III PZP 19/03

Sprawa dotyczyła rozbieżności interpretacyjnych dotyczących podstawy prawnej ustalania wynagrodzenia referendarzy sądowych w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2002 r. Powodowie, będący referendarzami, domagali się wyrównania wynagrodzeń, argumentując, że powinny one być ustalane na podstawie art. 151 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, który wszedł w życie 1 stycznia 2002 r. Sąd Rejonowy w Kołobrzegu oddalił powództwo, uznając, że mimo wejścia w życie art. 151 § 1, jego stosowanie zostało odroczone do końca 2002 r. na mocy art. 205 tej ustawy, a wynagrodzenie nadal było ustalane na podstawie wcześniejszego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Sąd Okręgowy w Koszalinie, rozpoznając apelację powodów, dostrzegł sprzeczność między art. 151 § 1 a art. 205 Prawa o ustroju sądów powszechnych i przedstawił zagadnienie prawne do Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy, analizując przepisy, uznał, że art. 205 Prawa o ustroju sądów powszechnych, jako przepis szczególny i przejściowy, miał pierwszeństwo przed przepisem ogólnym (art. 151 § 1) w okresie do 31 grudnia 2002 r. W związku z tym, wynagrodzenie referendarzy sądowych w spornym okresie było ustalane na podstawie przepisów dotychczasowych (§ 2a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 marca 1999 r.), a działanie art. 151 § 1 było czasowo zawieszone. Sąd Najwyższy podkreślił, że taka interpretacja jest zgodna z wolą ustawodawcy, mającą na celu utrzymanie wynagrodzeń na dotychczasowym poziomie w kontekście sytuacji budżetowej państwa, a także z utrwalonym orzecznictwem dopuszczającym czasowe zawieszenie przepisów płacowych.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający