III PO 23/04

Sygn. akt III PO 23/04 
 
 
 
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
Dnia 16 lutego 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Andrzej Wróbel (przewodniczący) 
SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca) 
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec 
 
Protokolant Ewa Wolna 
 
w sprawie z odwołania sędziego A. W. 
od decyzji Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego 
z dnia 1 marca 2004 r.,   
w przedmiocie przeniesienia na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu 
administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], 
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 16 lutego 2006 r., 
 
 
 
oddala odwołanie. 
 
U z a s a d n i e n i e 
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydał 1 marca 
2004 r. decyzję  , zgodnie z którą A.W. – sędzia Naczelnego Sądu 
Administracyjnego, w oparciu o art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - 

 
 
2 
Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i 
ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, 
poz. 1271 ze zm.), został przeniesiony na stanowisko sędziego wojewódzkiego 
sądu administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dniem 
15 marca 2004 r. 
W uzasadnieniu decyzji Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego 
wskazał, że podstawowym celem reformy sądownictwa administracyjnego jest 
zapewnienie 
sprawnego 
wykonywania 
działalności orzeczniczej przez 
14 
wojewódzkich sądów administracyjnych utworzonych rozporządzeniem Prezydenta 
RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów 
administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, 
poz. 652). Osiągnięcie tego celu jest możliwe, zgodnie z założeniami przyjętymi w 
toku prac nad projektami ustaw reformujących sądownictwo administracyjne, w 
drodze przenoszenia sędziów NSA na stanowiska sędziowskie w wojewódzkich 
sądach administracyjnych. Podstawę przeniesienia sędziego NSA na stanowisko 
sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego w odpowiednim wojewódzkim 
sądzie administracyjnym stanowi art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. 
Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami 
administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Stosownie do tego przepisu 
Prezes NSA może przenieść sędziego na stanowisko sędziego wojewódzkiego 
sądu administracyjnego, po zasięgnięciu opinii Kolegium NSA. Prezes Naczelnego 
Sądu Administracyjnego wyjaśnił, że w skład Naczelnego Sądu Administracyjnego 
wchodzi obecnie 280 sędziów NSA powołanych na te stanowiska na podstawie 
dotychczasowych przepisów. Na wniosek Zgromadzenia Ogólnego Sędziów NSA, 
Prezydent RP rozporządzeniem z dnia 18 lutego 2004 r. w sprawie ustalenia liczby 
stanowisk sędziowskich w Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz liczby 
wiceprezesów (Dz. U. Nr 26, poz. 228) ustalił liczbę stanowisk sędziowskich w NSA 
na 50. Oznacza to przeniesienie znacznej liczby sędziów NSA powołanych na 
podstawie dotychczasowych przepisów do wojewódzkich sądów administracyjnych. 
W odniesieniu do sędziów NSA zajmujących dotychczas stanowiska sędziowskie w 
zniesionych, z dniem 1 stycznia 2004 r., ośrodkach zamiejscowych NSA przyjęto 
regułę, że sędziowie ci będą wykonywać obowiązki sędziowskie w wojewódzkich 

 
 
3 
sądach administracyjnych, utworzonych w miejscowościach siedzib ośrodków 
zamiejscowych NSA, w których sędziowie dotychczas pełnili służbę. Reguła ta 
została przyjęta przez Kolegium NSA i Zgromadzenie Ogólne Sędziów NSA. 
Kierując się tą regułą Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego podjął decyzję o 
przeniesieniu sędziego A.W.  na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu 
administracyjnego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w [...] z dniem 15 
marca 2004 r. w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania tego sądu. 
W odwołaniu sędzia Naczelnego Sądu Administracyjnego A.W. zarzucił 
powyższej decyzji naruszenie art. 178 ust. 1, art.179 i art. 180 ust. 1, 2 i 5 
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; a także art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 
2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów 
administracyjnych 
i 
ustawę 
- 
Prawo 
o 
postępowaniu 
przed 
sądami 
administracyjnymi (Dz. U. Nr 53, poz. 1271 ze zm.) w zakresie określonej w nim 
procedury przenoszenia sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego na 
stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jak również art. 107 
§ 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. 
W 
uzasadnieniu 
odwołania 
sędzia 
A.W. 
podniósł, 
że 
stanowiący 
materialnoprawną podstawę wydanej decyzji art. 94 § 1 powołanej wyżej ustawy, 
stanowiący, że „W okresie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy (...) 
sędzia Naczelnego Sądu Administracyjnego może być przeniesiony przez Prezesa 
Naczelnego Sądu Administracyjnego, po zasięgnięciu opinii Kolegium Naczelnego 
Sądu 
Administracyjnego, 
na 
stanowisko 
sędziego 
wojewódzkiego 
sądu 
administracyjnego w miejscowości, w której dotychczas pełnił służbę, z 
pozostawieniem mu prawa do wynagrodzenia i tytułu przysługującego sędziemu 
Naczelnego Sądu Administracyjnego (...);  jest niezgodny z przepisami art. 178 ust. 
1, art. 179 i art. 180 ust. 1, 2 i 5 Konstytucji RP. W szczególności, zgodnie z art. 
179 Konstytucji RP sędziowie powoływani są przez Prezydenta Rzeczypospolitej 
na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa na czas nieoznaczony. Prezydent 
powołując sędziego powołuje go więc na konkretne stanowisko. Skoro zatem 
ustawa zasadnicza w art. 180 ust. 1 stanowi, że sędziowie są nieusuwalni, to 
oznacza to nieusuwalność ze stanowiska, na które sędziego powołał Prezydent RP.  

 
 
4 
W opinii odwołującego się nie powinno budzić wątpliwości, że skoro 
Konstytucja przewiduje możliwość przeniesienia sędziego wbrew jego woli na inne 
stanowisko jedynie na mocy orzeczenia sądu i tylko w przypadkach określonych w 
ustawie, to zawarta w art. 94 § 1 powołanej wyżej ustawy możliwość przeniesienia 
sędziego na stanowisko inne - niż to, na które został powołany przez Prezydenta 
RP - z uwagi na zmiany w ustroju sądów - uchybia zasadzie nieusuwalności 
sędziów, w szczególności pozostaje w sprzeczności z normami wyrażonymi w ust. 
2 i 5 art. 180 Konstytucji RP. Nie do pogodzenia z zasadą powoływania sędziów i 
ich nieusuwalnością jest, aby powołanie na stanowisko, w tym awans sędziego na 
stanowisko wyższe, wymagało akceptacji Prezydenta RP i wniosku Krajowej Rady 
Sądownictwa, zaś pozbawienie sędziego stanowiska, na które powołał go 
Prezydent Państwa, przez przeniesienie na stanowisko niższe, leżało w mocy 
Prezesa NSA i aby następowało bez udziału Krajowej Rady Sądownictwa, która 
konstytucyjnie powołana jest do stania na straży niezależności sądów i 
niezawisłości sędziów (art. 186 ust. 1 Konstytucji RP). Odwołujący się podniósł 
również, że kwestionowany art. 94 ust. 1 pozostaje w wewnętrznej sprzeczności z 
regulacjami tej ustawy dotyczącymi statusu sędziego NSA. W szczególności art. 93 
ustawy stanowi, że „Osoby powołane na stanowiska Naczelnego Sądu 
Administracyjnego na podstawie dotychczasowych przepisów pozostają sędziami 
Naczelnego Sądu Administracyjnego". Art. 93 nie przewiduje wyjątku od 
ustanowionej nim zasady, co oznacza, że art. 94 ust. 1 ponad to, że uchybia 
Konstytucji RP, jest nie do pogodzenia z regulacją zawartą w art. 93.  
Podstawy kwestionowanego w sprawie przeniesienia nie może również 
stanowić art. 75 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów 
powszechnych (Dz. U. Nr 98, póz. 1070 ze zm.). Wskazuje się w nim, że zgoda 
sędziego na przeniesienie na inne miejsce służbowe nie jest wymagana między 
innymi w wypadku zniesienia stanowiska wywołanego zmianą organizacji 
sądownictwa lub zniesienia danego sądu lub wydziału zamiejscowego albo 
przeniesienia siedziby sądu. Mówi się tu jedynie o przeniesieniu na inne miejsce 
służbowe, co - w wypadku przeniesienia z przyczyn organizacyjnych, a nie 
dyscyplinarnych - nie jest równoznaczne z możliwością przeniesienia na inne, w 
tym niższe stanowisko sędziowskie od tego, na które sędzia został powołany.  

