III RC 193/17

Sygnatura akt III RC 193/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ K. , dnia 14-12-2017 r. Sąd Rejonowy w Koninie Wydział III Rodzinny i Nieletnich w składzie: Przewodniczący: Sędzia Adam Michalak po rozpoznaniu w trybie art. 148 1 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego na posiedzeniu niejawnym w dniu 14-12-2017 r. sprawy z powództwa głównego wniesionego przez Z. L. przeciwko pozwanym A. L. – małoletniej i reprezentowanej przez matkę A. L. (1) o obniżenie alimentów oraz z powództwa wzajemnego A. L. (2) – małoletniej i reprezentowanej przez matkę A. L. (1) przeciwko pozwanemu Z. L. o podwyższenie alimentów 1. Oddala powództwo główne. 2. Oddala powództwo wzajemne. 3. Nie przyznaje adw. K. K. zwrotu kosztów z tytułu zastępstwa procesowego udzielonego z urzędu. 4. Ustala, że strony pozostają przy poniesionych kosztach procesu. 5. Nie uiszczonymi kosztami sądowymi obciąża w całości Skarb Państwa. Adam Michalak UZASADNIENIE Prawomocnym wyrokiem z dnia 23-01-2014 r. Sąd Okręgowy w Koninie rozwiązał małżeństwo Z. L. i A. L. (1) bez orzekania o winie, powierzając matce wykonywanie władzy rodzicielskiej nad A. L. (2) ur. (...) oraz zasądzając od ojca na rzecz dziecka alimenty w kwocie 550 zł/m-c. W czasie orzeczenia rozwodu matka małoletniej pracowała jako pomoc piekarza i zarabiała ok. 1400 zł/m-c. Na dojazdy do pracy wydatkowała ok. 300 zł, a pod jej opieką pozostawała córka A. i pełnoletni już syn B. L. . Powódka wzajemna uczęszczała wtedy do 5 klasy szkoły podstawowej w Z. . Matka powódki wzajemnej chorowała na raka tarczycy, miała orzeczony lekki stopień niepełnosprawności, która istniała przed 16 rokiem życia, nadto spłacała pożyczkę w (...) na kwotę ponad 2 tyś. zł oraz pożyczkę z ZFŚS na kwotę 2.020 zł. Matka powódki wzajemnej zabierając ze sobą dzieci wyprowadziła się ostatecznie od męża do domu swoich rodziców i partycypowała w opłatach mieszkaniowych. Powód natomiast utrzymywał się z renty w kwocie 540 zł, był po operacji kręgosłupa, nie był zarejestrowany jako bezrobotny w PUP. Miał orzeczoną częściową niezdolność do pracy i stwierdzony umiarkowany stopień niepełnosprawności z zaleceniem ewentualnego zatrudnienia w warunkach pracy lekkiej lub zakładu pracy chronionej. Podejmował prace dorywcze, np. jako murarz lub operator ładowarki. Od czasu przebytej operacji kręgosłupa nie podejmował już żadnych stałych prac i utrzymywał się tylko z renty. Początkowo w trakcie sprawy rozwodowej zamieszkiwał we wspólnym domu małżonków, lecz później wyprowadził się do swoich rodziców do N. . Aktualnie, po upływie niespełna czterech lat od ostatniego ustalenia alimentów, sytuacje faktyczne po stronie powoda i powódki wzajemnej zmieniły się, a oceniane względem siebie, przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 138 kro , który stanowił podstawę oceny powództwa głównego i wzajemnego, skutkują ustaleniem wzajemnej kompensacji wzrostu potrzeb powódki wzajemnej, jako osoby uprawnionej do alimentów oraz zmniejszenia się w takim samym wymiarze możliwości zarobkowych pozwanego wzajemnego, a to prowadzi do oddalenia obu wniesionych powództw. Z jednak strony jest oczywiste, co dyktują zasady doświadczenia życiowego, że potrzeby A. L. (2) wzrosły przez sam upływ czasu. Dorastające dziecko ma coraz większe potrzeby, wyrasta z ubrań, więcej je, bo rośnie, a mając na uwadze wiek powódki wzajemnej (niespełna 15 lat) pojawiają się nowe potrzeby w życiu dziecka, jak np. atrakcje kulturowe, czy wynikające z kontaktów rówieśniczych. Pozwana jednak nie wykazała w żaden sposób wysokości wzrostu tych potrzeb, dlatego Sąd ocenił ich wzrost na kwotę 400 zł miesięcznie, czym w 50%, a więc kwotą 200 zł winien być z zasady obciążony pozwany wzajemny. Pozwana wskazywała np. na to, iż jest osobą w okresie dojrzewania, że jest alergikiem, pozostaje pod opieką lekarza, że matka wozi ją co piątek na zajęcia informatyczne, ale nie podawała żadnych kwot z tego tytułu. Tak samo, gdy chodzi o uczęszczanie do liceum w K. , nie wskazując w tym