III PO 40/04

Sygn. akt III PO 40/04 
 
 
 
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
Dnia 8 marca 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący) 
SSN Herbert Szurgacz (sprawozdawca) 
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec 
 
Protokolant Edyta Jastrzębska 
 
w sprawie z odwołania sędziego M.Z. 
od decyzji  Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego 
w przedmiocie przeniesienia na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu 
administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], 
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 8 marca 2006 r., 
 
 
oddala odwołanie. 
 
 
 
U Z A S A D N I E N I E 
 
 
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzją z dnia 1 marca 2004 
r., wydaną na podstawie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy 
wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - 

 
 
2 
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 
ze zm.), przeniósł sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego M.Z. na 
stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego do Wojewódzkiego 
Sądu Administracyjnego w [...].   
 
W odwołaniu od tej decyzji sędzia M. Z. zarzuciła naruszenie art. 93, art. 94 
§ 1 i art. 95 wyżej wymienionej ustawy przez rozstrzygnięcie o przeniesieniu bez 
wymaganej opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz jego błędną 
wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Wskazała, że w okresie delegowania 
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może skutecznie przenieść 
sędziego na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jej 
zdaniem skarżona decyzja narusza także art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie zawiera 
uzasadnienia faktycznego i prawnego odpowiadającego indywidualnej sprawie, o 
której rozstrzyga a jedynie informację o dokonanej reformie ustroju sądownictwa 
administracyjnego.  Poza tym wskazała na naruszenie art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 i 
art. 180 ust. 1, 2 i 5 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej wyrażające się w 
rozstrzygnięciu o przeniesieniu w niedopuszczalnym trybie. Zastosowanie formy 
przeniesienia do sądu niższej instancji zamiast delegacji z możliwością 
przeniesienia w stan spoczynku przeczy zasadzie równości i  proporcjonalności. 
Wymaga to indywidualnego rozpoznania sprawy każdego sędziego, a dokonanie 
wyboru co do przeniesienia, delegowania czy stanu spoczynku, musi znaleźć 
odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.  
 
W tym kontekście domagała się: 1) uchylenia skarżonej decyzji, albo 2) 
uchylenia skarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie przeniesienia, 
albo 3) uchylenia skarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego 
rozpatrzenia Prezesowi Naczelnego Sądu Administracyjnego, albo 4) uchylenia 
zaskarżonej decyzji i zastosowania tryby delegowania do Wojewódzkiego Sądu 
Administracyjnego do dnia 31 grudnia 2005 r. 
 
W odpowiedzi na odwołanie, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego 
wniósł o jego oddalenie, podkreślając, że zmiany ustroju sądów administracyjnych 
wymusiły przeniesienia niektórych sędziów NSA na stanowiska sędziów sądów 
administracyjnych, z pozostawieniem im tytułu i wynagrodzenia sędziego 
Naczelnego Sądu Administracyjnego, co odpowiada art. 180 ust. 5 Konstytucji. 

 
 
3 
Takie decyzje o przeniesieniu nie naruszały żadnych zasad konstytucyjnych, ale 
były konieczne i zmierzały do realizacji reformy sądownictwa administracyjnego, a 
przy tym zostały podjęte po wypracowaniu zasadniczych kryteriów przenoszenia 
sędziów przez Kolegium NSA. Zostały one zaakceptowane przez Zgromadzenie 
Ogólne tego Sądu w sposób, który umożliwiał każdemu sędziemu zgłoszenie 
wniosków odrębnych lub propozycji odmiennych oraz odniesienia się do każdego 
indywidualnego przypadku.  
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Odwołanie zostało oparte przede wszystkim na zarzutach niezgodności art. 
94 § 1 ustawy reformującej sądownictwo administracyjne z art. 2, 32, 178 i 180 
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Badanie zgodności przepisów ustaw z 
Konstytucją należy do Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 7 
listopada 2005 r., P 20/04, uznał, że art. 94 § 1 ustawy reformującej sądownictwo 
administracyjne 
jest 
zgodny 
z 
powoływanymi 
wyżej 
regulacjami 
ustawy 
zasadniczej. Sąd Najwyższy nie może więc kwestionować orzeczenia Trybunału 
Konstytucyjnego o zgodności przepisów ustawowych z Konstytucją, zważywszy że 
również odwołująca zasadniczo zmierzała do poddania tego zakresu jej sprawy 
osądowi Trybunału Konstytucyjnego i wskutek wydania powołanego wyroku 
uzyskała jednoznaczne wyjaśnienie swoich wątpliwości. Z tego też powodu nie ma 
potrzeby powtarzania przez Sąd Najwyższy przeprowadzonych tam wywodów.  
Zgodna z Konstytucją ustawowa kompetencja Prezesa Naczelnego Sądu 
Administracyjnego do skutecznego przeniesienia sędziego NSA na stanowisko 
sędziego wojewódzkiego w miejscowości, w której pełnił służbę, z pozostawieniem 
mu prawa do wynagrodzenia i tytułu przysługującego sędziemu Naczelnego Sądu 
Administracyjnego (art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy), wymagała zatem jedynie 
zasięgnięcia opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego, co zostało 
dochowane przez wskazany w odpowiedzi na odwołanie proces wypracowywania 
reguł przenoszenia sędziów NSA do wojewódzkich sądów administracyjnych, który 
był przedmiotem kilku posiedzeń Kolegium NSA, a także spotkań odbywanych 
przez prezesa i wiceprezesów NSA z zainteresowanymi sędziami wydziałów NSA 
w Warszawie i ośrodkach zamiejscowych NSA. Zasady te zostały następnie 
zaakceptowane przez Kolegium, a także Zgromadzenie Ogólne NSA w dniu 9 

