III PO 16/04

Sygn. akt III PO 16/04 
 
 
 
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
Dnia 16 lutego 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Andrzej Wróbel (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Zbigniew Hajn 
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec 
 
Protokolant Ewa Wolna 
 
w sprawie z odwołania sędziego M. W. 
od decyzji Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego 
z dnia 1 marca 2004 r., w przedmiocie przeniesienia na stanowisko sędziego 
wojewódzkiego sądu administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego 
w [...], 
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 16 lutego 2006 r., 
 
 
oddala odwołanie. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
 
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia 1 marca 2004 r., 
wydaną na podstawie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy 
wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo 
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze 

 
 
2 
zmianami, powoływanej dalej jako ustawa Przepisy wprowadzające), przeniósł z 
dniem 15 marca 2004 r. sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego M.W. na 
stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego do Wojewódzkiego 
Sądu Administracyjnego w [...]. W uzasadnieniu decyzji Prezes Naczelnego Sądu 
Administracyjnego 
podniósł, 
iż 
podstawowym 
celem 
reformy 
sądownictwa 
administracyjnego 
było 
zapewnienie 
sprawnego 
wykonywania 
działalności 
orzeczniczej przez 14 wojewódzkich sądów administracyjnych, utworzonych 
rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia 
wojewódzkich sądów administracyjnych oraz utworzenia ich siedzib i obszarów 
właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652). Osiągnięcie tego celu było możliwe w drodze 
przenoszenia 
sędziów 
NSA 
na 
stanowiska 
sędziowskie 
w 
odpowiednich 
wojewódzkich sądach administracyjnych na podstawie art. 94 § 1 ustawy, który 
upoważnia Prezesa NSA do przeniesienia sędziego NSA na stanowisko sędziego 
wojewódzkiego sądu administracyjnego, po zasięgnięciu opinii Kolegium Naczelnego 
Sądu Administracyjnego. W skład Naczelnego Sądu Administracyjnego wchodziło 
280 sędziów powołanych na te stanowiska na podstawie dotychczasowych 
przepisów. Na wniosek Zgromadzenia Ogólnego Sędziów NSA, Prezydent RP 
rozporządzeniem z dnia 18 lutego 2004 r. w sprawie ustalenia liczby stanowisk 
sędziowskich w Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz liczby wiceprezesów 
(Dz.U. Nr 26, poz. 228), ustalił liczbę stanowisk sędziowskich na 50. Wymagało to 
przeniesienia znacznej liczby powołanych wcześniej sędziów Naczelnego Sądu 
Administracyjnego do wojewódzkich sądów administracyjnych. W odniesieniu do 
przenoszonych 
sędziów 
Naczelnego 
Sądu 
Administracyjnego, 
zajmujących 
dotychczas stanowiska sędziowskie w zniesionych z dniem 1 stycznia 2004 r. 
ośrodkach zamiejscowych NSA, Kolegium NSA i Zgromadzenie Ogólne Sędziów 
NSA przyjęły regułę, że będą oni wykonywać obowiązki sędziowskie w wojewódzkich 
sądach administracyjnych utworzonych w miejscowościach siedzib zniesionych 
ośrodków zamiejscowych NSA, w których sędziowie dotychczas pełnili służbę. 
Decyzja o przeniesieniu sędziego Naczelnego Sądy Administracyjnego M. W. została 
podjęta w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania Wojewódzkiego Sądu 
Administracyjnego w [...]. 
 
W 
odwołaniu 
od 
powyższej 
decyzji 
sędzia 
Naczelnego 
Sądu 
Administracyjnego M. W. zarzuciła naruszenie art. 93, 94 § 1 oraz 95 § 1 ustawy 
Przepisy wprowadzające, art. 107 § 3 kpa oraz 180 ust. 2 i 5 i 32 Konstytucji RP i 

 
 
3 
wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do 
ponownego rozpatrzenia Prezesowi Naczelnego Sądu Administracyjnego, bądź o 
uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w pierwszej instancji. 
 
W uzasadnieniu odwołująca podniosła, iż art. 94 § 1 ustawy Przepisy 
wprowadzające nie daje się pogodzić z treścią art. 180 ust. 2 Konstytucji RP, zgodnie 
z którym sędzia może być przeniesiony na inne stanowisko wbrew woli jedynie na 
mocy orzeczenia sądu i tylko w przypadkach określonych w ustawie.  
Odwołująca podniosła ponadto zarzut naruszenia przez art. 94 § 1 ustawy 
Przepisy wprowadzające konstytucyjnej zasady równości. Naruszenie zasady 
równości polega zdaniem odwołującej na tym, iż wykonywanie obowiązków na 
stanowisku sędziego NSA w Warszawie nawet przez krótki okres czasu wyłącza 
możliwość przeniesienia na inne stanowisko, a jedynie taki sędzia może być 
delegowany 
do 
pełnienia 
obowiązków 
sędziego 
w 
wojewódzkim 
sądzie 
administracyjnym na zasadach określonych w art. 95 § 1 ustawy Przepisy 
wprowadzające. Przepis art. 94 § 1 ustawy dzieli zatem sędziów NSA na dwie 
kategorie. 
Odwołująca argumentowała także, iż Prezes NSA z nieznanych powodów 
dokonał zmiany trybu delegacji w tryb przeniesienia. Zdaniem odwołującej tryb 
delegacji wyklucza możliwość zastosowania trybu przeniesienia bez uzasadnionych 
podstaw prawnych i faktycznych. Ponadto, decyzja o delegacji nie została uchylona 
lub zmieniona. Z powyższego odwołująca wyciągnęła wniosek, iż decyzja z 1 marca 
2004 r. o przeniesieniu, podjęta w okresie obowiązywania decyzji o delegowaniu, 
rażąco narusza zasadę ochrony praw nabytych. 
Dodatkowo podniosła zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa bowiem nie zawiera 
ona uzasadnienia odpowiadającego warunkom określonym w tym przepisie. 
 
