstawowej nr (...) w G. . Nie ma problemów z nauką, natomiast sprawia problemy wychowawcze. Zdiagnozowano u niej zaburzenia osobowości. Pozostaje pod opieką lekarza psychiatry, u którego ma wizyty co miesiąc lub co dwa miesiące. Wizyty są refundowane przez NFZ. Dziewczynka przyjmuje na stałe leki M. i R. . Matka powódka szuka dla niej odpowiedniej terapii psychologicznej. Małoletnia spożywa obiady w szkole, które kosztują około 100 zł miesięcznie. Składki na radę rodziców i komitet rodzicielski wynoszą po 50 zł rocznie. Ponadto matka opłaca składki klasowe, wyjścia do kina lub teatru i wycieczki szkolne. Zaopatruje córkę w wyprawkę szkolna. Małoletnia korzysta z biletu miesięcznego na komunikację miejską, który kosztuje 50 zł. Na odzież i obuwie dla dziecka matka przeznacza średnio 200 zł miesięcznie. Małoletnia otrzymuje kieszonkowe w wysokości 120 zł miesięcznie, z czego opłaca doładowanie telefonu za 40 zł. R. M. (2) ma 28 lat. Pracuje jako sprzedawczyni w pełnym wymiarze czasu pracy za wynagrodzenie w wysokości płacy minimalnej. Ma jeszcze małoletniego syna S. M. , która ma 2,5 roku. Chłopiec ma problemy z jelitami i wymaga specjalistycznego leczenia. Matka małoletniej powódki pozostaje w separacji faktycznej z ojcem małoletniego S. . R. M. (1) mieszka z dziećmi w wynajętym mieszkaniu w G. . Płaci 1200 zł miesięcznie za czynsz, 160-200 zł miesięcznie za prąd. Mieszkanie jest ogrzewane gazowo. Matka małoletniej powódki nie ma długów. Ma możliwości pracy w godzinach nadliczbowych, z czego rzadko korzysta ze względu na konieczność zapewniania opieki dzieciom. W opiece nad małoletnimi pomaga jej matka. Pozwany M. C. (2) ma 30 lat. Mieszka i pracuje w Niemczech. Zawarł związek małżeński z P. C. . Małżonkowie wychowują wspólne czworo dzieci, przy czym pozwany nie podał, czy jest ojcem wszystkich małoletnich, czy też tylko ich ojczymem. Z systemu PESEL wynika, że pozwany oprócz córki posiada jeszcze małoletniego syna I. C. , urodzonego (...) Pozwany nie utrzymuje kontaktów z córką. Alimenty na małoletnie są egzekwowane przez komornika. Pozwany w 2024 r. wraz z rodziną udał się na wycieczkę do C. , Czech i Francji. (Fakty bezsporne, dowód: - treść wyroku nakazowego k. 10 akt, - zaświadczenie o zatrudnieniu k. 35 akt, - kopia postów na portalu społecznościowym k. 37-40 akt, - przesłuchanie matki powódki R. M. (1) k. 41-41v akt.) Powyższy stan faktyczny sąd ustalił w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, bezsporne twierdzenia oraz zeznania przedstawicielki ustawowej powódki. Wiarygodność dokumentów nie była przez strony kwestionowana. Sąd odstąpił od przesłuchania pozwanego, ponieważ nie stawił się osobiście na rozprawie, a także nie połączył zdalnie, przy czym nie usprawiedliwił swojej nieobecności. Stan faktyczny w niniejszej sprawie był w zasadzie bezsporny. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 133 § 1 i 3 k.r.o. rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Ustalając rozmiar ciążącego na pozwanym obowiązku alimentacyjnego należy kierować się dyrektywami zawartymi art. 135 § 1 i § 2 k.r.o. , w świetle których zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego, przy czym wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie samodzielnie się utrzymać, może polegać w całości albo w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub wychowanie uprawnionego. Zgodnie z art. 138 k.r.o. w razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. W odniesieniu do usprawiedliwionych potrzeb małoletniej powódki M. C. (1) doszło do zmian na tyle dużych, by uznać je za istotne w rozumieniu art. 138 k.r.o. Gdy o obowiązku alimentacyjnym orzekał Sąd Okręgowy w Toruniu, małoletnia powódka miała zaledwie 3 lata i jej potrzeby ograniczały się do tych najbardziej podstawowych. Obecnie małoletnia ma już 10 lat i uczęszcza do IV klasy szkoły podstawowej. Pojawiły się zatem nowe wydatki związane z edukacją szkolną, takie jak koszty corocznej wyprawki do szkoły (w tym także stroju i obuwia sportowego), opłat na komitet rodzicielski, ubezpieczenie, a także doraźne wydatki na wyjścia klasowe, wycieczki szkolne, zakup niezbędnych przyborów szkolnych w ciągu roku. Sąd miał na uwadze, że małoletniej przysługuje świadczenie w wysokości 300 zł rocznie na zakup wyprawki, które po części finansuje wydatki szkolne. Niewątpliwie zwiększyły się wydatki na zakup obuwia i odzieży dla małoletniej oraz koszt jej wyżywienia. Z uwagi na jej wiek pojawiły się wydatki na Internet i telefon, a także większe jednorazowe wydatki, np. na zakup roweru, wyposażenia pokoju, telefonu, itp. Ponadto małoletnia korzysta z miesięcznego biletu na komunikację miejską, który kosztuje 50 zł. Małoletnia ma problemy zdrowotne i na stałe przyjmuje leki. Matka poszukuje dla niej terapii, która ma jej pomóc w prawidłowym funkcjonowaniu. Sąd ustalając potrzeby małoletniej M. C. (1) wziął pod uwagę, że pozwany nie czyni osobistych nakładów na utrzymanie i wychowanie córki. To na matce małoletniej spoczywa cały codzienny trud opieki nad dzieckiem. Ustalając wysokość usprawiedliwionych potrzeb małoletniej powódki sąd kierował się zasadą, że dzieci mają prawo do równej stopy życiowej z rodzicami. W realiach przedmiotowej sprawy należało dokonywać tych ustaleń w odniesieniu do stopy życiowej pozwanego. Każdy z rodziców winien bowiem zapewnić dziecku takie warunki, na jakie go stać przy wykorzystaniu swoich możliwości zarobkowych i majątkowych. Pozwany M. C. (2) jest osobą młodą, zdrową, w pełni zdolną do pracy. Na co dzień mieszka i pracuje w Niemczech. Pozwany zawarł nowy związek małżeński. W rodzinie wychowuje się czworo dzieci, jednak pozwany nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających, że jest ich ojcem. Z bazy PESEL wynika natomiast, że pozwany posiada tylko jeszcze jednego syna w wieku 3 lat. Zauważyć przy tym należ, że co do zasady pozwany ma obowiązek łożenia wyłącznie na utrzymanie własnych dzieci, a nie pasierbów lub pasierbic. Ponadto jego obowiązek alimentacyjny wobec małoletnich dzieci wyprzedza jego ewentualne obowiązki wobec rodziców. Pozwany nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących wysokość jego dochodów i wydatków. Wskazał jedynie w informacji przesłanej drogą mailową, że jego wynagrodzenie za prace wynosi 2300€ netto miesięcznie. Nie podał przy tym jakie ma wykształcenie i doświadczenie zawodowe. Z dokumentów przedłożonych przez matkę powódki wynika, że pozwany wraz z całą rodziną w 2024 r. wybrał się na wycieczkę do C. , Czech i Francji, zatem jego sytuacja finansowa jest lepsza niż starał się to przedstawić. Gdyby rzeczywiście był w tak trudnej sytuacji, to nie stać by go było na takie zbytki. Sąd pragnie podkreślić, że pozwany decydując się na posiadanie dzieci powinien liczyć się z koniecznością ich utrzymania. Z uwagi na fakt, że pozwany nie realizuje swojego obowiązku alimentacyjnego wobec małoletniej M. poprzez osobiste starania o jej utrzymanie i wychowanie, musi liczyć się z tym, że jego obowiązek alimentacyjny będą miały przede wszystkim wymiar finansowy. Podkreślić także należy, że rodzice są zobowiązani do podzielenia się z dzieckiem nawet najmniejszym dochodem, zaś obowiązkiem rodzica jest zaspokajanie potrzeb dziecka, zwłaszcza, gdy jest niepełnoletnie. Co więcej, nawet niskie dochody nie zwalniają z płacenia alimentów - rodzice zmuszeni są dzielić się z dziećmi nawet bardzo szczupłymi dochodami, chyba że są w ogóle pozbawieni takiej możliwości, co może wymagać nawet poświęcenia części składników majątkowych. Sąd pragnie zauważyć, że dotychczasowa wysokość alimentów wynosiła zaledwie 5% miesięcznych dochodów pozwanego. Sąd nie ma wątpliwości, że możliwości zarobkowe pozwalają mu na łożenie dwukrotnie wyższych alimentów. Mając na uwadze możliwości zarobkowe i majątkowe pozwanego, a także usprawiedliwione potrzeby małoletniej powódki, zasadnym było podwyższenie alimentów z kwoty 500 zł miesięcznie do kwoty 1000 zł, płatnych do dnia 10. z góry do rąk matki małoletniej, poczynając od dni złożenia pozwu, tj. 26 czerwca 2024 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na wypadek uchybienia terminu płatności (punkt I. wyroku) . Sąd na podstawie art. 355 k.p.c. umorzył postępowanie w pozostałym zakresie, o czym orzekł w pkt II. wyroku. O nieuiszczonych kosztach sądowych sąd orzekł na podstawie art. 113 ust. 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, obciążając nimi Skarb Państwa (punkt III. wyroku). O rygorze natychmiastowej wykonalności orzeczono w pkt IV. na podstawie art. 333 § 1 pkt 1 k.p.c.