III PSK 202/21

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej R. K., funkcjonariusza Służby Więziennej, od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie, który oddalił jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu. Sądy niższych instancji oddaliły powództwo R. K. o uchylenie kary dyscyplinarnej ostrzeżenia, orzeczonej za niepełną przydatność do służby. W skardze kasacyjnej powód zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 386 § 4 k.p.c., art. 378 § 1 k.p.c. i art. 328 § 2 k.p.c., wskazując na nierozpoznanie istoty sprawy przez sądy niższych instancji oraz wadliwe sporządzenie uzasadnień. Podniesiono również zarzuty naruszenia prawa materialnego, w tym art. 230 ust. 3 pkt 2 i art. 230 ust. 2 i 3 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej, kwestionując ocenę jego zachowania jako naruszenia dyscypliny służbowej, w szczególności w kontekście pozostawienia broni służbowej w zabezpieczonym miejscu podczas sytuacji nadzwyczajnej. Powód sformułował istotne zagadnienie prawne dotyczące obowiązku sądu pracy badania poprawności proceduralnej postępowania organów dyscyplinarnych. Sąd Najwyższy, rozpatrując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, odmówił jej przyjęcia. Uzasadnił to tym, że podniesione zagadnienia prawne, dotyczące zakresu kontroli sądowej nad postępowaniem dyscyplinarnym w Służbie Więziennej, zostały już wyjaśnione w orzecznictwie Sądu Najwyższego, w tym w uchwale III PZP 7/16. Sąd Najwyższy podkreślił, że sąd pracy orzeka co do istoty sprawy i ma obowiązek zweryfikować podstawy faktyczne i prawne przypisanych funkcjonariuszowi czynów, jednakże nie oznacza to, że każde sformułowane przez stronę pytanie stanowi istotne zagadnienie prawne wymagające merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej. Wobec braku przesłanek z art. 398^9 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna nie została przyjęta do rozpoznania. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie przepisów k.p.c. i rozporządzenia o opłatach za czynności radców prawnych.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający