III PZ 1/12

Sygn. akt III PZ 1/12 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 11 kwietnia 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący) 
SSN Halina Kiryło 
SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca) 
 
w sprawie z powództwa Krzysztofa M. 
przeciwko Poczcie Polskiej Spółce Akcyjnej Centrum Logistyki Oddziałowi 
Regionalnemu w L. 
o wynagrodzenie i odszkodowanie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 kwietnia 2012 r., 
zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych  
z dnia 3 stycznia 2012 r.,  
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
Uzasadnienie 
 
 
Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2012 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. odrzucił skargę 
kasacyjną strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 6 października 
2011 r., w sprawie z powództwa Krzysztofa M. przeciwko Poczcie Polskiej S.A. 
Centrum Logistyki Oddziałowi Regionalnemu o wynagrodzenie i odszkodowanie. 
 
Sąd Okręgowy ustalił, że odpis wyroku Sądu Okręgowego z dnia 6 
października 2011 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi 
pozwanej w dniu 24 października 2011 r. Skarga kasacyjna została zaś nadana w 

 
 
2 
placówce pocztowej w dniu 27 grudnia 2011 r. Sąd Okręgowy uznał, że skarga 
kasacyjna strony pozwanej została wniesiona po upływie terminu określonego w 
art. 3985 § 1 k.p.c. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej obliczony na podstawie 
przepisu art. 112 k.c. w związku z art. 165 § 1 k.p.c. upływał w sobotę 24 grudnia 
2008 r. Z uwagi na to, że sobota nie jest dniem uznanym ustawowo za wolny od 
pracy w rozumieniu art. 115 k.c., wniesienie skargi kasacyjnej dopiero w dniu 27 
grudnia 2008 r. nastąpiło z przekroczeniem terminu określonego w art. 3985 § 1 
k.p.c. 
 
Powyższe postanowienie Sądu Okręgowego strona pozwana zaskarżyła 
zażaleniem zarzucając: 
 
- błędną wykładnię art. 115 k.c. przez uznanie, że sobota nie jest dniem 
równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy; 
 
- niewłaściwe zastosowanie art. 3986 § 2 k.p.c. przez odrzucenie skargi 
kasacyjnej z uwagi na jej wniesienie po terminie podczas, gdy z okoliczności 
sprawy wynika, że strona pozwana zachowała termin do wniesienia skargi 
kasacyjnej „w świetle uznania, że sobota jest dniem równorzędnym wobec dnia 
ustawowo wolnego od pracy tj. wykładni przepisu art. 115 k.c.”. 
 
Wniosek zażalenia dotyczył uchylenia zaskarżonego postanowienia i 
„przekazanie Sądowi Okręgowemu”, a także zasądzenia kosztów postępowania 
zażaleniowego, 
w 
tym 
kosztów 
zastępstwa 
procesowego 
według 
norm 
przepisanych. 
 
W uzasadnieniu zażalenia powołano się na pogląd wyrażony w uchwale 
siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011 r., I 
OPS 1/11 – ONSAiWSA 2011/5/95, zgodnie z którym sobota jest dniem 
równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a.; 
przedstawiono także argumentację przyjętą przez NSA w powołanej uchwale. 
Opierając się na przyjętych założeniach wykładni funkcjonalnej art. 115 k.c. należy, 
według oceny strony wnoszącej zażalenie, także na gruncie prawa cywilnego 
uznać, że sobota jest dniem wolnym od pracy, gdyż odmienne rozumienie 
przepisów regulujących kwestię końca terminu przypadającego w dzień ustawowo 
wolny od pracy na gruncie prawa cywilnego i prawa administracyjnego narusza 
konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawa. Brzmienie przepisu art. 

