III PO 57/04

Sygn. akt III PO 57/04 
 
 
 
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
Dnia 16 marca 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Andrzej Wróbel (przewodniczący) 
SSN Katarzyna Gonera (sprawozdawca) 
SSN Jerzy Kwaśniewski 
 
Protokolant Halina Kurek 
 
w sprawie z odwołania T.W. 
od decyzji Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego 
z dnia 1 marca 2004 r., znak L. Prez. Ia/S-1102/11/04 
w przedmiocie przeniesienia na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu 
administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], 
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 16 marca 2006 r., 
 
 
oddala odwołanie. 
 
 
Uzasadnienie 
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzją z dnia 1 marca 2004 
r., wydaną na podstawie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy 
wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - 

 
 
2 
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 
ze zm.), przeniósł sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego T.W. na 
stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego do Wojewódzkiego 
Sądu Administracyjnego w [...].  
W uzasadnieniu decyzji Prezes NSA podniósł, że podstawowym celem 
reformy sądownictwa administracyjnego było zapewnienie sprawnego wykonywania 
działalności orzeczniczej przez 14 wojewódzkich sądów administracyjnych, 
utworzonych rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie 
utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i 
obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652). Osiągnięcie tego celu było możliwe 
w drodze przenoszenia sędziów NSA na stanowiska sędziowskie w odpowiednich 
wojewódzkich sądach administracyjnych na podstawie art. 94 § 1 ustawy -  
Przepisy wprowadzające, który upoważnia Prezesa NSA do przeniesienia sędziego 
NSA na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego, po 
zasięgnięciu opinii Kolegium NSA.  
W skład NSA wchodziło 280 sędziów powołanych na te stanowiska na 
podstawie dotychczasowych przepisów. Na wniosek Zgromadzenia Ogólnego 
Sędziów NSA Prezydent RP rozporządzeniem z dnia 18 lutego 2004 r. w sprawie 
ustalenia liczby stanowisk sędziowskich w Naczelnym Sądzie Administracyjnym 
oraz liczby wiceprezesów (Dz. U. Nr 26, poz. 228) ustalił liczbę stanowisk 
sędziowskich na 50. W konsekwencji – potrzebne stało się przeniesienie znacznej 
liczby 
powołanych 
wcześniej 
sędziów 
NSA 
do 
wojewódzkich 
sądów 
administracyjnych.  
Właśnie wobec sędziów NSA, zajmujących dotychczas stanowiska 
sędziowskie w zniesionych z dniem 1 stycznia 2004 r. ośrodkach zamiejscowych 
NSA, Kolegium NSA i Zgromadzenie Ogólne Sędziów NSA przyjęły regułę, że będą 
oni wykonywać obowiązki sędziowskie w wojewódzkich sądach administracyjnych, 
utworzonych w miejscowościach siedzib zniesionych ośrodków zamiejscowych 
NSA, w których sędziowie dotychczas pełnili służbę. Decyzja o przeniesieniu 
sędziego NSA T.W. została podjęta w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania 
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...].  
W odwołaniu od tej decyzji sędzia T.W. zarzucił naruszenie: 

 
 
3 
1) art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - 
Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed 
sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) przez rozstrzygnięcie 
o przeniesieniu sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego na stanowisko 
sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego bez wymaganej tym przepisem 
opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego;  
2) naruszenie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy 
wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - 
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez błędną wykładnię 
tego przepisu i niewłaściwe jego zastosowanie, oparte na przesłankach 
pozaprawnych;  
3) naruszenie art. 2, art. 32, art. 178 ust. 1 i art. 180 Konstytucji Rzeczypospolitej 
Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483) przez rozstrzygnięcie o 
przeniesieniu sędziego na inne stanowisko w niedopuszczalnym trybie, na 
podstawie niekonstytucyjnego przepisu ustawy.  
Odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.  
W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 
sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające, wskazany jako podstawa prawna 
zaskarżonej decyzji, przewiduje obowiązek współdziałania Prezesa Naczelnego 
Sądu Administracyjnego z Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego przy 
podejmowaniu rozstrzygnięcia w sprawie ewentualnego przeniesienia sędziego 
NSA na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z istoty 
indywidualnego charakteru takiego rozstrzygnięcia i takiego współdziałania wynika, 
że zarówno decyzja Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i opinia 
Kolegium 
Naczelnego 
Sądu 
Administracyjnego, 
nie 
mogą 
mieć 
postaci 
normatywnej ani nawet generalnej. 
W ocenie skarżącego, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego nie 
dopełnił obowiązku współdziałania z Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego 
i nie zasięgnął jego opinii. Wynika to jednoznacznie z treści uzasadnienia 
zaskarżonej decyzji, w której wskazana została jedynie uchwała tegoż Kolegium, 
ustanawiająca „regułę" dotyczącą sędziów zajmujących dotychczas stanowiska w 
ośrodkach zamiejscowych NSA. Uchwała ta nie tylko pod względem materialnym 

 
 
4 
koliduje z istotą opinii przewidzianej w art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., 
ale także nie czyni zadość wymogom współdziałania z punktu widzenia 
procesowego. Zainteresowani sędziowie nie zostali o tej uchwale powiadomieni 
przed podjęciem decyzji przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego. 
Odwołujący się jako sprzeczne z prawem ocenił prowadzenie całego 
postępowania w sprawie przeniesienia sędziego na inne stanowisko bez jego 
wiedzy i udziału. Według odwołującego się nie ulega wątpliwości, że sędzia 
powinien być zawiadomiony o toczącym się postępowaniu i powinien mieć 
możliwość przedstawienia swojego stanowiska w sprawie. Konkluzja ta, zdaniem 
sędziego, wydaje się oczywista na tle przepisów procesowych, a nadto znajduje 
dodatkowe potwierdzenie w treści stosowanego odpowiednio art. 75 § 3 Prawa o 
ustroju sądów powszechnych. Z przepisu tego wynika bowiem, że przeniesienie 
sędziego z przyczyn wymienionych w art. 75 § 2 pkt 1 jest dopuszczalne tylko 
wtedy, gdy uwzględnienie wniosku sędziego co do nowego miejsca służbowego nie 
jest możliwe. Z istoty rzeczy implikuje to konieczność zapewnienia sędziemu 
warunków do złożenia ewentualnych wniosków w tej mierze, a niestworzenie 
sędziemu takich możliwości i w konsekwencji niezapoznanie się z ewentualnymi 
wnioskami przez organ orzekający - Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, 
oznacza 
wadliwość 
rozstrzygnięcia, 
skoro 
negatywna 
ocena 
możliwości 
uwzględnienia takich wniosków jest jedną z koniecznych przesłanek przeniesienia 
sędziego na inne stanowisko bez jego zgody. Tymczasem odwołujący się w ogóle 
nie został przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego zawiadomiony o 
wszczęciu postępowania dotyczącego przeniesienia, ani też nie miał możliwości 
przedstawienia swojego stanowiska w sprawie.  
Odwołujący się podniósł, że wykładnia art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 
sierpnia 2002 r. powinna być zgodna z Konstytucją. Konstytucja Rzeczypospolitej 
Polskiej statuuje zasadę niezawisłości (art. 178 ust. 1) i ściśle z nią związaną 
zasadę nieusuwalności sędziów (art. 180 ust. 1). Przepis art. 94 § 1 ustawy z dnia 
30 sierpnia 2002 r. musi być zatem traktowany jako przepis o charakterze 
wyjątkowym, co ma kluczowe znaczenie dla jego wykładni i zakresu zastosowania. 
Po 
pierwsze, 
ustanowiona 
nim 
kompetencja 
Prezesa 
NSA 
może 
być 
wykorzystywana tylko wtedy, gdy jest to niezbędne z punktu widzenia dobra 

 
 
5 
wymiaru sprawiedliwości i gdy zamierzonego celu nie można osiągnąć za pomocą 
innych środków; po drugie, przesłanki jego stosowania nie mogą być ustalone 
dyskrecjonalnie i nie mogą mieć charakteru pozaprawnego; po trzecie, 
rozstrzygnięcie podjęte na jego podstawie w odniesieniu do określonego sędziego 
powinno zawierać szczegółowe uzasadnienie. W ocenie odwołującego się, 
zaskarżona decyzja została wydana w oderwaniu od wspomnianych zasad 
konstytucyjnych. 
Zdaniem odwołującego się, przeniesienie sędziego Naczelnego Sądu 
Administracyjnego na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego 
nie jest jedynym rozwiązaniem służącym realizacji celu w postaci „zapewniania 
sprawnego wykonywania działalności orzeczniczej przez 14 wojewódzkich sądów 
administracyjnych”. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. przewiduje także możliwość 
delegowania 
sędziego 
Naczelnego 
Sądu 
Administracyjnego 
do 
pełnienia 
obowiązków w wojewódzkim sądzie administracyjnym (art. 95 § 1). W tej sytuacji, 
wobec istnienia alternatywy, co do zasady powinno być stosowane rozwiązanie 
korzystniejsze dla sędziego, a mianowicie delegacja (delegowanie). Prezes 
Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wskazał przyczyn, dla których od 
rozwiązania tego odstąpił, zastępując je przeniesieniem, powodującym dalej 
idącą, niekorzystną zmianę w statusie prawnym sędziego. Jedyną wskazaną 
przez Prezesa NSA przesłanką faktyczną, która została wzięta pod uwagę, było 
zajmowanie dotychczas przez skarżącego stanowiska w zniesionym obecnie 
ośrodku 
zamiejscowym 
Naczelnego 
Sądu 
Administracyjnego. 
Na 
skutek 
indywidualnych 
rozstrzygnięć 
doszło 
w 
konsekwencji 
do 
zróżnicowania 
identycznego dotychczas statusu sędziów w oparciu o kryterium pozaprawne i do 
wyodrębnienia aż trzech kategorii sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego: 1) 
sędziów zajmujących stanowisko sędziego NSA, 2) sędziów delegowanych i 3) 
sędziów przeniesionych do wojewódzkich sądów administracyjnych, którym 
pozostawiono jedynie tytuł i „prawo do wynagrodzenia”. 
W ocenie odwołującego się, waloru normatywnego nie ma wspomniana 
„reguła” przyjęta przez Kolegium NSA i Zgromadzenie Ogólne Sędziów NSA, 
gdyż organy te nie zostały ustawowo upoważnione do stanowienia prawa w tym 
zakresie. Według odwołującego się, uchwała Kolegium NSA ustanawiająca 

 
 
6 
„regułę” w tej mierze jest w ogóle niedopuszczalna, a już na pewno nie może 
stanowić podstawy do orzekania w indywidualnej sprawie sędziego. Nie może 
ona stanowić elementu podstawy prawnej podjętej decyzji, choć w uzasadnieniu 
decyzji użyto zwrotu: „kierując się tą regułą podjąłem decyzję o przeniesieniu 
...”, traktując ją właśnie jako podstawę prawną. „Reguła” ta - wbrew stanowisku 
zaprezentowanemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - w sposób oczywisty 
koliduje z intencją i założeniami ustawodawcy, znajdującymi wyraz w art. 93 
ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające. Z przepisu tego 
wynika zasada, że osoby powołane na stanowiska sędziów Naczelnego Sądu 
Administracyjnego na podstawie dotychczasowych przepisów pozostają 
sędziami 
Naczelnego 
Sądu 
Administracyjnego. 
Przyjmowanie 
„reguły” 
przeciwstawnej do tej zasady i wprowadzanie jej w życie za pomocą 
indywidualnych rozstrzygnięć Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego jest 
praktyką, której nie sposób zaakceptować. Wykorzystanie w tym celu - mającej 
w założeniu charakter wyjątkowy - kompetencji przewidzianej w art. 94 ustawy z 
dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające jest sprzeczne z jej istotą i 
stanowi jej nadużycie.  
Zdaniem odwołującego się, uzasadnienie zaskarżonej decyzji również pod 
względem formalnym trudno uznać za wystarczające. W gruncie rzeczy ma ono 
charakter pozorny, bowiem zawiera niemal wyłącznie twierdzenia ogólne i 
właściwie nie odnosi się do przedmiotowej sprawy jako sprawy indywidualnej 
skarżącego. Naruszono zatem wymogi art. 107 § 3 k.p.a.  
Odwołujący się zwrócił uwagę, że zaskarżona decyzja zawiera pouczenie o 
prawie wniesienia odwołania do Sądu Najwyższego, które zostało oparte m. in.  na 
podstawie art. 75 § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów 
powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.). Przepis ten nawiązuje do 
zawartych w § 2 pkt 1 i pkt 2 tego samego artykułu przypadków, w których możliwe 
jest przeniesienie sędziego na inne miejsce służbowe bez jego zgody. Chodzi tu w 
szczególności o „zniesienie stanowiska wywołane zmianą w organizacji 
sądownictwa lub zniesienia danego sądu lub wydziału zamiejscowego albo 
przeniesienie siedziby sądu". Skarżący podniósł, że z powołania się na ten przepis 
(niezależnie od tego, że nastąpiło ono dopiero w pouczeniu o środku 

 
 
7 
odwoławczym, a w podstawie prawnej decyzji nie ma o nim mowy) wynika, że 
Prezes NSA uznał art. 75 § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, 
za jedną z podstaw swojej decyzji. Stanowisko takie jest, zdaniem odwołującego 
się, błędne, bowiem z dniem 1 stycznia 2004 r. nie powstały zdarzenia, o których 
mowa w tym przepisie. Nie można, według skarżącego, mówić o „zniesieniu 
stanowiska wywołanym zmianami w organizacji sądownictwa”, gdyż w dalszym 
ciągu istnieje stanowisko sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie 
zniesiono również wydziałów NSA, ale jego ośrodki zamiejscowe. Z tego powodu 
art. 75 Prawa o ustroju sądów powszechnych nie może być przesłanką zwolnienia 
od obowiązku uzyskania zgody sędziego na jego przeniesienie z NSA do 
wojewódzkiego sądu administracyjnego. 
Tryb przeniesienia sędziego, ustanowiony w art. 94 ustawy z dnia 30 
sierpnia 2002 r. i zastosowany przy wydaniu zaskarżonej decyzji, budzi też 
wątpliwości co do jego zgodności z Konstytucją. Art. 180 ust. 2 Konstytucji statuuje 
zasadę, w myśl której przeniesienie sędziego na inne stanowisko wbrew jego woli 
może nastąpić jedynie na mocy orzeczenia sądu i tylko w przypadkach określonych 
w ustawie. Według odwołującego się, nie można przyjąć, że art. 180 ust. 5 
Konstytucji, odnoszący się do zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów 
sądowych i dotyczący w istocie tylko kwestii pozostawienia uposażenia, mógł być 
interpretowany w oderwaniu od wspomnianej zasady; nie wydaje się, aby w razie 
zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów sądowych ustawodawca był 
zwolniony z obowiązku precyzyjnego określenia przesłanek przeniesienia sędziego 
i dysponował swobodą w wyborze organu mającego podejmować indywidualne 
rozstrzygnięcia w tym zakresie. 
Zasada nieusuwalności sędziów wyklucza powierzenie samodzielnym 
decyzjom władzy wykonawczej jakichkolwiek rozstrzygnięć dotyczących sytuacji 
prawnej sędziów (por. uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 
czerwca 1998r., K 3/98, OTK z 1998 r. nr 4). Odwołujący się podniósł, że 
przyznanie daleko idącej kompetencji w tym zakresie organowi monokratycznemu, 
pozostającemu wprawdzie w systemie organizacyjnym władzy sądowniczej, ale 
pełniącemu funkcję o charakterze administracyjnym, również budzi zastrzeżenia co 
do zgodności z art. 178 i 180 Konstytucji. 

 
 
8 
W ocenie odwołującego się, nie tylko mało precyzyjne sformułowanie art. 94 
§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., ale także - czy może przede wszystkim - 
praktyka jego stosowania pokazuje, że zyskał on treść i skutki naruszające zasadę 
niezawisłości sędziowskiej oraz zasadę równego traktowania. Stanowi to, zdaniem 
odwołującego 
się, 
podstawę 
do 
uznania 
przedmiotowego 
przepisu 
za 
niekonstytucyjny (uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 czerwca 
1998 r., K 3/98). 
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł o oddalenie odwołania. 
Zdaniem Prezesa NSA zmiany ustroju sądów administracyjnych wymusiły 
przeniesienia niektórych sędziów NSA na stanowiska sędziów wojewódzkich sądów 
administracyjnych, z pozostawieniem im tytułu i wynagrodzenia sędziego 
Naczelnego Sądu Administracyjnego, co odpowiada art. 180 ust. 5 Konstytucji. 
Takie decyzje o przeniesieniu nie naruszały żadnych zasad konstytucyjnych, ale 
były konieczne i zmierzały do realizacji reformy sądownictwa administracyjnego, a 
przy tym zostały podjęte po wypracowaniu zasadniczych kryteriów przenoszenia 
sędziów przez Kolegium NSA, które zostały zaakceptowane przez Zgromadzenie 
Ogólne Sędziów tego Sądu w sposób, który umożliwiał każdemu sędziemu 
zgłoszenie wniosków odrębnych lub propozycji odmiennych oraz odniesienie się do 
każdego indywidualnego przypadku. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Odwołanie zostało oparte przede wszystkim na zarzutach naruszenia art. 94 
§ 1 ustawy wprowadzającej przepisy reformujące sądownictwo administracyjne 
oraz art. 2, art. 32, art. 178 ust. 1 i art. 180 Konstytucji Rzeczypospolitej przez 
rozstrzygnięcie o przeniesieniu sędziego na inne stanowisko w niedopuszczalnym 
trybie, na podstawie niekonstytucyjnego przepisu ustawy.  
Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 listopada 2005 r., P 20/04, orzekł 
że art. 94 § 1 ustawy  - Przepisy wprowadzające jest zgodny z art. 2, art. 32, art. 
178 ust. 1 oraz art. 180 Konstytucji. Przesądza to rozstrzygnięcie przedstawionego 
w odwołaniu problemu konstytucyjności regulacji prawnych dotyczących reformy 
sadownictwa administracyjnego zgodnie ze stanowiskiem Prezesa Naczelnego 
Sądu Administracyjnego, a mianowicie, że kompetencja Prezesa NSA do 

 
 
9 
skutecznego przeniesienia sędziego tego Sądu na stanowisko sędziego 
wojewódzkiego sądu administracyjnego do wojewódzkiego sądu administracyjnego 
w miejscowości, w której dotychczas pełnił służbę, jest zgodna z Konstytucją. 
Zgodna z Konstytucją ustawowa kompetencja Prezesa Naczelnego Sądu 
Administracyjnego do skutecznego przeniesienia sędziego NSA na stanowisko 
sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego w miejscowości, w której 
dotychczas pełnił służbę, z pozostawieniem mu prawa do wynagrodzenia i tytułu 
przysługującego sędziemu Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 94 § 1 zdanie 
pierwsze ustawy), wymagała zatem jedynie zasięgnięcia opinii Kolegium 
Naczelnego Sądu Administracyjnego, co zostało dopełnione przez opisany w 
odpowiedzi na odwołanie proces wypracowywania reguł przenoszenia sędziów 
NSA do wojewódzkich sądów administracyjnych. Tryb ten był przedmiotem kilku 
posiedzeń Kolegium NSA, a także spotkań odbywanych przez prezesa i 
wiceprezesów NSA z zainteresowanymi sędziami wydziałów NSA w Warszawie i 
ośrodków zamiejscowych NSA. Zasady te zostały następnie zaakceptowane przez 
Kolegium NSA, a także Zgromadzenie Ogólne Sędziów NSA w dniu 9 lutego 2004 
r. Zauważyć przy tym należy, że: (1) zastosowany tryb opiniowania przez Kolegium 
NSA propozycji decyzji dotyczących poszczególnych sędziów Naczelnego Sądu 
Administracyjnego, podejmowanych następnie przez Prezesa Naczelnego Sądu 
Administracyjnego na podstawie art. 94 § 1 Przepisów wprowadzających ustawę – 
Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed 
sądami administracyjnymi i mających na celu ich „przeniesienie do wojewódzkiego 
sądu 
administracyjnego”, 
faktycznie 
i 
realnie 
umożliwiał 
indywidualizację 
formułowania tego typu opinii w stosunku do poszczególnych sędziów; (2) tryb ten 
był wprowadzony po uprzedniej konsultacji oraz akceptacji przez całe środowisko 
sędziowskie sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (zarówno przez 
Kolegium NSA, jak przez Zgromadzenia Ogólnego Sędziów NSA); (3) tryb ten 
zapewniał przy tym obiektywnie sprawne i szybkie przeprowadzenie tej procedury 
w stosunku do wszystkich przenoszonych sędziów; a w konsekwencji (4) zapewniał 
także skuteczne wywiązanie się upoważnionych organów NSA z ciążącego na nich 
obowiązku wprowadzenia w życie tego etapu reformy ustrojowej sądownictwa 
administracyjnego; i wreszcie (5) tryb ten nie naruszał żadnych obowiązujących w 

 
 
