III PO 41/04

Wyrok z dnia 8 marca 2006 r. 
III PO 41/04 
 
Nie było przeszkód prawnych do przeniesienia sędziego Naczelnego 
Sądu Administracyjnego na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu admini-
stracyjnego (art. 94 § 1 i art. 95 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy 
wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - 
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 
1271 ze zm.), bez wcześniejszego uchylenia decyzji o delegowaniu do tego 
sądu. 
 
Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Herbert Szurgacz 
(sprawozdawca), Małgorzata Wrębiakowska-Marzec. 
 
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2006 r. sprawy 
z odwołania sędziego Stanisława Ś. od decyzji Prezesa Naczelnego Sądu 
Administracyjnego w przedmiocie przeniesienia na stanowisko sędziego wojewódz-
kiego sądu administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. 
 
o d d a l i ł   odwołanie. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
 
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzją z dnia 1 marca 2004 r., 
wydaną na podstawie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wpro-
wadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o 
postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), 
przeniósł sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego Stanisława Ś. na stanowi-
sko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Ad-
ministracyjnego w R.  
 
W odwołaniu od tej decyzji sędzia Stanisław Ś. zarzucił naruszenie art. 94 § 1 
i art. 95 wyżej wymienionej ustawy przez rozstrzygnięcie o przeniesieniu bez wyma-
ganej opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz niezachowanie trybu 

 
2
delegowania. Jego zdaniem skarżona decyzja narusza także art. 107 § 3 k.p.a., gdyż 
nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego odpowiadającego indywidualnej 
sprawie, o której rozstrzyga, a jedynie informację o dokonanej reformie ustroju są-
downictwa administracyjnego. Poza tym wskazał na naruszenie art. 2, art. 32 oraz 
art. 180 ust. 2 i 5 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej wyrażające się w rozstrzygnię-
ciu o przeniesieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego w niedopuszczalnym 
trybie. Tymczasem powoływana regulacja przewiduje możliwość przeniesienia sę-
dziego do innego sądu lub w stan spoczynku z pozostawieniem mu pełnego uposa-
żenia w razie zmiany ustroju sądów lub zmiany okręgów sądowych. Dokonanie wy-
boru musi zatem uwzględniać konieczność indywidualnego rozpatrzenia sprawy w 
przypadku każdego z sędziów.  
 
W tym kontekście domagał się uchylenia skarżonej decyzji i przekazania 
sprawy do ponownego rozpatrzenia lub uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia 
postępowania w pierwszej instancji lub uchylenia zaskarżonej decyzji i delegowania 
jako sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego do orzekania w Wojewódzkim 
Sądzie Administracyjnym w R.  
 
W odpowiedzi na odwołanie, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego 
wniósł o jego oddalenie, podkreślając, że zmiany ustroju sądów administracyjnych 
wymusiły przeniesienia niektórych sędziów NSA na stanowiska sędziów wojewódz-
kich sądów administracyjnych, z pozostawieniem im tytułu i wynagrodzenia sędziego 
Naczelnego Sądu Administracyjnego, co odpowiada art. 180 ust. 5 Konstytucji. Takie 
decyzje o przeniesieniu nie naruszały żadnych zasad konstytucyjnych, ale były ko-
nieczne i zmierzały do realizacji reformy sądownictwa administracyjnego, a przy tym 
zostały podjęte po wypracowaniu zasadniczych kryteriów przenoszenia sędziów 
przez Kolegium NSA. Zostały one zaakceptowane przez Zgromadzenie Ogólne tego 
Sądu w sposób, który umożliwiał każdemu sędziemu zgłoszenie wniosków odręb-
nych lub propozycji odmiennych oraz odniesienia się do każdego indywidualnego 
przypadku. 
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Odwołanie zostało oparte przede wszystkim na zarzutach niezgodności art. 94 
§ 1 ustawy reformującej sądownictwo administracyjne z art. 2, 32, 178 i 180 Konsty-
tucji Rzeczypospolitej Polskiej. Badanie zgodności przepisów ustaw z Konstytucją 

