III PZ 5/09

Sygn. akt III PZ 5/09 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 2 lipca 2009 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący) 
SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca) 
SSN Andrzej Wróbel 
 
w sprawie z powództwa W. B. 
przeciwko Przedsiębiorstwu Robót Drogowych Spółce Akcyjnej  
o odszkodowanie i zadośćuczynienie z tytułu mobbingu, odszkodowanie z tytułu 
rozwiązania umowy o pracę, odszkodowanie za wydanie nieprawidłowego 
świadectwa pracy, sprostowanie świadectwa pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 lipca 2009 r., 
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych […] 
z dnia 6 kwietnia 2009 r.,  
 
uchyla zaskarżone postanowienie w pkt I w części odnoszącej 
się do apelacji powoda. 
 
 
                        Uzasadnienie 
 
Wyrokiem z 16 grudnia 2008 r. Sąd Rejonowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w pkt l sprostował świadectwo pracy powoda, zasądził od pozwanego 
na rzecz powoda 6.196,74 zł tytułem zadośćuczynienia za mobbing (pkt II wyroku) 
oraz 3.098,37 zł tytułem odszkodowania za wydanie niewłaściwego świadectwa 
pracy (pkt III), a w pozostałej części powództwo oddalił. 

 
 
2 
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odrzucił apelacje powoda i strony 
pozwanej od powyższego wyroku, a koszty procesu za drugą instancję pomiędzy 
stronami wzajemnie zniósł. 
W uzasadnieniu Sąd Okręgowy wskazał, że powód W. B. złożył 30 marca 2007 
r. pozew przeciwko Przedsiębiorstwu Robót Drogowych Spółce Akcyjnej o 
sprostowanie świadectwa pracy. W tym samym dniu złożył pozew przeciwko temu 
samemu pozwanemu o zasądzenie odszkodowania w wysokości 50.000 zł w 
związku z rozwiązaniem umowy o pracę. 31 lipca 2007 r. pełnomocnik powoda 
złożył pismo procesowe w którym sprecyzował powództwo wskazując, że na 
dochodzoną kwotę 50.000 zł składa się: 6.196,74 jako odszkodowanie z art. 55 § 3 
k.p., - 13.803,26 jako odszkodowanie z art. 943 § 4 k.p.; - 30.000 zł jako 
zadośćuczynienie z art. 943 § 3 k.p. Nadto pełnomocnik powoda wniósł o 
połączenie tych spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Po połączeniu 
spraw do wspólnego rozpoznania, wniósł ponad sprecyzowane jak wyżej 
roszczenie o zasądzenie 3.571,43 zł tytułem odszkodowania za nieprawidłowe 
wydanie świadectwa pracy zgodnie z art. 99 § 2 k.p.  
Wobec tego wartość przedmiotu sporu wynosiła 53.571,43 zł i tak sformułowane 
roszczenie podtrzymywane było w toku całego procesu. W apelacji powoda, 
wniesionej przez profesjonalnego pełnomocnika, wartość przedmiotu zaskarżenia 
określona została na 43.803,26 zł, a od tej apelacji została uiszczona opłata w 
wysokości 30 zł. Następnie Sąd wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 
28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 
1398 ze zm.) w sprawie z zakresu prawa pracy z powództwa pracownika, w której 
wartość przedmiotu sporu przekracza 50.000 zł, od apelacji, w przypadku gdy 
wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa od tej kwoty, pobiera się opłatę 
stosunkową obliczoną od wartości przedmiotu zaskarżenia (por. uchwała Sądu 
Najwyższego z 11 września 2007 r. II PZP 5/07 OSNP 2008/1-2/2). Skoro w 
niniejszej sprawie wartość przedmiotu sporu wynosiła 53.571,43 zł, to ograniczenie 
wartości przedmiotu zaskarżenia w apelacji powoda nie powodowało zmiany 
rodzaju opłaty. Zatem należna opłata stosunkowa, obliczona jako 5% od wartości 
przedmiotu zaskarżenia, powinna wynieść 5% od 43.803,26 zł, tj. 2.191 zł. Z tych 

 
 