wypadku nawet na konieczność ponoszenia wydatków na dojazdy przez matkę. Co z kolei tyczy się deklarowanych wydatków mieszkaniowych to nie sposób wyliczyć, na ile te wydatki służą kwotowo zaspokojeniu potrzeb małoletniej, a na ile innych współ-domowników. Należy także mieć na uwadze, że wcześniej matka pozwanej spłacała dwie pożyczki, a teraz nie deklaruje żadnej. Z kolei po stronie powoda, choć nominalnie wysokość jego renty nieznacznie tylko wzrosła (651,50 zł), to jednak, co wykazał złożonym dokumentem z pobytu w szpitalu, stan jego zdrowia pogarsza się, skoro dotychczasowe leczenie zachowawcze nie przynosi poprawy i po wtóre, z tego właśnie względu wykonano u niego zabieg operacyjny artroskopii prawego stawu kolanowego, w styczniu 2017 r. Powód posiada kolejne i takie samo orzeczenie o niepełnosprawności, lecz trudno wymagać od niego, by podejmował prace nawet dorywcze, z których zrezygnował już wcześniej, po przebytej operacji kręgosłupa, kiedy teraz zmagać się musi z kolejnym rodzajem schorzenia i rehabilitować chory staw kolanowy. Powód ma nadal orzeczoną częściową niezdolność do pracy, a co potwierdza orzeczenie z dn. 02-05-2016 r. „dysfunkcje naruszają sprawność organizmu mają charakter przewlekły i w porównaniu do poprzedniego badania nie nastąpiła poprawa” . Dlatego mając te ustalone fakty na uwadze, Sąd doszedł do wniosku, iż alimentacyjne możliwości płatnicze powoda zmalały o taką samą wysokość 200 zł. /dowód: akta SO w Koninie, dokumenty k. 7, 8, 9, 10, 41-68, wyjaśnienia pisemne stron/ Zgodnie z art. 148 1 § 1 kpc sąd może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo lub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów /…/ sąd uzna - mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych - że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. Sąd uznał, że nie jest konieczne przeprowadzenie rozprawy zwłaszcza, że strony w ramach zarządzonej wymiany pism zaoferowały dowody z dokumentów, nie zgłaszając żadnego świadka na okoliczności dowodzone w pismach, a późniejsze zgłoszenie świadków byłoby nieskuteczne z uwagi na nałożony rygor prekluzji. Samo zaś przesłuchanie matki pozwanej, o co ta wnioskowała w odpowiedzi na pozew, następowałoby w trybie art. 302 § 2 kpc , a więc de facto jako strony. Tymczasem dowód z przesłuchania stron jest dowodem subsydiarnym, dopuszczanym po wyczerpaniu innych środków dowodowych lub w ich braku, zatem który może być zastąpiony każdym innym dowodem dopuszczonym przez sąd w ramach przewodu sądowego dowodzenia o faktach. Po drugie, nie przesłuchanie strony może stanowić naruszenie art. 299 kpc tylko w sytuacji nie dysponowania przez sąd innymi dowodami istotnymi dla rozstrzygnięcia (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 29 kwietnia 2016 r., sygn. V ACa 855/15), a takimi Sąd w sprawie dysponował. Dla rozstrzygnięcia pozostawała natomiast bez znaczenia kwestia wzbogacenia się rodziców małoletniej na skutek przeprowadzonego podziału majątku wspólnego, gdyż skoro powód otrzymał jakąś dopłatę, to w takiej samej przecież wartości matka pozwanej otrzymała składniki mienia wspólnego. Obaj zaś rodzice są zobowiązani do alimentowania potrzeb dziecka. Wobec powyższego oddalono powództwo główne i wzajemne, z uwagi na ustalony fakt wzajemnej kompensacji podstaw faktycznych obu żądań, w tej samej nominalnie wysokości. Sąd nie przyznał kosztów z tytułu pomocy prawnej udzielonej pozwanej z urzędu, gdyż pomimo znacznego upływu wyznaczonego terminu na złożenie pisma procesowego wyznaczony pełnomocnik nie podjął żądnej czynności w sprawie. O kosztach procesu orzeczono per analogiam na podstawie art. 100 kpc uznając, że wobec wzajemnego oddalenia obu powództw strony nie powinny także ponosić kosztów na rzecz przeciwnika procesowego w żadnej części (koszty podlegają wzajemnemu zniesieniu). O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 113 uksc. Adam Michalak Z/ 1. Wyrok prawomocny w dniu …………………………… 2. Odnotować. 3. Wyłączyć akta dołączone. 4. Akta odłożyć. K-n dn. ……………………… SSR Adam Michalak