 
3
należy do Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 7 listopada 2005 r., P 
20/04, uznał, że art. 94 § 1 ustawy reformującej sądownictwo administracyjne jest 
zgodny z powoływanymi wyżej regulacjami ustawy zasadniczej. Sąd Najwyższy nie 
może więc kwestionować orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o zgodności przepi-
sów ustawowych z Konstytucją, zważywszy że również odwołujący się zasadniczo 
zmierzał do poddania tego zakresu jego sprawy osądowi Trybunału Konstytucyjnego 
i wskutek wydania powołanego wyroku uzyskał jednoznaczne wyjaśnienie swoich 
wątpliwości. Z tego też powodu nie ma potrzeby powtarzania przez Sąd Najwyższy 
zawartych tam wywodów.  
Zgodna z Konstytucją ustawowa kompetencja Prezesa Naczelnego Sądu Ad-
ministracyjnego do skutecznego przeniesienia sędziego NSA na stanowisko sędzie-
go wojewódzkiego sądu administracyjnego w miejscowości, w której pełnił służbę, z 
pozostawieniem mu prawa do wynagrodzenia i tytułu przysługującego sędziemu Na-
czelnego Sądu Administracyjnego (art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy), wymagała 
zatem jedynie zasięgnięcia opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego, co 
zostało dochowane przez wskazany w odpowiedzi na odwołanie proces wypracowy-
wania reguł przenoszenia sędziów NSA do wojewódzkich sądów administracyjnych. 
Był on przedmiotem kilku posiedzeń Kolegium NSA, a także spotkań odbywanych 
przez prezesa i wiceprezesów NSA z zainteresowanymi sędziami wydziałów NSA w 
Warszawie i ośrodkach zamiejscowych NSA. Zasady te zostały następnie zaakcep-
towane przez Kolegium, a także Zgromadzenie Ogólne NSA w dniu 9 lutego 2004 r. 
Zauważyć przy tym należy, że: (1) zastosowany w danym wypadku tryb procedowa-
nia w kwestii uprzedniego opiniowania przez Kolegium NSA propozycji decyzji doty-
czących poszczególnych sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, podejmowa-
nych następnie przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie 
art. 94 § 1 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administra-
cyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i mają-
cych na celu ich ‘przeniesienie do wojewódzkiego sądu administracyjnego’, faktycz-
nie i realnie umożliwiał indywidualizację formułowania tego typu opinii w stosunku do 
poszczególnych sędziów; (2) tryb ten był wprowadzony po uprzedniej konsultacji 
oraz akceptacji przez całe środowisko sędziowskie sędziów Naczelnego Sądu Admi-
nistracyjnego (zarówno przez Kolegium NSA, jak przez Zgromadzenia Ogólnego Sę-
dziów NSA); (3) tryb ten zapewniał przy tym obiektywnie sprawne i szybkie przepro-
wadzenie tej procedury w stosunku do wszystkich przenoszonych sędziów; a w kon-

 
4
sekwencji (4) zapewniał on także skuteczne wywiązanie się upoważnionych organów 
z ciążącego na nich obowiązku wprowadzenia w życie tego etapu reformy ustrojowej 
sądownictwa administracyjnego; i wreszcie (5) tryb ten nie naruszał żadnych obowią-
zujących w tym zakresie przepisów ustawowych. 
Oparcie się na tych regułach spełnia ustawowe wymagania zasięgnięcia opinii 
Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego koniecznej dla skutecznego przenie-
sienia sędziego w trybie art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy, zważywszy że regulacja 
ta nie ustanawia żadnych innych kryteriów lub warunków przenoszenia sędziów NSA 
na stanowiska sędziów wojewódzkich sądów administracyjnych, w szczególności 
uzyskania lub zapytania o zgodę przenoszonego sędziego. Zgoda taka jest wyma-
gana wyłącznie w razie przeniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego w 
miejscowości innej niż ta, w której sędzia dotychczas pełnił służbę (zdanie drugie art. 
94 § 1 ustawy), bądź w razie ponownego przeniesienia do Naczelnego Sądu Admini-
stracyjnego, po zasięgnięciu opinii Kolegium tego Sądu (art. 94 § 2 ustawy). 
W konsekwencji niezasadny okazał się zarzut naruszenia przez zaskarżoną 
decyzję art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w niej indywidualnych motywów, 
jakimi kierował się organ decyzyjny przy podejmowaniu konkretnego rozstrzygnięcia, 
a powołanie się jedynie na pozaustawowe kryterium miejsca dotychczasowego peł-
nienia służby. Takie zasadnicze kryterium zostało bowiem wypracowane przez Kole-
gium i zaakceptowane przez Zgromadzenie Ogólne Sędziów Naczelnego Sądu Ad-
ministracyjnego. Ponadto trafne jest zaprezentowane w odpowiedzi na odwołanie 
przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, że rozstrzygnięcia 
w kwestii przeniesienia lub delegowania sędziego Naczelnego Sądu Administracyj-
nego do wojewódzkiego sądu administracyjnego - jako rozstrzygnięcia indywidualne 
podejmowane w ramach istniejącego już i trwającego nadal stosunku służbowego - 
nie są decyzjami administracyjnymi, a to oznacza, że nie stosuje się do nich przepi-
sów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotowa decyzja nie jest rów-
nież sprzeczna z przyjętą przez Kolegium „regułą”, albowiem zawarty w tej ostatniej 
zwrot, iż „sędziowie dotychczasowych ośrodków zamiejscowych Naczelnego Sądu 
Administracyjnego będą wykonywać obowiązki sędziowskie w wojewódzkich sądach 
administracyjnych” obejmuje wykonywanie obowiązków sędziowskich w wojewódz-
kim sądzie administracyjnym w ramach przeniesienia na stanowisko sędziego woje-
wódzkiego sądu administracyjnego w takim sądzie. W tym kontekście należało 
uznać, że nie ma przeszkód prawnych do podjęcia decyzji o przeniesieniu bez wcze-