3 
względów, na podstawie art. 373 i 1302 § 3 k.p.c. Sąd Okręgowy orzekł jak w 
postanowieniu. 
W 
zażaleniu 
powód 
zaskarżył 
powyższe 
postanowienie 
w 
zakresie 
obejmującym rozstrzygnięcie o odrzuceniu jego apelacji i w zakresie niezasądzenia 
na jego rzecz kosztów postępowania związanego z apelacją. Skarżący zarzucił 
Sądowi Okręgowemu naruszenie: 
- art. 35 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, przez 
nieprawidłowe jego zastosowanie i uznanie, że należało od wniesionej apelacji 
uiścić opłatę stosunkową, wobec ustalania, że wartość przedmiotu sporu wynosi 
53.571,43 zł, w sytuacji, gdy wartość ta w zakresie roszczeń objętych wyrokiem 
Sądu I Instancji oddalającym roszczenia ze sprawy prowadzonej do czasu 
połączenia spraw pod sygn. akt VII P 245/07 nie przekraczała 50.000 zł, stąd od 
apelacji należało uiścić 30 zł, jako opłatę podstawową, co powód uczynił; 
- art. 19 k.p.c., przez nieprawidłowe jego zastosowanie i ustalenie, że wartości 
przedmiotu sporu, należy ustalić na 53.571,43 zł, czyli łącznie dla obu spraw 
prowadzonych po połączeniu spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia 
pod sygn. akt VII P 236/07, podczas gdy wartość przedmiotu sporu w sprawie 
zawisłej pod sygn. akt VII P 245/07 określona została na 50.000 zł, a w sprawie 
zawisłej pod sygn. akt VII P 236/07 określona została na 3.571,43 zł i pominięcie, 
że obliczenie wartości przedmiotu sporu powinno nastąpić oddzielnie dla każdej z 
połączonych spraw; 
- art. 1302 § 3 k.p.c. w związku z art. 373 k.p.c., przez jego nieprawidłowe 
zastosowanie i odrzucenie apelacji powoda z powodu nieprawidłowego jej 
opłacenia; 
- art. 219 k.p.c., przez jego niezastosowanie i pominięcie, że wartość 
przedmiotu sporu w przedmiotowej sprawie powinna zostać ustalona odrębnie do 
każdej z połączonych spraw, a opłata od wnoszonej przez powoda apelacji, jako, 
że zaskarżeniu podlegał wyrok wdany z roszczeń zawisłych przed Sądem 
Rejonowym tylko do sprawy VII P 245/07, powinna zostać ustalona stosownie do 
wartości przedmiotu sporu. 
Skarżący wniósł o: (-) uchylenie zaskarżonego postanowienia w części 
odrzucającej apelację powoda i nieorzekającej o obowiązku zwrotu na jego rzecz 

 
 
4 
kosztów procesu, i przekazanie Sądowi Okręgowemu - Sądowi Pracy do 
ponownego rozpoznania; (-) zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów 
zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym; (-) zwolnienie go z 
obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w tym opłaty od zażalenia. 
  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
  
Stosownie do art. 219 k.p.c., sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych 
spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także 
rozstrzygnięcia, jeżeli są one ze sobą w związku lub mogły być objęte jednym 
pozwem. Zgodnie z ustalonym stanowiskiem orzecznictwa Sądu Najwyższego, 
połączenie spraw do jednoczesnego rozpoznania w trybie art. 219 k.p.c. ma jedynie 
techniczny charakter, nie oznacza powstania jednej nowej sprawy, a każda z 
połączonych 
spraw 
zachowuje 
samodzielność, 
wymagającą 
odrębnego 
rozstrzygnięcia. 
Wprawdzie 
sąd 
wydaje 
jeden 
wyrok, 
ale 
zawierający 
rozstrzygnięcia co do każdej z połączonych spraw z osobna, a zamieszczenie 
rozstrzygnięć w jednym wyroku (wyrok łączny) nie niweczy samodzielności 
połączonych spraw. Stąd też obliczenie wartości przedmiotu sporu (a następnie 
zaskarżenia apelacją lub skargą kasacyjną) musi nastąpić oddzielnie dla każdej z 
tak połączonych spraw (zob. między innymi orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 
22 września 1967 r. I CR 158/67, OSNC 1968/6/105 i postanowienia Sądu 
Najwyższego z: 15 kwietnia 1997 r. I CKN 154/97 LEX nr 153214; 13 grudnia 1996 
r. I PKN 43/96; 31 maja 2006 r. IV CZ 41/06; 6 października 2006 r. V CSK 206/06; 
15 listopada 2007 r., II CSK 418/07 i I CSK 313/07- nie publ.). Jak wynika z 
przebiegu postępowania, postanowieniem z 23 lipca 2007 r. Sąd Rejonowy VII 
Wydział Pracy połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę VII P 
236/07 ze sprawą VII P 245/07 i prowadził je dalej pod sygn. akt: VII P 236/07. 
Pismem z 31 lipca 2007 r. pełnomocnik powoda sprecyzował powództwo 
wskazując, że powód wnosi o zasądzenie 50.000,00 zł, wraz z odsetkami, na którą 
składają się: (-) 6.196,74 zł tytułem odszkodowania z art. 55 § 3 k.p.; (-) 13.803 zł 
tytułem odszkodowania z art. 943 § 4 k.p. i (-) 30.000 zł tytułem zadośćuczynienia 
zgodnie z art. 943 § 3 k.p. Następnie wniósł o połączenie do wspólnego 

 
 
5 
rozpoznania 
i 
rozstrzygnięcia 
z 
„przedmiotową 
sprawą 
powództwa 
zarejestrowanego pod sygnaturą VII P 236/07”, a ponadto wniósł, poza 
sprecyzowanymi wyżej roszczeniami, o sprostowanie świadectwa pracy, w sposób 
wskazany w treści tego pisma i o zasądzenia 3.571,43 zł wraz z odsetkami tytułem 
odszkodowania za nieprawidłowe wydanie świadectwa pracy. 
Jak z powyższego wynika, dokonując przedmiotowej zmiany powództwa, powód 
nie rozszerzył żądań objętych pozwem w sprawie VII P 245/07. Poza tym, tylko od 
części wyroku z 16 grudnia 2008 r. Sądu Rejonowego dotyczącego tej sprawy, 
wniósł on apelację. Wobec tego żądane 3.571,43 zł tytułem odszkodowania za 
nieprawidłowe wydanie świadectwa pracy nie mogło spowodować zwiększenia 
wartości przedmiotu sporu w tej sprawie powyżej 50.000 zł.  
Z tych względów, na podstawie art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. 
orzeczono jak w sentencji.