 
 
5 
Odwołujący się sędzia zwraca również uwagę na fakt niekonstytucyjności § 2 
art. 94. Paragraf ten wprowadza bowiem możliwość przeniesienia sędziego przez 
prezesa 
Naczelnego 
Sądu 
Administracyjnego 
ze 
stanowiska 
sędziego 
wojewódzkiego sądu administracyjnego w wojewódzkim sądzie administracyjnym 
na stanowisko sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego w Naczelnym Sądzie 
Administracyjnym. Rozwiązanie to nie znajduje oparcia w żadnym z przepisów 
Konstytucji RP. Ustawa zasadnicza nie zna sytuacji, w której prezes sądu władny 
byłby do powierzania sędziemu wyższego stanowiska bez udziału prezydenta i 
Krajowej Rady Sądownictwa z naruszeniem art. 179 Konstytucji. Odwołujący się 
podkreśla również, że wewnętrzna sprzeczność art. 93 i 94 § 1 i 2 ustawy ma 
ogromne znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania samorządu sędziowskiego.  
Niekonstytucyjność art. 94 ust. 1 wynika w końcu także z tego, że przepis ten 
nie zawiera kryteriów decydujących o przeniesieniu z grona sędziów Naczelnego 
Sądu 
Administracyjnego 
części 
tych 
sędziów 
na 
stanowiska 
sędziów 
wojewódzkiego sądu administracyjnego i pozostawia regulację statusu sędziego 
Naczelnego Sądu Administracyjnego dyskrecjonalnej władzy Prezesa Naczelnego 
Sądu Administracyjnego. Z informacji udzielonej sędziom wynikało, że decydująca 
o przeniesieniu sędziego NSA na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu 
administracyjnego - miała być (chociaż nie zawsze) data powołania na stanowisko i 
miejsce zamieszkania. Uznać należy, iż takie kryterium stanowi naruszenie art. 32 
Konstytucji statuującego zasadę równości wobec prawa, art. 52 Konstytucji 
zapewniającego każdemu wolność poruszania się po terytorium RP oraz wyboru 
miejsca zamieszkania, jak również art. 65 ust. 1 zapewniającego każdemu prawo 
wyboru miejsca pracy. Ponadto brak udziału Krajowej Rady Sądownictwa narusza 
art. 186 Konstytucji RP, prowadząc do niepoddających się kontroli i podważających 
prestiż wymiaru sprawiedliwości kryteriów oceny sędziów przez Prezesa NSA.  
Odwołujący się jest również zdania, że zaskarżona decyzja narusza 
niekonstytucyjny według niego art. 94. Nie dopełniono bowiem obowiązku 
zasięgnięcia opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego, a za 
wypełnienie tego obowiązku nie można uznać wskazania w uzasadnieniu, że 
Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęło „regułę", iż sędziowie 
dotychczasowych ośrodków zamiejscowych Naczelnego Sądu Administracyjnego 

 
 
6 
będą pełnili obowiązki sędziowskie w wojewódzkich sądach administracyjnych, 
utworzonych w byłych ośrodkach zamiejscowych.  
Nie sposób nie zauważyć, że uzasadnienie kwestionowanej decyzji nie odnosi 
się indywidualnie do sytuacji faktycznej, gdyż nie zawiera elementów wymaganych 
przez art. 107 § 3 K.p.a. Organ decyzyjny nie wskazał bowiem indywidualnych 
motywów jakimi kierował się przy podejmowaniu konkretnego rozstrzygnięcia, 
powołując się jedynie na pozaustawowe kryterium miejsca dotychczasowego 
pełnienia służby. Zaskarżona decyzja jest także sprzeczna z wyżej wymienioną 
regułą, która mówi o wykonywaniu przez sędziów NSA (powołanych na stanowisko 
sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie dotychczasowych 
przepisów) obowiązków sędziowskich w wojewódzkich sądach administracyjnych - 
co znajduje oparcie w przepisie art.180 ust. 5 konstytucji. Przedmiotowa decyzja 
zaś nie powierza odwołującemu się obowiązków sędziego wojewódzkiego sądu 
administracyjnego w wojewódzkim sadzie administracyjnym, ale przenosi go na 
inne stanowisko niż to, na które powołał go Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej. 
Na marginesie odwołujący się zwraca uwagę na fakt, że w obrocie funkcjonują 
obecnie dwa różne, sprzeczne z sobą akty, odmiennie określające status prawny 
sędziego A.W. w okresie od 15 marca do 31 marca 2004 r. Z aktów władczych 
podjętych przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wynika bowiem, 
by delegacja do orzekania w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w [...] na 
okres od 1 stycznia do 31 marca 2004 r. została uchylona. W posumowaniu sędzia 
wskazał, że oparcie decyzji na niekonstytucyjnym przepisie art. 94 § 1, uchybienie 
wymogowi zasięgnięcia opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i 
naruszenie obowiązku uzasadnienia decyzji w sposób poddający się kontroli, w 
szczególności co do wskazania motywów wyboru zastosowanego trybu, a nadto 
brak zindywidualizowania stanu faktycznego (z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a.) - 
nie pozwalają ostać się w obrocie prawnym aktowi władczemu wydanemu w 
granicach tzw. luzu decyzyjnego, wynikającego z art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 
sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów 
administracyjnych 
i 
ustawę 
- 
Prawo 
o 
postępowaniu 
przed 
sądami 
administracyjnymi. 

 
 
7 
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł o oddalenie odwołania 
podkreślając, że zmiany ustroju sądów administracyjnych wymusiły przeniesienia 
niektórych 
sędziów 
NSA 
na 
stanowiska 
sędziów 
wojewódzkich 
sądów 
administracyjnych, z pozostawieniem im tytułu i wynagrodzenia sędziego 
Naczelnego Sądu Administracyjnego, co odpowiada art. 180 ust. 5 Konstytucji. 
Takie decyzje o przeniesieniu nie naruszały żadnych zasad konstytucyjnych, ale 
były konieczne i zmierzały do realizacji reformy sądownictwa administracyjnego, a 
przy tym zostały podjęte po wypracowaniu przez Kolegium NSA zasadniczych 
kryteriów przenoszenia sędziów, które zostały zaakceptowane przez Zgromadzenie 
Ogólne Sędziów tego Sądu w sposób, który umożliwiał każdemu sędziemu 
zgłoszenie wniosków odrębnych lub odmiennych propozycji oraz odniesienia się do 
każdego indywidualnego przypadku. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Odwołanie zostało oparte na zarzutach: oraz 1) naruszenia art. 94 § 1 ustawy z 
30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów 
administracyjnych 
i 
ustawę 
- 
Prawo 
o 
postępowaniu 
przed 
sądami 
administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. (powoływanej dalej, jako 
„ustawa”) oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegającego na podjęciu przez Prezesa 
Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzji w przedmiocie przeniesienia 
odwołującego się na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego 
do 
Wojewódzkiego 
Sądu 
Administracyjnego 
w 
[...] 
bez 
zasięgnięcia 
zindywidualizowanej opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz 2) 
niezgodności art. 94 § 1 ustawy z art. 178 ust. 1, art.179 i art. 180 ust. 1, 2 i 5 
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.  
W pierwszej kolejności wymagają rozważenia zarzuty dotyczące wskazanej 
wyżej niezgodności z Konstytucją. W tej kwestii należy stwierdzić, że badanie 
zgodności przepisów ustaw z Konstytucją należy do Trybunału Konstytucyjnego, 
który w wyroku z 7 listopada 2005 r., P 20/04 uznał, że art. 94 § 1 ustawy jest 
zgodny z art. 2, art. 32, art. 178 ust. 1 i art. 180 Konstytucji Rzeczypospolitej 
Polskiej. W uzasadnieniu powołanego wyroku, Trybunał odniósł się do kwestii 

 
 
