III PO 20/04

Sygn. akt III PO 20/04 
 
 
 
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
Dnia 16 lutego 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Andrzej Wróbel (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Zbigniew Hajn 
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec 
 
Protokolant Ewa Wolna 
 
w sprawie z odwołania sędziego J. S. 
od decyzji Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego 
z dnia 1 marca 2004 r.,   w przedmiocie przeniesienia na stanowisko sędziego 
wojewódzkiego sądu administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego 
w [...], 
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 16 lutego 2006 r., 
 
 
oddala odwołanie. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
 
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia 1 marca 2004 r., 
wydaną na podstawie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy 
wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo 
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze 

 
 
2 
zmianami, powoływanej dalej jako ustawa Przepisy wprowadzające), przeniósł z 
dniem 15 marca 2004 r. sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego J.S. na 
stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego do Wojewódzkiego 
Sądu Administracyjnego w [...]. W uzasadnieniu decyzji Prezes Naczelnego Sądu 
Administracyjnego 
podniósł, 
iż 
podstawowym 
celem 
reformy 
sądownictwa 
administracyjnego 
było 
zapewnienie 
sprawnego 
wykonywania 
działalności 
orzeczniczej przez 14 wojewódzkich sądów administracyjnych, utworzonych 
rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia 
wojewódzkich sądów administracyjnych oraz utworzenia ich siedzib i obszarów 
właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652). Osiągnięcie tego celu było możliwe w drodze 
przenoszenia 
sędziów 
NSA 
na 
stanowiska 
sędziowskie 
w 
odpowiednich 
wojewódzkich sądach administracyjnych na podstawie art. 94 § 1 ustawy, który 
upoważnia Prezesa NSA do przeniesienia sędziego NSA na stanowisko sędziego 
wojewódzkiego sądu administracyjnego, po zasięgnięciu opinii Kolegium Naczelnego 
Sądu Administracyjnego. W skład Naczelnego Sądu Administracyjnego wchodziło 
280 sędziów powołanych na te stanowiska na podstawie dotychczasowych 
przepisów. Na wniosek Zgromadzenia Ogólnego Sędziów NSA, Prezydent RP 
rozporządzeniem z dnia 18 lutego 2004 r. w sprawie ustalenia liczby stanowisk 
sędziowskich w Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz liczby wiceprezesów 
(Dz.U. Nr 26, poz. 228), ustalił liczbę stanowisk sędziowskich na 50. Wymagało to 
przeniesienia znacznej liczby powołanych wcześniej sędziów Naczelnego Sądu 
Administracyjnego do wojewódzkich sądów administracyjnych. W odniesieniu do 
przenoszonych 
sędziów 
Naczelnego 
Sądu 
Administracyjnego, 
zajmujących 
dotychczas stanowiska sędziowskie w zniesionych z dniem 1 stycznia 2004 r. 
ośrodkach zamiejscowych NSA, Kolegium NSA i Zgromadzenie Ogólne Sędziów 
NSA przyjęły regułę, że będą oni wykonywać obowiązki sędziowskie w wojewódzkich 
sądach administracyjnych utworzonych w miejscowościach siedzib zniesionych 
ośrodków zamiejscowych NSA, w których sędziowie dotychczas pełnili służbę. 
Decyzja o przeniesieniu sędziego Naczelnego Sądy Administracyjnego J.S. została 
podjęta w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania Wojewódzkiego Sądu 
Administracyjnego w [...]. 
 
W 
odwołaniu 
od 
powyższej 
decyzji 
sędzia 
Naczelnego 
Sądu 
Administracyjnego J.S. zarzucił naruszenie art. 93, 94 § 1 oraz 95 ustawy Przepisy 
wprowadzające, naruszenia art. 107 § 3 kpa oraz naruszenie art. 2, 31 ust. 3, art. 32 

 
 
3 
w zw. z art. 180 ust. 5 Konstytucji RP i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w 
całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w 
pierwszej instancji lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do 
ponownego rozpatrzenia Prezesowi Naczelnego Sądu Administracyjnego lub 
zastosowanie trybu delegowania do dnia 31 grudnia 2005 r.. 
Odwołujący podniósł, iż decyzją z dnia 5 stycznia 2004 r.   został delegowany 
do orzekania w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w [...] na okres od 1 stycznia 
2004 r. do 31 marca 2004 r. Na tej podstawie odwołujący przyjmuje, iż nie znajduje 
do niego zastosowania tryb przeniesienia w trybie art. 94 § 1 ustawy Przepisy 
wprowadzające na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego. 
Zastosowanie trybu przeniesienia przewidzianego w tym przepisie jest bowiem 
możliwe zdaniem odwołującego tylko w okresie 3 miesięcy od wejścia w życie 
ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 
2002 r., Nr 153, poz. 1269, ze zm.) to jest do dnia 31 marca 2004 r. 
 
