III PK 69/04

Sygn. akt III PK 69/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 23 grudnia 2004 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Józef Iwulski 
 
 
w sprawie z powództwa Z. M. 
przeciwko Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Z. 
o zapłatę wynagrodzenia, nagrodę jubileuszową i odprawę emerytalną, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 23 grudnia 2004 r., 
na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych w R. 
z dnia 20 maja 2004 r.,   
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
 
 
Uzasadnienie 
 
Wyrokiem z dnia 20 maja 2004 r.,   Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych w R. zmienił wyrok Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w 
L. z dnia 25 lutego 2004 r.,   i oddalił powództwo Z.M. przeciwko Poradni 
Psychologiczno Pedagogicznej w Z. o wynagrodzenie za pracę, nagrodę 
jubileuszową i odprawę emerytalną. Podstawą tego rozstrzygnięcia było 
ustalenie, że powódka, zatrudniona na stanowisku samodzielnego referenta, 
otrzymywała wynagrodzenie w XII kategorii zaszeregowania w kwocie 1.000 zł. 
Regulamin wynagradzania przewidywał dla stanowiska zajmowanego przez 
powódkę zaszeregowanie w kategoriach od IX do XII. W dniu 24 stycznia 2001 
r. wprowadzono nowy regulamin wynagradzania, w którym określono, że 

 
 
2 
samodzielny referent może posiadać kategorię zaszeregowania od VII do XIII. 
Według XII kategorii zaszeregowania powódce przysługiwałoby wynagrodzenie 
w kwocie 1.243 zł. Po zmianie regulaminu pracodawca określił wynagrodzenie 
powódki na kwotę 1.050 zł, a następnie na 1.100 zł, bez podania kategorii 
zaszeregowania. Od 25 marca 2003 r. zaszeregowano powódkę do X kategorii 
wynagrodzenia i ustalono je na kwotę 1.144 zł. Sąd Okręgowy uznał, że po 
zmianie regulaminu wynagrodzenie powódki uległo podwyższeniu, co powódka 
akceptowała, 
a 
więc 
nie 
było 
potrzeby 
dokonania 
wypowiedzenia 
zmieniającego. 
Wyrok ten kasacją zaskarżyła powódka. Zarzuciła naruszenie art. 771 
oraz art. 24113 k.p. polegające na uznaniu, że po wprowadzeniu nowego 
regulaminu wynagradzania pracodawca nie był zobowiązany wypłacać jej 
wynagrodzenia przewidzianego 
w XII 
kategorii zaszeregowania. Jako 
okoliczności 
uzasadniające 
rozpoznanie 
kasacji 
powódka 
wskazała 
występowanie zagadnienia prawnego (pytania), "czy w przypadku wejścia w 
życie nowego regulaminu wynagradzania pozwany mógł w aspekcie treści art. 
42 k.p. wypłacać wynagrodzenie niższe od przewidywanego dla powódki, bez 
dokonania wypowiedzenia zmieniającego". 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Występujący w sprawie problem prawny polega na ocenie, czy jest 
zmianą na niekorzyść pracownika, powodującą konieczność dokonania 
wypowiedzenia 
zmieniającego, 
zmiana 
(obniżenie) 
jego 
kategorii 
zaszeregowania 
wynikającej 
z 
regulaminu 
wynagradzania 
(przepisów 
płacowych), 
jeżeli 
równocześnie 
następuje 
podwyższenie 
kwoty 
wynagrodzenia. W tym zakresie w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalona 
jest wykładnia, że obniżenie pracownikowi kategorii (grupy) osobistego 
zaszeregowania nie wymaga wypowiedzenia zmieniającego, jeżeli nie 
powoduje obniżki wynagrodzenia (uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 12 
marca 1981 r., V PZP 4/80, OSNCP 1981 nr 10, poz. 182; OSPiKA 1982 nr 5-6, 
poz. 50 z glosą A. Świątkowskiego; NP 1982 nr 11-12, s. 225 z glosą W. 
Muszalskiego; por. też wyrok z dnia 8 lutego 1984 r., I PR 5/84, OSNCP 1984 nr 
9, poz. 165; NP 1985 nr 9, s. 142 z glosą M. Seweryńskiego; uzasadnienia 
wyroku z dnia 7 maja 1998 r., I PKN 73/98, OSNAPiUS 1999 nr 9, poz. 304 

 
 
3 
oraz wyroku z dnia 5 listopada 1999 r., I PKN 338/99, OSNAPiUS 2001 nr 6, 
poz. 187). 
Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności 
wymienione w art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącą. Po 
rozważeniu przesłanek określonych w art. 393 § 2 k.p.c, Sąd Najwyższy uznał 
za uzasadnioną odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na 
podstawie tych przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.