8 
zgodności zakwestionowanej regulacji z Konstytucją również w aspekcie zakresu i 
skali zróżnicowania statusu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, o 
których mowa w art. 93 – 95 ustawy oraz zasady praw nabytych. Trybunał wskazał, 
że „nie ma czegoś takiego, jak konstytucyjne podmiotowe prawo sędziego do 
„nieusuwalności” czy też do „zajmowania określonego stanowiska służbowego w 
określonym sądzie”, a „dopiero w sytuacji, gdyby okazało się, że w praktyce 
sądowej art. 94 § 1 ustawy rozumiany jest w taki sposób, iż prowadzi to do 
odebrania lub ograniczenia konkretnie wskazanych praw podmiotowych, byłaby 
podstawa do ewentualnych rozważań, czy doszło do naruszenia zasady praw 
nabytych”. W związku z tym nieuzasadniony okazał się również zarzut, że art. 94 § 
1 ustawy pozostaje w sprzeczności z jej art. 93. W myśl ostatnio powołanego 
przepisu 
osoby 
powołane 
na 
stanowiska 
sędziów 
Naczelnego 
Sądu 
Administracyjnego na podstawie dotychczasowych przepisów pozostają sędziami 
Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przepis ten należy rozumieć jako regułę, 
zgodnie z którą po dniu wejścia w życie ustawy osoby w nim wymienione pozostają 
na stanowisku sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na warunkach 
przewidzianych w art. 95 § 1 ustawy Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego 
może delegować sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego (a więc tego, o 
którym mowa w art. 93 ustawy) do pełnienia obowiązków w wojewódzkim sądzie 
administracyjnym. Należy podzielić zaprezentowany w odpowiedzi na odwołanie 
pogląd Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w toku delegacji nie 
następuje zmiana statusu sędziego, który otrzymuje jedynie uprawnienie do 
orzekania w innym sądzie. A zatem w okresie objętym delegowaniem mogą być 
podejmowane w stosunku do niego czynności dotyczące jego stosunku 
służbowego, w tym przeniesienie na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu 
administracyjnego w trybie określonym w art. 94 § 1 ustawy, który został uznany 
przez Trybunał Konstytucyjny za zgodny z ustawą zasadniczą.  
Odwołujący się zarzuca ponadto naruszenie przez zaskarżoną decyzję art., 32, 
52, 65 ust. 1 i 186 Konstytucji RP. Zarzuty te nie zostały jednak praktycznie 
uzasadnione, co uniemożliwia Sądowi Najwyższemu kontrolę ich trafności. 
W ocenie Sądu Najwyższego nie wiąże się z odwołaniem ogólny zarzut 
wewnętrznej sprzeczności art. 93 i 94 § 1 i 2 ustawy przepisy wprowadzające, co 

 
 
9 
zdaniem 
odwołującego 
się 
ma 
ogromne 
znaczenie 
dla 
prawidłowego 
funkcjonowania samorządu sędziowskiego. Kwestia ta nie ma znaczenia dla 
rozstrzygnięcia nin. odwołania, dotyczącego indywidualnej sprawy przeniesienia na 
stanowisko w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym.  
Podstawowe znaczenie ma natomiast zarzut naruszenia przez decyzję art. 94 § 
1 przepisów wprowadzających, co wyraża się w tym, że z brzmienia tego przepisu 
wynika jednoznacznie, że przeniesienie sędziego NSA na stanowisko sędziego 
WSA może nastąpić po zasięgnięciu opinii Kolegium NSA. Zdaniem odwołującego 
się z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby dopełniono obowiązku zasięgnięcia 
takiej indywidualnej decyzji w jej sprawie. Ponadto, odwołujący się podnosi, że 
uzasadnienie kwestionowanej decyzji nie odnosi się indywidualnie do jego sytuacji 
faktycznej, gdyż nie zawiera elementów wymaganych przez art. 107 § 3 K.p.a. 
Organ decyzyjny nie wskazał bowiem indywidualnych motywów jakimi kierował się 
przy podejmowaniu konkretnego rozstrzygnięcia, powołując się jedynie na 
pozaustawowe kryterium miejsca dotychczasowego pełnienia służby.  
Również tych zarzutów nie można podzielić. Zgodna z Konstytucją ustawowa 
kompetencja Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego do skutecznego 
przeniesienia sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego na stanowisko 
sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego w miejscowości, w której pełnił 
służbę, z pozostawieniem mu prawa do wynagrodzenia i tytułu przysługującego 
sędziemu Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 94 § 1 zdanie pierwsze 
ustawy), wymagała jedynie zasięgnięcia opinii Kolegium Naczelnego Sądu 
Administracyjnego. Przepis ten nie wymaga bowiem uzyskania zgody sędziego na 
takie przeniesienie, ani też zapytania go o taką zgodę. Ze stanowiska Prezesa 
Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartego w odpowiedzi na odwołanie i 
niepodważanego przez odwołującego się wynika, że zasadnicze kryteria dotyczące 
przenoszenia sędziów zostały wypracowane przez Kolegium Naczelnego Sądu 
Administracyjnego i zaakceptowane 9 lutego 2004 r. przez Zgromadzenie Ogólne 
Sędziów tego Sądu.  W konsekwencji w trakcie obrad 23 lutego 2004 r. Kolegium 
zaopiniowało przeniesienie poszczególnych sędziów. Polegało to na odczytywaniu 
przez przewodniczącego Kolegium kolejno nazwisk wszystkich przenoszonych 
sędziów, zadaniu pytania, czy w stosunku do propozycji przeniesienia 