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł o oddalenie odwołania 
podkreślając, że zmiany ustroju sądów administracyjnych wymusiły przeniesienia 
niektórych 
sędziów 
NSA 
na 
stanowiska 
sędziów 
wojewódzkich 
sądów 
administracyjnych, 
z pozostawieniem im tytułu i wynagrodzenia sędziego 
Naczelnego Sądu Administracyjnego, co odpowiada art. 180 ust. 5 Konstytucji. Takie 
decyzje o przeniesieniu nie naruszały żadnych zasad konstytucyjnych, ale były 
konieczne i zmierzały do realizacji reformy sądownictwa administracyjnego, a przy 
tym zostały podjęte po wypracowaniu przez Kolegium NSA zasadniczych kryteriów 
przenoszenia sędziów, które zostały zaakceptowane przez Zgromadzenie Ogólne 

 
 
4 
Sędziów tego Sądu w sposób, który umożliwiał każdemu sędziemu zgłoszenie 
wniosków odrębnych lub propozycji odmiennych oraz odniesienia się do każdego 
indywidualnego przypadku. 
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
 
Odwołanie zostało oparte na zarzucie naruszenia art. 93, 94 § 1 i 95 § ustawy 
Przepisy wprowadzające, art. 107 § 3 kpa oraz art. 180 i 32 Konstytucji RP.  
Na wstępie należy zaznaczyć, iż – aczkolwiek z utrwalonego orzecznictwa 
Sądu Najwyższego wynika, iż sądy powszechne mogą badać zgodność z 
Konstytucją przepisów ustaw stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia 
rozpoznawanej sprawy (wyrok SN z dnia 10 stycznia 2000 r, II UKN 270/99) - 
badanie zgodności przepisów ustaw z Konstytucją należy przede wszystkim do 
Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 7 listopada 2005 r., P 20/04 uznał, 
że art. 94 § 1 ustawy reformującej sądownictwo administracyjne jest zgodny z art. 2, 
art. 32, art. 178 ust. 1 i art. 180 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W 
uzasadnieniu powołanego wyroku Trybunał odniósł się do kwestii zgodności 
zakwestionowanej 
regulacji 
z 
Konstytucją 
również 
w 
aspekcie 
zasady 
nieusuwalności sędziów oraz zakresu i skali zróżnicowania statusu sędziów 
Naczelnego Sądu Administracyjnego wprowadzonego przepisami ustawy Przepisy 
wprowadzające. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy uznał zarzut 
niekonstytucyjności sformułowany w odwołaniu za nieuzasadniony. Sąd Najwyższy 
jest bowiem związany oceną konstytucyjności przepisów stanowiących podstawę 
prawną rozstrzyganej sprawy dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny.  
Sąd Najwyższy uznał również za nieuzasadniony zarzut naruszenia art.  94 § 
1 ustawy Przepisy wprowadzające oraz art. 107 § 3 kpa. Sąd Najwyższy podziela 
zaprezentowany w odpowiedzi na odwołanie pogląd Prezesa Naczelnego Sądu 
Administracyjnego, że w toku delegacji nie następuje zmiana statusu sędziego, który 
otrzymuje jedynie uprawnienie do orzekania w innym sądzie. A zatem w okresie 
objętym delegowaniem mogą być podejmowane w stosunku do tego sędziego 
czynności dotyczące jego stosunku służbowego, w tym przeniesienie na stanowisko 
sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego w trybie określonym w art. 94 § 1 
ustawy, który to przepis – w zakresie wskazanym przez odwołującą – został uznany 
przez Trybunał Konstytucyjny za zgodny z ustawą zasadniczą. Ponadto, decyzje o 
przeniesieniu lub delegacji nie są decyzjami administracyjnymi w rozumieniu 

 
 
5 
przepisów kpa. Do uzasadnienia tych decyzji nie znajduje zatem zastosowania art. 
107 § 3 kpa. Do wydania decyzji o przeniesieniu sędziego NSA do wojewódzkiego 
sądu administracyjnego nie jest zatem konieczne uchylenie wcześniejszej decyzji o 
delegowaniu sędziego NSA do orzekania w wojewódzkim sądzie administracyjnym. 
Oznacza to, iż późniejsza decyzja o przeniesieniu czyni wcześniejszą decyzję o 
delegowaniu bezprzedmiotową (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2006 r., 
III PO 1/04 – dotychczas nie publikowany). 
 
Z powyższych względów odwołanie – jako nieuzasadnione – podlega 
oddaleniu na podstawie art. 49 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju 
sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zmianami) w związku z art. 8 § 
1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz. 2052 
ze zmianami) oraz w związku z art. 75 § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o 
ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zmianami).