Odwołujący podniósł również zarzut wydania przedmiotowej decyzji z 
naruszeniem art. 2, 31 ust. 3, art. 32 w zw. z art. 180 ust. 5 Konstytucji RP. W 
uzasadnieniu powyższego zarzutu wskazał, iż w okresie zmiany ustroju sądów wolno 
przenosić sędziego do innego sądu lub w stan spoczynku z pozostawieniem mu 
pełnego uposażenia. Ponadto, wybór przez Prezesa NSA jednego z rozwiązań 
przewidzianych 
w 
art. 
93-95 
ustawy 
Przepisy 
wprowadzające 
wymaga 
indywidualnego rozpoznania sprawy każdego sędziego, a dokonanie wyboru co do 
przeniesienia, delegowania czy stanu spoczynku musi znaleźć odzwierciedlenie w 
uzasadnieniu decyzji. Natomiast według odwołującego się decyzja nie zawiera 
uzasadnienia faktycznego prawnego. 
 
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł o oddalenie odwołania 
podkreślając, że zmiany ustroju sądów administracyjnych wymusiły przeniesienia 
niektórych 
sędziów 
NSA 
na 
stanowiska 
sędziów 
wojewódzkich 
sądów 
administracyjnych, 
z pozostawieniem im tytułu i wynagrodzenia sędziego 
Naczelnego Sądu Administracyjnego, co odpowiada art. 180 ust. 5 Konstytucji. Takie 
decyzje o przeniesieniu nie naruszały żadnych zasad konstytucyjnych, ale były 
konieczne i zmierzały do realizacji reformy sądownictwa administracyjnego, a przy 
tym zostały podjęte po wypracowaniu przez Kolegium NSA zasadniczych kryteriów 
przenoszenia sędziów, które zostały zaakceptowane przez Zgromadzenie Ogólne 
Sędziów tego Sądu w sposób, który umożliwiał każdemu sędziemu zgłoszenie 

 
 
4 
wniosków odrębnych lub propozycji odmiennych oraz odniesienia się do każdego 
indywidualnego przypadku. 
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
 
Odwołanie zostało oparte na zarzucie naruszenia art. 93, 94 § 1 oraz 95 
ustawy Przepisy wprowadzające oraz naruszenie art. 2, 31 ust. 3, art. 32 w zw. z art. 
180 ust. 5 Konstytucji RP. 
 
Sąd Najwyższy nie uznał zarzutu naruszenia art. 93, 94 § 1 oraz 95 ustawy 
Przepisy wprowadzające za uzasadniony. Zdaniem Sądu Najwyższego należy 
podzielić zaprezentowany w odpowiedzi na odwołanie pogląd Prezesa Naczelnego 
Sądu Administracyjnego, że w toku delegacji nie następuje zmiana statusu sędziego, 
który otrzymuje jedynie uprawnienie do orzekania w innym sądzie. A zatem w okresie 
objętym delegowaniem mogą być podejmowane w stosunku do tego sędziego 
czynności dotyczące jego stosunku służbowego, w tym przeniesienie na stanowisko 
sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego w trybie określonym w art. 94 § 1 
ustawy. Decyzje o przeniesieniu lub delegacji nie są bowiem decyzjami 
administracyjnymi w rozumieniu przepisów kpa. Do wydania decyzji o przeniesieniu 
sędziego NSA do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie jest zatem konieczne 
uchylenie wcześniejszej decyzji o delegowaniu sędziego NSA do orzekania w 
wojewódzkim sądzie administracyjnym. Oznacza to, iż późniejsza decyzja o 
przeniesieniu czyni wcześniejszą decyzję o delegowaniu bezprzedmiotową (wyrok 
Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2006 r., III PO ¼, nie publikowany). 
 
