III PO 11/10

Sygn. akt III PO 11/10 
 
 
 
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
Dnia 3 marca 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Jerzy Kwaśniewski 
SSN Andrzej Wróbel 
 
Protokolant Wanda Cabaj 
w sprawie z odwołania K. B. 
od decyzji Prokuratora Generalnego z dnia 25 października 2010 r., w przedmiocie 
odmowy wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska prokuratora po 
ukończeniu 65 roku życia, 
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 3 marca 2011 r., 
 
 
 
oddala odwołanie. 
 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
 
Prokurator Prokuratury Okręgowej K. B. wniosła odwołanie od decyzji 
Prokuratora Generalnego z dnia 25 października 2010 r., odmawiającej wyrażenia 
zgody na zajmowanie stanowiska prokuratora po dniu 31 grudnia 2010 r. Zdaniem 
Prokuratora Generalnego odwołująca się spełnia wymóg należytego stanu zdrowia, 

 
 
2 
jednakże mimo pozytywnych dla niej opinii Prokuratora Okręgowego i Prokuratora 
Apelacyjnego wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślono, że zasadą 
ustawową   jest przejście prokuratora w stan spoczynku po ukończeniu 65 lat, a 
ewentualne wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska ma charakter 
fakultatywny i jest uzależnione od całokształtu okoliczności. Wysoki poziom wiedzy 
i 
nienaganne 
wykonywanie 
obowiązków 
przez 
odwołującą 
się 
nie 
są 
okolicznościami szczególnymi uzasadniającymi odstępstwo od zasady ustawowej. 
Przeciwko wyrażeniu zgody przemawia sytuacja kadrowa w Prokuraturze 
Okręgowej […], w której wszystkie etaty są obsadzone i jest liczna grupa 
prokuratorów rejonowych oczekujących awansu do Prokuratury Okręgowej. 
Prokurator Generalny  wziął pod uwagę także negatywne stanowisko Rady 
Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym oraz fakt, że odwołująca się już raz 
otrzymała zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska po ukończeniu 65 lat. 
 
W odwołaniu prokurator K. B. zarzuciła naruszenie art. 62a ust. 1 i 2 ustawy 
z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (jednolity tekst: Dz. U. z 2008 r. Nr 7, poz. 
39 ze zm.) w związku z art. 69 § 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. -  Prawo o 
ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) w związku z art. 8 
k.p. polegające na niedostatecznym i dowolnym rozważeniu istotnej subiektywnej 
okoliczności, a to wieloletniego doświadczenia zawodowego uzasadniającego 
przyjęcie przez Prokuratora Generalnego szczególnej okoliczności wskazującej na 
celowość wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska prokuratora do dnia 
31 grudnia 2012 r. oraz naruszenie art. 24 pkt 1 ustawy o prokuraturze w związku z 
art. 20 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o zmianie ustawy o prokuraturze oraz 
niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 178, poz. 1375) przez sprzeczne ze standardami 
rozstrzygania spraw kadrowych przyjęcie wniosku do zaopiniowania  pomimo 
nieprzedstawienia członkom Rady z właściwym wyprzedzeniem akt osobowych 
wnioskodawczyni oraz innych informacji, które mogłyby być przydatne do 
obiektywnego zaopiniowania jej wniosku oraz czynny udział w posiedzeniu Rady 
przez Prokuratora Generalnego, jak również nieodniesienia się przez Prokuratora 
Generalnego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do uzasadnienia wniosku. 
 
  Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 

 
 
3 
 
Odwołanie jest nieuzasadnione. Zgodnie z art. 62a ust. 2 ustawy o 
prokuraturze, prokurator może dalej zajmować stanowisko jeżeli Prokurator 
Generalny 
na 
wniosek 
prokuratora, 
po 
przedstawieniu 
zaświadczenia 
stwierdzającego, że jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia 
obowiązków prokuratora, oraz po zasięgnięciu opinii właściwego prokuratora 
przełożonego, wyrazi prokuratorowi zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska. 
  Ustalone orzecznictwo Sądu Najwyższego przyjmuje, że Prokurator 
Generalny podejmuje decyzję na podstawie swobodnego uznania, a jej kontrola 
przez Sąd Najwyższy ograniczona jest do oceny, czy nie zostały przekroczone 
granice tego uznania. Inaczej mówiąc, Sąd Najwyższy  nie może wkraczać w 
ustawowe kompetencje Prokuratora Generalnego i dokonywać oceny, czy 
zainteresowany prokurator ma nadal sprawować swoją funkcję, lecz jedynie bada, 
czy decyzja Prokuratora Generalnego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu 
niedozwolonych kryteriów. Wymiana pokoleniowa prokuratorów jest przesłanką, 
którą Prokurator Generalny może brać pod uwagę przy ocenie zasadności wniosku 
prokuratora o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska (por. wyrok Sądu 
Najwyższego z dnia 13 maja 2010 r., III PO 1/10). Wbrew zarzutom odwołania w 
rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została należycie uzasadniona. 
 Drugi zarzut odwołania związany jest z postępowaniem Rady Prokuratorów 
przy  Prokuratorze Generalnym, przy czym należy przyjąć – ze względu na jego   
uzasadnienie – że dotyczy on  naruszenia  art. 24 pkt 11 ustawy o prokuraturze, a 
nie powołanego art. 24 pkt 1. Według art. 24 pkt 11 tej ustawy, Krajowa Rada 
Prokuratorów opiniuje wnioski o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie 
stanowiska prokuratora po ukończeniu 65 roku życia. Na mocy art. 20 powołanej 
ustawy z dnia 9 października 2009 r. nowelizującej ustawę o prokuraturze, do 
czasu powołania Krajowej Rady Prokuratorów przewidziane dla niej obowiązki 
ustawowe realizowała Rada Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym. 
Odnosząc się do zarzutu  udziału Prokuratora Generalnego w posiedzeniu tej 
Rady, w czasie którego opiniowany był wniosek odwołującej się trzeba zauważyć, 
że jego udział w posiedzeniach Rady wynikał wprost z ustawy. Mający 
zastosowanie w tym okresie art. 23 ust. 1 ustawy o prokuraturze stanowił bowiem, 

 
 
4 
że Prokurator Generalny jest przewodniczącym Rady Prokuratorów przy  
Prokuratorze Generalnym. Nadto, odwołująca się nie wykazała, aby zbyt  późne - 
jej zdaniem – przekazanie akt osobowych miało jakikolwiek wpływ na treść uchwały 
Rady, negatywnie opiniującej jej wniosek. 
 Z tych względów orzeczono jak w sentencji.