 
 
10 
wymienionych sędziów są inne propozycje, a następnie przystąpieniu do aktu 
głosowania. Ten sposób postępowania umożliwiał zgłoszenie w przypadku każdego 
sędziego odmiennej propozycji oraz odniesienia się do każdego indywidualnego 
przypadku oddzielnie. Termin posiedzenia Kolegium był ogłoszony w trakcie 
poprzedzającego go Zgromadzenia Ogólnego, a przebieg posiedzenia – 
powszechnie znany, gdyż w skład Kolegium wchodzili członkowie reprezentujący 
wszystkie Ośrodki Zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego i wszystkie 
wydziały orzecznicze tego Sądu w Warszawie. Taki skład Kolegium został 
powołany celem zapewnienia wszystkim jednostkom organizacyjnym Sądu 
przedstawiciela w tym organie w związku z reformą sądownictwa. Uniknięto 
indywidualnych ocen w zakresie wypełniania przez poszczególnych sędziów 
obowiązków sędziowskich, a zwłaszcza działalności orzeczniczej sędziów, co 
naruszałoby zasadę niezawisłości sędziowskiej oraz podważało przyczynę 
przeniesienia, którą była zmiana ustroju sądów. Należy zatem uznać, że 
zastosowany tryb spełniał ustawowe wymagania zasięgnięcia opinii Kolegium 
Naczelnego Sądu Administracyjnego koniecznej dla skutecznego przeniesienia 
sędziego na podstawie art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy, gdyż faktycznie i realnie 
umożliwiał indywidualizację formułowania tego typu opinii w stosunku do 
poszczególnych sędziów. Tryb ten był wprowadzony po uprzedniej konsultacji oraz 
akceptacji przez całe środowisko sędziowskie Naczelnego Sądu Administracyjnego 
(jego Kolegium i Zgromadzenie Ogólne), zapewniał obiektywnie sprawne i szybkie 
przeprowadzenie tej procedury w stosunku do wszystkich przenoszonych sędziów, 
a w konsekwencji zapewniał skuteczne wywiązanie się upoważnionych organów z 
ciążącego na nich obowiązku wprowadzenia w życie tego etapu reformy ustrojowej 
sądownictwa administracyjnego. Tryb ten nie naruszał również żadnych 
obowiązujących w tym zakresie przepisów ustawowych (por. także wyrok Sądu 
Najwyższego z dnia 12 stycznia 2006 r., III PO 1/04 – dotychczas nie publikowany). 
 
Z powyższych względów odwołanie, jako nieuzasadnione, podlega oddaleniu 
na podstawie art. 49 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów 
administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zmianami) w związku z art. 8 § 1 
ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz. 2052 

 
 
11 
ze zmianami) oraz w związku z art. 75 § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o 
ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zmianami).