 
 
4 
lutego 2004 r. Oparcie się na tych regułach spełnia ustawowe wymagania 
zasięgnięcia opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego koniecznej dla 
skutecznego przeniesienia sędziego w trybie art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy, 
zważywszy że regulacja ta nie ustanawia żadnych innych kryteriów lub warunków 
przenoszenia sędziów NSA na stanowiska sędziów wojewódzkich sądów 
administracyjnych, 
w 
szczególności 
uzyskania 
lub 
zapytania 
o 
zgodę 
przenoszonego sędziego. Zgoda taka jest wymagana wyłącznie w razie 
przeniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego w miejscowości innej niż 
ta, w której sędzia dotychczas pełnił służbę (zdanie drugie art. 94 § 1 ustawy), bądź 
w razie ponownego przeniesienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, po 
zasięgnięciu opinii Kolegium tego Sądu (art. 94 § 2 ustawy). 
 
W konsekwencji niezasadny okazał się zawarty w uzasadnieniu odwołania 
zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w zaskarżonej decyzji 
indywidualnych motywów, jakimi kierował się organ decyzyjny przy podejmowaniu 
konkretnego rozstrzygnięcia, a powoływanie się jedynie na pozaustawową regułę. 
Została ona wypracowania przez Kolegium i zaakceptowana przez Zgromadzenie 
Ogólne Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto trafne jest 
zaprezentowane w odpowiedzi na odwołanie przez Prezesa Naczelnego Sądu 
Administracyjnego stanowisko, że rozstrzygnięcia w kwestii przeniesienia lub 
delegowania sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego do wojewódzkiego 
sądu administracyjnego – jako rozstrzygnięcia indywidualne podejmowane w 
ramach istniejącego już i trwającego nadal stosunku służbowego – nie są 
decyzjami administracyjnymi, a to oznacza, że nie stosuje się do nich przepisów 
Kodeksu postępowania administracyjnego.   
W tym kontekście należało uznać, że nie ma żadnych przeszkód prawnych 
do podjęcia decyzji o przeniesieniu bez wcześniejszego uchylenia decyzji o 
delegowaniu. W takiej sytuacji decyzja o przeniesieniu znosi delegowanie (czyni go 
bezprzedmiotowym). 
Ustawodawca, 
wprowadzając 
zmianę 
ustroju 
sądów 
administracyjnych przyjął rozwiązanie, że sprawy sądowoadministracyjne będą 
rozpoznawane do dnia 31 grudnia 2003 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny, a z 
dniem 1 stycznia 2004 r. wejdzie w życie nowy ustrój sądów administracyjnych i z 
tym dniem rozpoczną działalność orzeczniczą w tych sprawach wojewódzkie sądy 

 
 
5 
administracyjne. Oznacza to przyjęcie założenia, że wprowadzenie zmiany ustroju 
sądów administracyjnych nie powinno spowodować przerw i zakłóceń w 
rozpoznawaniu spraw przez sądy administracyjne. Wykonanie tego założenia w 
okresie przejściowym, w sytuacji gdy przepisy ustawy wchodzą w życie z dniem 1 
stycznia 2004 r., było możliwe jedynie dzięki skorzystaniu z przepisu art. 95 § 1 
przepisów wprowadzających, który pozwalał delegować sędziów NSA do pełnienia 
obowiązków w wojewódzkich sądach administracyjnych. Dlatego też przyjęto, że 
delegowanie sędziów NSA do wojewódzkich sądów administracyjnych na 
podstawie art. 95 § 1 przepisów wprowadzających, które ma służyć zapewnieniu 
sprawności postępowania, poprzedzi podejmowanie decyzji o przenoszeniu 
sędziów do tych sądów. W takiej sytuacji delegowanie sędziego do pełnienia 
obowiązków w określonym wojewódzkim sądzie administracyjnym nie może 
stanowić przeszkody do podjęcia decyzji o przeniesieniu sędziego w okresie 
delegowania i gdy przeniesienie następuje przed upływem okresu delegowania. W 
konsekwencji powyższego Sąd Najwyższy uznał legalność zaskarżonej decyzji o 
przeniesieniu odwołującego się na podstawie art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy, 
która nie naruszała jego nabytych uprawnień do tytułu i wynagrodzenia 
przysługującego sędziemu NSA. 
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.