10 
tym zakresie przepisów ustawowych (por. wyrok SN z 12 stycznia 2006 r., III PO  
1/04). 
Oparcie się na tych regułach spełnia ustawowe wymagania zasięgnięcia 
opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego koniecznej dla skutecznego 
przeniesienia sędziego w trybie art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy, zważywszy że 
regulacja ta nie ustanawia żadnych innych kryteriów lub warunków przenoszenia 
sędziów NSA na stanowiska sędziów wojewódzkich sądów administracyjnych, w 
szczególności uzyskania lub zapytania o zgodę przenoszonego sędziego. Zgoda 
taka jest wymagana wyłącznie w razie przeniesienia do wojewódzkiego sądu 
administracyjnego w miejscowości innej niż ta, w której sędzia dotychczas pełnił 
służbę (zdanie drugie art. 94 § 1 ustawy), bądź w razie ponownego przeniesienia 
do Naczelnego Sądu Administracyjnego, po zasięgnięciu opinii Kolegium tego Sądu 
(art. 94 § 2 ustawy).  
W tym kontekście należało uznać, że nie było przeszkód prawnych do 
podjęcia przez Prezesa NSA decyzji o przeniesieniu sędziego bez wcześniejszego 
uchylenia decyzji o jego delegowaniu. Decyzja o przeniesieniu znosiła delegowanie 
(czyniła je bezprzedmiotowym). Ustawodawca, wprowadzając zmianę ustroju 
sądów administracyjnych przyjął rozwiązanie, że sprawy sądowoadministracyjne 
będą rozpoznawane do dnia 31 grudnia 2003 r. przez Naczelny Sąd 
Administracyjny, a z dniem 1 stycznia 2004 r. wejdzie w życie nowy ustrój sądów 
administracyjnych i z tym dniem rozpoczną działalność orzeczniczą w tych 
sprawach wojewódzkie sądy administracyjne. Oznacza to przyjęcie założenia, że 
wprowadzenie zmiany ustroju sądów administracyjnych nie powinno spowodować 
przerw i zakłóceń w rozpoznawaniu spraw przez sądy administracyjne. Wykonanie 
tego założenia w okresie przejściowym, w sytuacji gdy przepisy ustawy weszły w 
życie z dniem 1 stycznia 2004 r., było możliwe jedynie dzięki skorzystaniu z art. 95 
§ 1 Przepisów wprowadzających, który pozwalał delegować sędziów NSA do 
pełnienia obowiązków w wojewódzkich sądach administracyjnych. Dlatego też 
przyjęto, że delegowanie sędziów NSA do wojewódzkich sądów administracyjnych 
na podstawie art. 95 § 1 Przepisów wprowadzających, które miało służyć 
zapewnieniu sprawności postępowania, poprzedzi podejmowanie decyzji o 
przenoszeniu sędziów do tych sądów. W takiej sytuacji delegowanie sędziego do 

 
 
11 
pełnienia obowiązków w określonym wojewódzkim sądzie administracyjnym nie 
mogło  stanowić przeszkody do podjęcia decyzji o przeniesieniu sędziego w okresie 
delegowania,  gdy przeniesienie następowało przed upływem okresu delegowania. 
W konsekwencji powyższego Sąd Najwyższy uznał legalność zaskarżonej decyzji 
Prezesa NSA o przeniesieniu odwołującego się na podstawie art. 94 § 1 zdanie 
pierwsze ustawy, która nie naruszała jego nabytych uprawnień do tytułu i 
wynagrodzenia przysługującego sędziemu NSA.  
Nie są uzasadnione argumenty odwołania przypisujące czynności Prezesa 
NSA o przeniesieniu sędziego NSA na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu 
administracyjnego, 
nazwanej 
decyzją, 
charakteru 
prawnego 
decyzji 
administracyjnej 
w 
rozumieniu 
Kodeksu 
postępowania 
administracyjnego. 
Czynność prezesa NSA jest czynnością z zakresu stosunku służbowego, bliższą 
czynnościom z zakresu prawa pracy. W związku z tym zasięgnięcie opinii Kolegium 
NSA nie wymagało takiego sformalizowania, jakie musi towarzyszyć wydaniu 
decyzji administracyjnej po zasięgnięciu opinii innego organu. Czynność prezesa 
NSA w przedmiocie przeniesienia sędziego NSA nie jest decyzją administracyjna w 
rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc przy jej 
podejmowaniu nie mają zastosowania przepisy tego Kodeksu, w tym w 
szczególności art. 106 k.p.a. (por. wyrok SN 12 stycznia 2006 r., III PO 1/04) . 
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.