III PO 1/08

Wyrok z dnia 7 stycznia 2009 r. III PO 1/08 Przepis art. 15 ust. 9 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowa- nym (Dz.U. Nr 155, poz. 1298 ze zm.) przewiduje sukcesję generalną z mocy ustawy. Przepis ten ma charakter ściśle, bezwzględnie obowiązujący i nie może być zmieniony w drodze umowy stron. Przejęcie obowiązków, o których mowa w tym przepisie, obejmuje nie tylko obowiązki, które istnieją w momencie przy- stąpienia przez klub sportowy do ligi zawodowej, ale również te, które powstały wcześniej, ale ujawniły się po tym czasie. Dotyczy to również obowiązku pono- szenia negatywnych następstw określonych działań (przekupstwa sportowe- go). Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski, Herbert Szurgacz (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi „G.Ł.” SA z siedzibą w Ł. przeciwko Polskiemu Związkowi Piłki Nożnej od orzeczenia Związkowego Trybunału Piłkarskiego z dnia 21 czerwca 2007 r. [...] i Wydziału Dyscypliny PZPN z 12 kwietnia 2007 r. [...] na skutek skargi kasacyjnej skarżącego od wyroku Trybunału Arbitrażowego do Spraw Sportu przy Polskim Komitecie Olimpijskim z dnia 17 października 2007 r. [...], orzeczenia Związ- kowego Trybunału Piłkarskiego Polskiego Związku Piłki Nożnej w Warszawie z dnia 21 czerwca 2007 r. [...] i orzeczenia Wydziału Dyscypliny Polskiego Związku Piłki Nożnej w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2007 r. 1. o d d a l i ł skargę kasacyjną od wyroku Trybunału Arbitrażowego do spraw Sportu 2. w pozostałym zakresie skargę kasacyjną odrzucił. U z a s a d n i e n i e 2 Trybunał Arbitrażowy do Spraw Sportu przy Polskim Komitecie Olimpijskim wyrokiem z dnia 17 października 2007 r. oddalił skargę G.Ł. SA od orzeczenia Związkowego Trybunału Piłkarskiego z dnia 21 czerwca 2007 r. i orzeczenie Wy- działu Dyscypliny z dnia 12 kwietnia 2007 r. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne i ich prawna ocena: Wydział Dyscypliny PZPN w dniu 4 stycznia 2007 r. postanowił wszcząć postępowanie dyscyplinarne przeciwko Spółce Akcyjnej GKS G.Ł. Postę- powanie to zostało wszczęte na skutek doniesień medialnych na temat afery korup- cyjnej oraz na podstawie informacji uzyskanych z Prokuratury Okręgowej w W. w sprawie R.M. i B.K. - działaczy G.Ł. Pismem z dnia 9 lutego 2007 r. Wydział Dyscy- pliny zawiadomił G.Ł. o wszczęciu postępowania. Klubowi zarzucono popełnienie przekupstwa sportowego w siedmiu meczach w rozgrywkach pierwszej ligi począwszy od 15 czerwca 2007 r. do 13 maja 2008 r. w postaci: 1) naruszenia § 9 ust 10 pkt 1 Regulaminu Dyscyplinarnego (dalej jako RD), to jest przekupstwo sportowe oraz § 9 ust 23 pkt 1 RD, tj. rażące naruszenie prawa PZPN; 2) nieprzestrzegania statutu PZPN; a w szczególności niedopełnienie obo- wiązku dbania o dobre imię PZPN oraz właściwy klimat wokół polskiej piłki nożnej (§18 pkt 4) oraz dbanie o poziom moralno - wychowawczy wśród działaczy; zawod- ników i pracowników (§ 18 pkt 5) przez władze klubu; które zaniechały czynności mających na celu pełne wyjaśnienie i rozliczenie udziału Klubu będącego członkiem PZPN w tzw. aferze korupcyjnej w związku z postępowaniem karnym jakie prowa- dzone jest przeciwko działaczom klubu, co stanowi przewinienie określone w § 9 ust 23 pkt 1 RD - rażące naruszenie prawa PZPN. Na zasadzie określonej w § 1 ust 4 RD, PZPN odpowiedzialność za te przewinienia ponosi Klub. W dniu 15 marca 2007 r. odbyło się posiedzenie Wydziału Dyscypliny z udziałem przedstawiciela G.Ł. SA, który podniósł zarzut braku legitymacji biernej wy- stępującego obecnie w rozgrywkach G.Ł. SA. Pismem z dnia 17 marca 2007 r. G.Ł. SA zwrócił uwagę na następujące oko- liczności: 1) Wydział Dyscypliny wszczął postępowanie przeciwko G.Ł. SA, który to podmiot już nie istnieje, w związku z czym postępowanie powinno być umorzone; 2) G.Ł. SA powstała 27 czerwca 2006 r., została wpisana do KRS dnia 20 lipca 2006 r., a w dniu 27 listopada 2006 r. zawarła ze Stowarzyszeniem Kultury Fizycznej - Górni- czy Klub Sportowy „G.Ł.” umowę o przekazanie sekcji ze skutkiem na dzień 1 stycz- nia 2007 r.; 3) wniosek o przyjęcie w poczet członków PZPN G.Ł. SA złożyła w dniu 3 29 września 2006 r., a uchwala w tym zakresie została podjęta przez Okręgowy Związek dnia 16 października 2006 r., a przez PZPN w dniu 3 stycznia 2007 r. po podjęciu uchwały o ustaniu członkostwa stowarzyszenia kultury fizycznej. G.Ł. SA stwierdziła, że z powyższego wynika, iż w okresie, w którym zostały popełnione czyny opisane w postanowieniu Wydziału Dyscypliny, występujący obec- nie w lidze podmiot w ogóle nie istniał. W związku z tym G.Ł. SA uznała, że nie może odpowiadać za przewinienia R.M. i B.K. ponieważ te osoby nigdy w żaden sposób nie były związane z G.Ł. SA; nie ma podstaw do pociągnięcia ich do odpowiedzial- ności dyscyplinarnej. G.Ł. SA nie miał żadnych informacji o toczącym się postępo- waniu dyscyplinarnym; nie mógł zaniechać czegoś do czego jest nieuprawniony. Po- nadto G.Ł. SA podniosła zarzut przedawnienia roszczeń zgodnie z § 5 ust. 16a RD. Wydział Dyscypliny pismem z dnia 21 marca 2007 r. zawiadomił G.Ł. SA o wszczęciu przeciwko niej postępowania dyscyplinarnego. W treści tego pisma Wy- dział Dyscypliny powołał się na zasady sukcesji w piłce nożnej. W odpowiedzi G.Ł. SA ponownie podniosła brak legitymacji do występowania w postępowaniu dyscypli- narnym. W dniu 5 kwietnia 2007 podczas posiedzenia Wydziału Dyscypliny z udzia- łem przedstawicieli klubu przedstawiono im materiały z postępowania przygotowaw- czego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w W. Oświadczeniem z dnia 11 kwietnia 2007 r. G.Ł. SA podtrzymała swe dotych- czasowe stanowisko oraz dodatkowo podniosła; że: 1) ukarane winno być stowarzy- szenie GKS „G.Ł.” które nadal istnieje; 2) brak jest następstwa prawnego G.Ł. SA gdyż czyny miały miejsce przed powstaniem spółki; 3) materiał dowodowy jest nie- kompletny, w szczególności trudno ustalić, czy G.Ł. nie był ostatecznie w sprawie strona pokrzywdzoną, gdyż działania R.M. i B.K. nie przyniosły klubowi korzyści. W dniu 12 kwietnia 2007 r. Wydział Dyscypliny uchylił środek zapobiegawczy. W tym samym dniu Wydział Dyscypliny wydał orzeczenie dyscyplinarne, w którym wymierzył G.Ł. SA karę: 1. przeniesienia do niższej klasy rozgrywkowej o dwie klasy rozgrywkowe na podstawie § 9 ust. 10 pkt 1 lit. d RD, karę dodatkową 70 000 zł na podstawie § 4 ust. 1 pkt 2 i § 5 ust. 7 RD; 2. zasadniczą karę pieniężną 200.000 zł na podstawie § 9 ust. 23 pkt 1 lit. a, oraz jako karę dodatkową na podstawie § 4 ust. 1 pkt 2 i § 4 ust. 4 pkt 3 RD pozbawienie klubu 10 punktów w rozgrywkach ligowych. 3. w pozostałym zakresie - w odniesieniu do czynów popełnionych przed 31 maja 2003 r. Wydział Dyscypliny postępowanie umorzył wobec przedawnienia. 4 G.Ł. SA wniosła od tego orzeczenia odwołanie do Związkowego Trybunału Piłkarskiego PZPN, który zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że za prze- winienie przekupstwa sportowego oraz rażące naruszenie prawa PZPN polegające na niepoinformowaniu organów dyscyplinarnych o zaistniałych faktach korupcji oraz niedopełnieniu obowiązku postępowania zgodnego z zasadami sportowego zacho- wania wymierzył karę przeniesienia do niższej klasy rozgrywkowej o dwie klasy roz- grywkowe, pozbawienie klubu 6 punktów w rozgrywkach ligowych i karę pieniężną w wysokości 70.000 zł. Od tego orzeczenia G.Ł. SA odwołała się do Trybunału Arbitrażowego do Spraw Sportu przy Polskim Komitecie Olimpijskim, który wyrokiem z dnia 17 paź- dziernika 2007 r. skargę w całości oddalił. Wyrok ten oraz poprzedzające go orzeczenia Wydziału Dyscypliny oraz Związkowego Trybunału Piłkarskiego PZPN G.Ł. SA zaskarżyła w całości skargą kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonych orzeczeń i wyroku w całości i umo- rzenie postępowania dyscyplinarnego, względnie o uchylenie zaskarżonych orzeczeń i wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jako podstawy skargi kasacyjnej skarżąca wskazała rażące naruszenie przepisów prawa: 1) niewskazanie w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Trybunału Arbitrażowego Do Spraw Sportu podstaw faktycznych rozstrzygnięcia: 2) orzekanie w sprawie przez Związkowy Trybunał Piłkarski, a więc organ powołany po wszczęciu postępowania, na mocy przepisów uchwalonych po dniu wniesienia odwołania i bez stosownej delegacji w tym zakresie, a tym samym z naruszeniem zasady lex retro non agit; 3) udział w składzie orzekającym Związkowego Trybunału Piłkarskiego by- łego Przewodniczącego Wydziału Dyscypliny K.M. obciążonego zaniechaniem orze- kania wobec poprzednika skarżącego w lidze i równocześnie pełnomocnika proce- sowego trenera zatrudnionego w Stowarzyszeniu pod firmą GKS G.Ł. w okresie ob- jętym zarzutami, a więc osoby wobec której uzasadnione są zarzuty braku obiektywi- zmu; 4) wskazanie w zaskarżonym orzeczeniu Piłkarskiego Trybunału Związkowego błędnej podstawy naruszenia Statutu PZPN (§ 57) w sytuacji kiedy postanowienie statutu odnosi się do składu Najwyższej Komisji Odwoławczej; 5) naruszenie § 11 ust. 4 w związku z § 1 ust. 2 Regulaminu Dyscyplinarnego, polegające na orzekaniu w sprawie przez Wydział Dyscypliny pomimo braku kognicji organu wobec klubu oraz rozstrzygnięcie ponad uprawnienie wynikające z RD, a w konsekwencji nieważność postępowania; 6) wydanie przez Wydział Dyscypliny PZPN orzeczenia z rażącym 5 naruszeniem prawa, a to § 1 ust. 4 i § 2 RD w związku z § 19 uchwały V/37 o człon- kostwie, w jakim uznano istnienie następstwa prawnego w zakresie odpowiedzialno- ści dyscyplinarnej, a tym samym z naruszeniem konstytucyjnej zasady nullum crimen sine lege , nullum crimen sine culpa; 7) niezachowanie przez organy dyscyplinarne PZPN należytej staranności w podejmowaniu działań dyscyplinarnych w szczególno- ści wszczynanie postępowań dyscyplinarnych wielokrotnie wobec innych podmiotów i obciążanie konsekwencjami tego działania skarżącej; 8) orzekanie wobec G.Ł. SA wbrew uregulowaniom § 20 Statutu oraz § 15 uchwały o członkostwie, z pominięciem podmiotu nadal będącego członkiem związku, a mianowicie GKS G.Ł., którego dzia- łacze podejrzani są o popełnienie czynów korupcyjnych; 9) obciążenie konsekwen- cjami nieprawidłowego działania PZPN tylko skarżącego z naruszeniem § 11 Statutu w brzmieniu poprzednio obowiązującym (aktualnie art. 11 pkt 4 Statutu) poprzez po- minięcie faktu przyczynienia się PZPN do zaistniałej sytuacji mające postać narusze- nia obowiązku ochrony praw i interesów członków Związku polegające na nieinfor- mowaniu o zagrożeniu postępowaniem dyscyplinarnym, przyznaniu licencji na grę mimo rzekomo uzasadnionego podejrzenia popełnienia czynu dyscyplinarnego, nie prowadzeniu postępowania przeciwko bezpośrednim sprawcom czynów; 10) rażące naruszenie prawa poprzez ukaranie klubu na podstawie § 9 ust. 10 RD, mimo że ani klub G.Ł. SA ani żaden z jego działaczy nie dopuścił się przewinienia tam opisanego, a ewentualne popełnienie czynów miało miejsce przed powstaniem obwinionego Klubu w sytuacji braku sukcesji w zakresie odpowiedzialności dyscyplinarnej’ 11) orzeczenie przez Organy Dyscyplinarne PZPN nieistniejącej kary przeniesienia o dwie klasy rozgrywkowe i zastosowanie całkowicie dowolnej wykładni Statutu i RD w tym zakresie, a więc wbrew § 4 ust. 2 punkt 6 RD, a nadto zastosowanie za przewi- nienie opisane w § 9 ust. 10 i 23 kar dodatkowych nieprzewidzianych dla tych czy- nów; 12) rażące naruszenie art. 42 i 45 Konstytucji RP w związku z rozdziałem VI RD polegające między innymi na naruszeniu prawa do obrony, zasady jawności, bezpo- średniości i kontradyktoryjności postępowania przejawiającego się między innymi uniemożliwieniem przeprowadzenia dowodów oraz odmowie udostępnienia akt i udziału w przesłuchaniu świadków, a także naruszenie naczelnych zasad konstytucji jak nullum crimen sine lege, nullum crimen sine culpa i in dubio pro reo; 13) rażące naruszenie przez organy dyscyplinarne PZPN zasad postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, a polegające na przewlekłym jego prowadzeniu, jednostronnej, fragmentarycznej analizie materiałów dowodowych prowadzącej do uzasadnienia z 6 góry przyjętej tezy, a także wybiórcze w zależności od potrzeb i okoliczności organu stosowanie regulacji wynikających z innych dziedzin prawa, w tym negowanie ukształtowanego stanowiska Trybunału Konstytucyjnego w zakresie postępowań re- presyjnych, całkowite pominięcie tez i argumentów przywołanych przez obwinionego; 14) całkowicie dowolną interpretację przepisów w zakresie prekluzji wszczęcia po- stępowania dyscyplinarnego z naruszeniem zasady lex retro non agit w jakim organ przyjął za wiążącą interpretację dotyczącą zawieszenia biegu przedawnienia i jej za- stosowania wobec obwinionego oraz konstrukcję czynu ciągłego wynikającą z ure- gulowań nowego Statutu PZPN; 15) naruszenie § 83 pkt 1 i 2 Statutu PZPN, przez dokonanie przez organy PZPN samodzielnej i własnej interpretacji pojęć: przedaw- nienia przewinienia dyscyplinarnego, kary przesunięcia do ligi niższej, przejęcia cało- ści praw i obowiązków majątkowych i niemajątkowych i uznanie iż w ramach tego pojęcia mieści się przejęcie odpowiedzialności dyscyplinarnej, pomimo tego iż wska- zany przepis statutu PZPN przewiduje, że prawo do interpretacji Statutu PZPN i uchwał jego organów przysługuje Walnemu Zgromadzeniu Delegatów i Zarządowi PZPN lub jego Prezydium. Skarżąca podniosła także oczywistą niesłuszność zaskarżonych orzeczeń i wyroku, wskazując na: 1) ukaranie skarżącego na podstawie § 9 ust. 23 punkt 1 re- gulaminu dyscyplinarnego PZPN za rażące naruszenie prawa PZPN mimo, że ani G.Ł. SA, ani żaden z jego działaczy nigdy nie dopuścili się przewinienia w zaskarżo- nych orzeczeniach opisanych i to w sytuacji braku po stronie skarżącej kognicji wo- bec wymienionych w orzeczeniu działaczy i mimo braku sukcesji w zakresie odpo- wiedzialności dyscyplinarnej; 2) zastosowanie wobec skarżącej nieproporcjonalnej i nieadekwatnej kary w stosunku do zarzucanych czynów i ich skali w porównaniu z innymi obwinionymi. Jako okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała, że wobec wydania zaskarżonych orzeczeń i wyroku z rażącym naruszeniem przepisów prawa oraz w związku z ich oczywistą niesłusznością jest ona oczywiście uzasadniona, a także, że liczne naruszenia prawa przy wydawaniu zaskarżonych orzeczeń i wyroku skutkują nieważnością postępowań. Pismem z dnia 12 grudnia 2007 r. skarżąca uzupełniła złożoną skargę kasa- cyjną, podnosząc, że niedopuszczalne jest twierdzenie przez Trybunał Arbitrażowy Do Spraw Sportu przy Polskim Komitecie Olimpijskim, iż przesłane skarżącej w dniu 12 listopada 2007 r. uzasadnienie wyroku nie było w istocie uzasadnieniem, lecz 7 sprawozdaniem. Skarżąca podkreśliła, że stwierdzenie, iż uzasadnienie wyroku było wadliwe i późniejsze sporządzenie i przesłanie skarżącej nowego uzasadnienia, po- wstałego zapewne po zapoznaniu się przez Trybunał Arbitrażowy z zarzutami i ar- gumentami wskazanymi i podniesionymi w skardze kasacyjnej doprowadziło do dys- proporcji w działaniach stron i stanowi naruszenie pozycji procesowej skarżącej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną PZPN wniósł o jej nieprzyjęcie do rozpo- znania, względnie o jej oddalenie w całości. Uzasadniając swoje stanowisko PZPN podniósł, że skarżąca nie wykazała, iż skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona oraz iż zachodzi nieważność postępowania. Podkreślił, że postępowanie dyscypli- narne ma charakter autonomiczny, oparte jest o przepisy wewnętrzne stowarzysze- nia, jakim jest PZPN i nie znajdują do niego zastosowania przepisy materialne ani procesowe prawa karnego ani cywilnego, a odnosi się ono przede wszystkim do za- sad słuszności i norm etycznych służących do realizacji celów stowarzyszenia. W piśmie z dnia 25 lutego 2008 r. skarżąca podniosła, że odpowiedź PZPN na skargę kasacyjną nie spełnia dyspozycji art. 871 § 1 k.p.c., gdyż nie została podpisa- na przez profesjonalnego pełnomocnika. Odnosząc się merytorycznie do zarzutów wskazanych w odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca stwierdziła, że wywody PZPN są niesłuszne. Skarga kasacyjna oparta jest na przepisach ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym, który w art. 44 statuuje prawo wniesienia skargi od orzeczenia dyscyplinarnego w przypadku rażącego naruszenia przepisów prawa lub oczywistej niesłuszności orzeczenia. Skarżąca stwierdziła, że skarga ka- sacyjna wniesiona przez nią oparta jest na obu powyższych przesłankach i uzasad- niona, a PZPN w swoim piśmie nie odniósł się do poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 44 ustawy o sporcie kwalifikowanym od orzeczenia dyscyplinar- nego lub regulaminowego wydanego przez Trybunał Arbitrażowy do Spraw Sportu w sprawach, o których mowa w art. 43, oraz od postanowienia wydanego na podstawie art. 23a przysługuje skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego w przypadku rażącego naruszenia przepisów prawa lub oczywistej niesłuszności orzeczenia. Sąd Najwyż- szy rozpoznaje skargę na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania cy- wilnego. Należy przyjąć, że rażące naruszenie prawa lub oczywista niesłuszność 8 orzeczenia, o których mowa w tym przepisie, odnoszą się do orzeczenia Trybunału. Podstawy skargi nie mogą zatem stanowić naruszenia przepisów (zasad) postępo- wania przed innymi organami dyscyplinarnymi Polskiego Związku Piłki Nożnej. Skar- żący formułuje zarzuty braku obiektywizmu członków zespołu orzekającego Związ- kowego Trybunału Piłkarskiego, wskazanie w orzeczeniu tego organu niewłaściwej podstawy prawnej naruszenia statutu PZPN, zarzut orzekania w sprawie Związko- wego Trybunału Piłkarskiego, który został powołany już w toku postępowania dyscy- plinarnego, zarzut przewlekłości postępowania, jednostronnej i fragmentarycznej oceny materiałów dowodowych prowadzące do uzasadnienia z góry przyjętej tezy, naruszenie prawa do obrony, zasady jawności, bezpośredniości i kontradyktoryjności postępowania. Pod adresem Trybunału został sformułowany zarzut niepełnej treści uzasadnienia wyroku, co jednak nie stanowi rażącego naruszenia przepisów prawa w rozumieniu art. 44 ustawy o sporcie kwalifikowanym. Pozostałe zarzuty skargi dotyczą naruszenia prawa materialnego bądź też łącznie prawa materialnego i przepisów postępowania. Skarżąca zarzuca, że odpo- wiedzialność dyscyplinarna klubu za przewinienia korupcji w sporcie powinna mieć za punkt wyjścia działania korupcyjne konkretnych osób. Zdaniem skarżącego od- powiedzialność klubu może znaleźć zastosowanie pod warunkiem uprzedniego ska- zania konkretnych osób w postępowaniu karnym za przestępstwo przewidziane art. 296 b § 2 k.k. oraz spełnienia wszystkich przesłanek odpowiedzialności karnej, w tym domniemania niewinności, respektowania zasad rozkładu ciężaru dowodu i in. Ta- kiego uwarunkowania nie przewiduje regulamin dyscyplinarny PZPN, stanowiący podstawę odpowiedzialności klubu sportowego. Organy dyscyplinarne związku sportowego w toku postępowania dyscyplinarnego dokonują oceny, czy zaistniało przewinienie dyscyplinarne przekupstwa sportowego, prowadzą postępowanie do- wodowe, korzystają z dowodów zgromadzonych przez inne organy, w tym z mate- riałów zgromadzonych w postępowaniu prokuratorskim. W toku postępowania skie- rowanego przeciwko G.Ł. SA były podnoszone przytoczone powyżej zarzuty, zostały one ocenione jako niezasadne przez Wydział Dyscypliny PZPN; ocena ta została powtórzona przez Trybunał Arbitrażowy. Zasadniczy zarzut skargi kasacyjnej dotyczy zasadności obarczania strony skarżącej odpowiedzialnością za działania korupcyjne mające miejsce w czasie, kiedy klub ten jeszcze nie istniał, a w rozgrywkach piłkarskich uczestniczył Górniczy Klub Sportowy „G.Ł.”. Zdaniem skarżącej, powoływany jako uzasadnienie art. 15 ust. 9 9 ustawy o sporcie kwalifikowanym, nie stwarza ku temu żadnych podstaw ponieważ spółka akcyjna wstąpiła w miejsce sekcji, a nie całego Stowarzyszenia Górniczy Klub Sportowy „G.Ł.”, ponadto zakres praw i obowiązków nowego podmiotu określiła umowa między tymi podmiotami i wyłącznie z niej wynika rzeczywisty zakres obo- wiązków skarżącej. Stanowisko to nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 15 ust. 9 spółka akcyjna przystępująca do ligi zawodowej w miejsce klubu sportowego niebędącego spółką akcyjną przejmuje z dniem przystąpienia do ligi zawodowej ogół praw i obo- wiązków majątkowych oraz niemajątkowych tego klubu, związanych z udziałem we współzawodnictwie w danej dyscyplinie sportu. Kwestia wstępna dotyczy tego, czy do ogółu praw i obowiązków majątkowych oraz niemajątkowych należy również po- noszenie odpowiedzialności (dyscyplinarnej). Zdaniem Sądu Najwyższego, przejęcie obowiązków, o których mowa w tym przepisie, dotyczy nie tylko obowiązków (zobo- wiązań), które istnieją (ujawniły się) w momencie przystąpienia do ligi zawodowej, ale również tych, które powstały wcześniej, ale ujawniły się po tym czasie. Pojęcie obo- wiązków obejmuje przy tym również obowiązek ponoszenia negatywnych następstw określonych działań. W kontekście przekupstwa sportowego Trybunał Arbitrażowy trafnie zwrócił uwagę na racje leżące u podstaw obciążenia następcy konsekwen- cjami wcześniejszych działań korupcyjnych. Nie jest trafny zarzut skarżącego, że skoro spółka akcyjna wstąpiła w miejsce sekcji, a nie całego Stowarzyszenia GKS „G.Ł.”, to przepis art. 15 ust. 9 nie znajduje zastosowania. W świetle wyraźnego brzmienia przepisu spółka akcyjna przejmuje ogół praw majątkowych oraz niemająt- kowych tego klubu sportowego „związanych z udziałem we współzawodnictwie sportowym w danej dyscyplinie sportu”. Czyny korupcyjne wiązały się z udziałem we współzawodnictwie sportowym, aczkolwiek stanowiły zaprzeczenie zdrowego współ- zawodnictwa sportowego. Przepis art. 15 ust. 9 przewiduje sukcesję generalną z mocy ustawy. Nie jest zatem trafne stanowisko skarżącego, że zakres praw i obo- wiązków związanych z przystąpieniem do ligi zawodowej wynika z umowy między Stowarzyszeniem GKS a utworzoną spółką akcyjną, która nie przewiduje ponoszenia konsekwencji działań korupcyjnych przez G.Ł. SA. Przepis ten ma charakter ściśle bezwzględnie obowiązujący i nie może być zmieniony w drodze umowy stron. Warto jeszcze wskazać, że zasadniczo zbieżny w treści przepis (art. 36a) zawierała ustawa z 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej. Na gruncie tego przepisu Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 czerwca 2006 r., I PK 267/05 (OSNP 2007 nr 11-12, poz. 158) przy- 10 jął, że przepis ten przewiduje następstwo pod tytułem ogólnym, statuując przejście ogółu praw i obowiązków o charakterze majątkowym oraz niemajątkowym wiążących się z prowadzeniem przez sekcję jej działalności sportowej w razie wstąpienia spor- towej spółki akcyjnej do rozgrywek w miejsce stowarzyszenia kultury fizycznej (klubu sportowego). Z tego kręgu spraw nie można wyłączyć zaległych wynagrodzeń dla zawodników sekcji, z którymi stosunek pracy ustał przed wstąpieniem spółki akcyjnej do rozgrywek w miejsce klubu sportowego. W skardze kasacyjnej skarżący zarzuca dowolną interpretację przepisów w zakresie „prekluzji wszczęcia postępowania dyscyplinarnego” oraz „naruszenia § 83 pkt 1 i 2 Statutu PZPN przez dokonanie przez Organy Dyscyplinarne PZPN samo- dzielnej i własnej interpretacji pojęć: - przedawnienia przewinienia dyscyplinarnego”. Pomijając okoliczność, że zarzuty odnoszą się do organów dyscyplinarnych PZPN, a nie orzeczenia Trybunału Arbitrażowego, skarżący nie wyjaśnia na czym polega ta „dowolna interpretacja” względnie „samodzielna i własna” interpretacja. Zwalnia to Sąd Najwyższy od rozważenia tego zarzutu. Wreszcie skarżący zarzuca nadmierną surowość orzeczonych kar dyscyplinar- nych. Oczywiście nie można podzielić powołanej na uzasadnienie tego zarzutu ar- gumentacji, odwołującej się do okoliczności, że przewinień dyscyplinarnych korupcji dopuszczało się wiele innych osób lub klubów piłkarskich, w stosunku do których jednak nie zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne, co stanowi naruszenie za- sady równego traktowania. Skoro skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na zasadzie art. 39816 k.p.c. w związku z art. 44 ust. 5 ustawy o sporcie kwalifikowanym należało orzec jak w sentencji wyroku. ========================================