III PUNP 5/23
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy umorzył postępowanie w sprawie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku z powodu cofnięcia skargi przez pełnomocnika skarżącej.
Ubezpieczona M. R. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie. Następnie pełnomocnik skarżącej cofnął tę skargę. Organ rentowy wniósł o umorzenie postępowania, wskazując na wydanie decyzji zaspokajającej żądanie skarżącej. Sąd Najwyższy, stosując odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej i apelacji, umorzył postępowanie na podstawie art. 391 § 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy rozpoznał skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie, wniesioną przez M. R. Pełnomocnik skarżącej cofnął skargę w piśmie procesowym z dnia 16 lipca 2024 r. Jednocześnie pełnomocnik organu rentowego, powołując się na wydanie decyzji z dnia 9 lipca 2024 r. w całości zaspokajającej żądanie skarżącej w przedmiocie przywrócenia emerytury policyjnej, wniósł o umorzenie postępowania. Sąd Najwyższy, odwołując się do art. 424^12 k.p.c. i art. 398^21 k.p.c., zastosował odpowiednio art. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c., który stanowi, że w razie cofnięcia apelacji sąd umarza postępowanie. Sąd podkreślił, że cofnięcie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest czynnością procesową, która nie podlega weryfikacji sądowej i prowadzi do umorzenia postępowania, nawet w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, gdzie cofnięcie środków odwoławczych zazwyczaj podlega ocenie z punktu widzenia słusznego interesu ubezpieczonego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, cofnięcie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest skuteczne i prowadzi do umorzenia postępowania, nawet w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, ponieważ nie podlega ono ocenie z punktu widzenia słusznego interesu strony.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy powołał się na przepisy k.p.c. dotyczące skargi kasacyjnej i apelacji, w tym art. 391 § 2 k.p.c., który przewiduje umorzenie postępowania w przypadku cofnięcia apelacji. Podkreślono, że cofnięcie nadzwyczajnych środków zaskarżenia, w tym skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem, nie podlega ocenie pod kątem interesu strony, w przeciwieństwie do cofnięcia zwykłych środków odwoławczych w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
umorzenie postępowania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. R. | osoba_fizyczna | skarżąca |
| Dyrektor Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie | organ_państwowy | organ rentowy |
Przepisy (4)
Główne
k.p.c. art. 391 § § 2 zdanie pierwsze
Kodeks postępowania cywilnego
W razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne i orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu.
Pomocnicze
k.p.c. art. 424^12
Kodeks postępowania cywilnego
W wypadkach nieuregulowanych przepisami działu dotyczącego postępowania w sprawach ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia do postępowania wywołanego wniesieniem tej skargi stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
k.p.c. art. 398^21
Kodeks postępowania cywilnego
Jeżeli nie ma szczególnych przepisów o postępowaniu przed Sądem Najwyższym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy o apelacji.
k.p.c. art. 469
Kodeks postępowania cywilnego
Cofnięcie środków odwoławczych w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych nie może być skuteczne, gdyby naruszało słuszny interes pracownika (ubezpieczonego).
Argumenty
Skuteczne argumenty
Cofnięcie skargi przez pełnomocnika skarżącej. Wydanie decyzji przez organ rentowy zaspokajającej żądanie skarżącej. Zastosowanie art. 391 § 2 k.p.c. do postępowania w przedmiocie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem.
Godne uwagi sformułowania
cofnięcie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stanowi czynność procesową, która nie podlega weryfikacji sądowej i prowadzi do umorzenia postępowania cofnięcie nadzwyczajnych środków zaskarżenia nie podlega takiej ocenie [z punktu widzenia słusznego interesu pracownika/ubezpieczonego]
Skład orzekający
Maciej Pacuda
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Proceduralne aspekty cofnięcia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, w tym brak konieczności oceny interesu strony w sprawach ubezpieczeniowych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego trybu postępowania (skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem) i konkretnego rodzaju sprawy (ubezpieczenia społeczne).
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa ma charakter czysto proceduralny i dotyczy umorzenia postępowania z powodu cofnięcia skargi, co czyni ją mało interesującą dla szerszego grona odbiorców.
Sektor
ubezpieczenia społeczne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN III PUNP 5/23 POSTANOWIENIE Dnia 24 lipca 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maciej Pacuda w sprawie z odwołania M. R. od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie o wysokość emerytury policyjnej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 24 lipca 2024 r., na skutek skargi odwołującej się o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 22 grudnia 2021 r., sygn. akt III AUa 723/21, umarza postępowanie wywołane wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 22 grudnia 2021 r., III AUa 723/21. UZASADNIENIE Ubezpieczona M. R. wniosła do Sądu Najwyższego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 22 grudnia 2021 r., III AUa 723/21. W piśmie procesowym z dnia 16 lipca 2024 r. pełnomocnik skarżącej cofnął jednak tę skargę. Z kolei pełnomocnik organu rentowego w piśmie procesowym z dnia 12 lipca 2024 r., powołując się na wydanie decyzji z dnia 9 lipca 2024 r. w całości zaspokajającej żądanie skarżącej w przedmiocie przywrócenia emerytury policyjnej ustalonej w wysokości obowiązującej do dnia 30 września 2017 r. (z uwzględnieniem wszystkich przysługujących od tego dnia waloryzacji oraz ze stosownym wyrównaniem tego świadczenia), wniósł o umorzenie postępowania w sprawie i nieobciążanie organu rentowego kosztami postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 424 12 k.p.c. w wypadkach nieuregulowanych przepisami działu dotyczącego postępowania w sprawach ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia do postępowania wywołanego wniesieniem tej skargi stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Natomiast w myśl art. 398 21 k.p.c., jeżeli nie ma szczególnych przepisów o postępowaniu przed Sądem Najwyższym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy o apelacji. Odpowiednie zastosowanie zarówno w postępowaniu kasacyjnym, jak i w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zastosowanie znajduje więc między innymi art. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c. , zgodnie z którym w razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne (tu: postępowanie wywołane wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia) i orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu. Wypada też zaznaczyć, że cofnięcie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stanowi czynność procesową, która nie podlega weryfikacji sądowej i prowadzi do umorzenia postępowania przed Sądem Najwyższym. Choć bowiem w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych cofnięcie środków odwoławczych podlega ocenie z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 469 k.p.c., a zatem nie może być skuteczne wówczas, gdyby czynność ta naruszała słuszny interes pracownika (ubezpieczonego), to cofnięcie nadzwyczajnych środków zaskarżenia nie podlega takiej ocenie (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 6 października 2021 r., I USK 486/21, LEX nr 3520343 z dnia 22 marca 2022 r., I PSK 11/22, LEX nr 3405597). Kierując się przedstawionymi motywami oraz opierając się na podstawie art. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c. w związku z art. 398 21 k.p.c. i art. 424 12 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia. [SOP] [ał]
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI