II PK 206/13

Sygn. akt II PK 206/13
POSTANOWIENIE
Dnia 19 grudnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Hajn
w sprawie z powództwa M. K.
‎
przeciwko
[…]
Z. S.A. w S.
‎
o odszkodowanie,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 grudnia 2013 r.,
‎
skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś.
‎
z dnia 6 maja 2013 r., sygn. akt VII Pa
[…]
,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda 900 (dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 6 maja 2013 r. Sąd Okręgowy w Ś. oddalił apelację strony pozwanej
[…]
„Z.” S.A. w S. w sprawie z powództwa M. K. o odszkodowanie oraz orzekł o kosztach postępowania odwoławczego.
Strona pozwana zaskarżyła powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazała, że w sprawie występuje oczywista zasadność skargi kasacyjnej. Zdaniem skarżącej skarga jest oczywiście uzasadniona, ponieważ przeprowadzona przez Sąd Okręgowy wykładnia art. 442
1
§ 1 k.c. jest nieprawidłowa i doprowadziła do rażąco nieakceptowalnych wniosków. Skarżąca podniosła, że Sąd drugiej instancji przyjął, że bieg terminu przedawnienia roszczeń z tytułu choroby zawodowej powoda powinien biec od chwili, w której powód dowiedział się o istocie swojego schorzenia, jego konsekwencjach oraz o ustalonym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych poziomie doznanego uszczerbku na zdrowiu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że jako sąd kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, a skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego  postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona w sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji tej publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji.
Jako przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwany wskazał na jej oczywistą zasadność. Oparcie skargi kasacyjnej na przesłance wynikającej z art. 398
9
§ 1 pkt 4, to jest oczywistej zasadności skargi, jest możliwe tylko wówczas, gdy już na pierwszy rzut oka podstawy wskazane w skardze zasługują na uwzględnienie, to jest, gdy zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami albo zostało wydane w wyniku oczywiście błędnej, widocznej bez głębszej analizy prawniczej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 4 października 2007 r., I UK 164/07,
Lex nr 864056
, postanowienie Sądu Najwyższego z 25 września 2007 r., I PK 136/07,
Lex nr 885052
). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika oczywista zasadność w przedstawionym powyżej znaczeniu.
Pełnomocnik skarżącego ograniczył się do powołania w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, mimo że kwestionuje ustalenia faktyczne przyjęte w sprawie. Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do badania prawidłowości ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów, dokonanych przez Sąd drugiej instancji (
postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2013 r.,
V CSK 574/12,
LEX nr 1375246
)
. O świadomości poszkodowanego odnośnie do doznania szkody decydują fakty i okoliczności danego przypadku. Ustalenie stanu wiedzy poszkodowanego w danej chwili należy do podstawy faktycznej orzeczenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2007 r., II PK 62/07,
OSNP 2009 nr 1-2, poz. 4
). W związku z tym Sąd Najwyższy związany jest poczynionymi przez sąd odwoławczy ustaleniami odnośnie momentu dowiedzenia się powoda o szkodzie.
Zauważyć jednakże również należy, że trudności z określeniem momentu dowiedzenia się o szkodzie pojawiają się, gdy szkoda na osobie nie powstaje jedocześnie ze zdarzeniem, które wywołało uszkodzenie ciała bądź rozstrój zdrowia, lub w sytuacji, gdy skutki zdarzenia wywołującego szkodę nakładają się na schorzenie samoistne. Zatem w przypadku szkód wynikłych dla pracownika wskutek ujawnienia się, spowodowanej warunkami pracy, choroby zawodowej, terminem początkowym, od którego należy liczyć bieg przedawnienia jest dzień, w którym poszkodowany dowiedział się z kompetentnych źródeł o swojej chorobie, stopniu jej zaawansowania, powiązaniu z warunkami pracy, a w konsekwencji o osobie zobowiązanej do naprawienia szkody. Dopiero świadomość tych elementów wyczerpuje dyspozycję art. 442
1
§ 1 zd. 1 k.c.  (dawniej art. 442 § 1 zd. 1 k.c.), gdyż dopiero wtedy poszkodowany dowiaduje się o przyczynach, które spowodowały u niego stan chorobowy i o istnieniu występującego schorzenia jako choroby zawodowej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2007 r., II PK 62/07,
OSNP 2009 nr 1-2, poz. 4
). Dowiedzenie się o szkodzie na osobie w rozumieniu art. 442
1
§ 1 k.c. (dawniej art. 442 § 1 k.c.), ma miejsce wówczas, gdy poszkodowany zdaje sobie sprawę z ujemnych następstw zdarzenia w postaci doznanego uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia (wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 10 października 2012 r., III BP 4/11,
OSNP 2013 nr 15-16, poz.181
; 3 grudnia 2004 r., IV CK 328/04,
LEX nr 589991
).
Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy uznał, że skarżący nie wykazał potrzeby rozpoznania skargi kasacyjnej. Dlatego, na podstawie art. 398
9
§ 2 k.p.c., orzekł, jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 461).
aw