 
5
śniejszego uchylenia decyzji o delegowaniu. W takiej sytuacji decyzja o przeniesieniu 
znosi delegowanie (czyni go bezprzedmiotowym). Ustawodawca, wprowadzając 
zmianę ustroju sądów administracyjnych przyjął rozwiązanie, że sprawy sądowo-
administracyjne będą rozpoznawane do dnia 31 grudnia 2003 r. przez Naczelny Sąd 
Administracyjny, a z dniem 1 stycznia 2004 r. wejdzie w życie nowy ustrój sądów 
administracyjnych i z tym dniem rozpoczną działalność orzeczniczą w tych sprawach 
wojewódzkie sądy administracyjne. Oznacza to przyjęcie założenia, że wprowadze-
nie zmiany ustroju sądów administracyjnych nie powinno spowodować przerw i za-
kłóceń w rozpoznawaniu spraw przez sądy administracyjne. Wykonanie tego założe-
nia w okresie przejściowym, w sytuacji gdy przepisy ustawy wchodzą w życie z 
dniem 1 stycznia 2004 r., było możliwe jedynie dzięki skorzystaniu z przepisu art. 95 
§ 1 Przepisów wprowadzających, który pozwalał delegować sędziów NSA do pełnie-
nia obowiązków w wojewódzkich sądach administracyjnych. Dlatego też przyjęto, że 
delegowanie sędziów NSA do wojewódzkich sądów administracyjnych na podstawie 
art. 95 § 1 Przepisów wprowadzających, które ma służyć zapewnieniu sprawności 
postępowania, poprzedzi podejmowanie decyzji o przenoszeniu sędziów do tych są-
dów. W takiej sytuacji delegowanie sędziego do pełnienia obowiązków w określonym 
wojewódzkim sądzie administracyjnym nie może stanowić przeszkody do podjęcia 
decyzji o przeniesieniu sędziego w okresie delegowania i gdy przeniesienie nastę-
puje przed upływem okresu delegowania. W konsekwencji powyższego Sąd Najwyż-
szy uznał legalność zaskarżonej decyzji o przeniesieniu odwołującego się na pod-
stawie art. 94 § 1 zdanie pierwsze ustawy, która nie naruszała jego nabytych upraw-
nień do tytułu i wynagrodzenia przysługującego sędziemu NSA. 
Co się tyczy zaś zarzutu pozbawienia odwołującego się prawa do zachowania 
nabytych wcześniej uprawnień, w szczególności uprawnienia do przejścia w stan 
spoczynku po ukończeniu 60 roku życia i przepracowaniu na dotychczasowym sta-
nowisku nie mniej niż 9 lat, to nie poddaje się on weryfikacji w postępowaniu z od-
wołanie się od decyzji Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego o przeniesieniu 
w trybie art. 94 ustawy. Wyklucza to możliwość badania przez Sąd Najwyższy innych 
niż ustawowo określone następstw prawnych decyzji o przeniesieniu (art. 49 ustawy 
w związku z art. 8 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym i art. 75 § 4 Prawa o ustroju są-
dów powszechnych). 
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. 
========================================