 
 
3 
115 k.c. oraz przepisu art. 57 § 4 k.p.a. jest identyczne. W takiej sytuacji trudno 
uznać, że racjonalny ustawodawca realizujący konstytucyjną zasadę państwa 
prawa przypisuje różne skutki prawne konsekwencjom prawnym tych samych 
zdarzeń w zależności od tego, które przepisy – w zależności od danej gałęzi prawa 
– będą miały zastosowanie. 
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
 
Przepis art. 115 k.c. stanowi, że jeżeli koniec terminu do wykonania 
czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy, termin upływa 
dnia następnego. 
 
W rozpatrywanej sprawie koniec terminu do wykonania czynności 
(wniesienia skargi kasacyjnej – art. 3985 § 1 k.p.c. w związku z art. 165 § 1 k.p.c.) 
przypadał na sobotę, co wyłączyło możliwość zastosowania implikacji dotyczącej 
zakończenia terminu w dniu uznanym ustawowo za wolny od pracy. Sobota jest 
bowiem dniem powszednim. Sobota nie jest – jak to stwierdza uchwała 
powiększonego składu Sądu Najwyższego (7 sędziów) z dnia 25 kwietnia 2003 r. III 
CZP 8/03 (OSNC 2004/1/1) – dniem uznanym ustawowo za wolny od pracy w 
rozumieniu art. 115 k.c. w związku z art. 165 § 1 k.p.c. 
 
Zaskarżone 
postanowienie 
Sądu 
Okręgowego 
dokładnie odpowiada 
normatywnemu znaczeniu zastosowanego w sprawie przepisu, znaczeniu 
potwierdzonym powołaną wyżej uchwałą Sądu Najwyższego. Ponadto uchwała ta 
ma moc zasady prawnej. 
 
Podzielając uchwałę 7 sędziów III CZP 8/03, związany nią skład Sądu 
Najwyższego rozpoznający niniejszą sprawę nie miał podstawy do zainicjowania 
procedury przewidzianej w celu odstąpienia od wykładni prawa wyrażonej w 
zasadzie prawnej. 
 
Nie jest przekonywujący wyrażony w rozpatrywanym zażaleniu pogląd jego 
autora 
jakoby 
uchwała 
składu 
siedmiu 
sędziów 
Naczelnego 
Sądu 
Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011 r., I OPS 1/11 (ONSA/WSA 2011/5/95) 
stwarzała niezbędną potrzebę uzgodnienia wykładni przepisów prawa cywilnego i 
prawa administracyjnego w zakresie skutku upływu terminu w dniu uznanym 

 
 
4 
ustawowo za wolny od pracy. Powołana uchwała powiększonego składu 
Naczelnego Sądu Administracyjnego motywowana jest funkcjonalną analizą 
okoliczności istotnych w obrębie gałęzi prawa administracyjnego; uwzględnia w 
szczególności regulację Ordynacji podatkowej (art. 12 § 5), która wprowadziła taki 
sam skutek dla soboty jak i dla dnia ustawowo wolnego od pracy w odniesieniu do 
ostatniego dnia terminu przewidzianego w przepisach prawa podatkowego. 
 
Ze względu na to, że wynikające w sprawie zagadnienie prawne dotyczy 
czynności postępowania cywilnego należy ponadto zwrócić uwagę na wynikające z 
ustaw procesowych zróżnicowanie regulacji. W art. 83 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 
sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyraźnie 
wprowadzony wyjątek od zasady obliczania terminów według przepisów prawa 
cywilnego 
odnosi 
się 
właśnie 
do 
soboty, 
która 
w 
procedurze 
sądowoadministracyjnej uzyskała kwalifikację alternatywnie taką samą jak dzień 
ustawowo wolny od pracy. Regulacja to dodatkowo wskazuje na jednoznaczne – 
zgodne z interpretacją Sądu Najwyższego – znaczenie art. 115 k.c., którego zmiany 
nie można uzyskać bez konieczności nowelizacji przez parlament.  
 
 
Z powyższych przyczyn wobec bezzasadności zażalenia Sąd Najwyższy 
postanowił o jego oddaleniu w myśl art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.