Ponadto, wbrew argumentacji przedstawionej w odwołaniu, przepis art. 94 § 1 
ustawy Przepisy wprowadzające nie wymaga uzyskania zgody sędziego na takie 
przeniesienie, ani też zapytania go o taką zgodę. Ze stanowiska Prezesa 
Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartego w odpowiedzi na odwołanie i nie 
podważanego przez odwołującą wynika, że zasadnicze kryteria dotyczące 
przenoszenia sędziów zostały wypracowane przez Kolegium Naczelnego Sądu 
Administracyjnego i zaakceptowane przez Zgromadzenie Ogólne Sędziów tego Sądu 
w dniu 9 lutego 2004 r. W konsekwencji w trakcie obrad w dniu 23 lutego 2004 r. 
Kolegium zaopiniowało przeniesienie poszczególnych sędziów. Polegało to na 
odczytywaniu przez przewodniczącego Kolegium kolejno nazwisk wszystkich 
przenoszonych sędziów, zadaniu pytania, czy w stosunku do propozycji 
przeniesienia wymienionych sędziów są inne propozycje, a następnie przystąpieniu 

 
 
5 
do aktu głosowania. Ten sposób postępowania umożliwiał zgłoszenie odrębnego 
wniosku w przypadku każdego sędziego, odmiennej propozycji oraz odniesienia się 
do każdego indywidualnego przypadku oddzielnie. Termin posiedzenia Kolegium był 
ogłoszony w trakcie poprzedzającego go Zgromadzenia Ogólnego, a przebieg 
posiedzenia – powszechnie znany, gdyż w skład Kolegium wchodzili członkowie 
reprezentujący wszystkie Ośrodki Zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego 
i wszystkie wydziały orzecznicze tego Sądu w Warszawie. Taki skład Kolegium został 
powołany celem zapewnienia wszystkim jednostkom organizacyjnym Sądu 
przedstawiciela w tym organie w związku z reformą sądownictwa. Uniknięto 
indywidualnych ocen w zakresie wypełniania przez poszczególnych sędziów 
obowiązków sędziowskich, a zwłaszcza działalności orzeczniczej sędziów, co 
naruszałoby 
zasadę 
niezawisłości 
sędziowskiej 
oraz 
podważało 
przyczynę 
przeniesienia, którą była zmiana ustroju sądów. 
 
Zdaniem Sądu Najwyższego zastosowany tryb procedury spełniał ustawowe 
wymagania zasięgnięcia opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego 
koniecznej dla skutecznego przeniesienia sędziego na podstawie art. 94 § 1 zdanie 
pierwsze ustawy, gdyż faktycznie i realnie umożliwiał indywidualizację formułowania 
tego typu opinii w stosunku do poszczególnych sędziów. Tryb ten był wprowadzony 
po uprzedniej konsultacji oraz akceptacji przez całe środowisko sędziowskie 
Naczelnego Sądu Administracyjnego (jego Kolegium i Zgromadzenie Ogólne), 
zapewniał obiektywnie sprawne i szybkie przeprowadzenie tej procedury w stosunku 
do wszystkich przenoszonych sędziów, a w konsekwencji zapewniał skuteczne 
wywiązanie się upoważnionych organów z ciążącego na nich obowiązku 
wprowadzenia 
w 
życie 
tego 
etapu 
reformy 
ustrojowej 
sądownictwa 
administracyjnego. Tryb ten nie naruszał również żadnych obowiązujących w tym 
zakresie przepisów ustawowych (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2006 
r., III PO  1/04 nie publikowany). 
Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa. Decyzje o 
przeniesieniu lub delegacji nie są bowiem decyzjami administracyjnymi, do których 
mają zastosowania przepisy kpa (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2006 
r., III PO  1/04 nie publikowany). 
Sąd Najwyższy nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 2, 31 ust. 3, art. 
32 w zw. z art. 180 ust. 5 Konstytucji RP. Badanie zgodności przepisów ustaw z 
Konstytucją należy bowiem do Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 7 

 
 
6 
listopada 2005 r., P 20/04 uznał, że art. 94 § 1 ustawy reformującej sądownictwo 
administracyjne jest zgodny z art. 2, art. 32, art. 178 ust. 1 i art. 180 Konstytucji 
Rzeczypospolitej Polskiej.  
 
Z powyższych względów odwołanie – jako nieuzasadnione – podlega 
oddaleniu na podstawie art. 49 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju 
sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zmianami) w związku z art. 8 § 
1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz. 2052 
ze zmianami) oraz w związku z art. 75 § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o 
ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zmianami).