III PK 68/04

Sygn. akt III PK 68/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 23 grudnia 2004 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Józef Iwulski 
 
 
w sprawie z powództwa L. D. 
przeciwko Krajowej Spółce C. S. A w T. Oddziałowi Cukrowni "K." w S. 
o odszkodowanie, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 23 grudnia 2004 r., 
na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego  
z dnia 15 kwietnia 2004 r.,  
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
 
Uzasadnienie 
 
Wyrokiem z dnia 11 marca 2004 r., Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację pozwanej Krajowej Spółki C. S.A. w 
T., Oddziału Cukrowni "K." w S. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy z 
dnia 31 grudnia 2003 r., zasądzającego na rzecz powoda L. D. kwotę 10.836,66 
zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o 
pracę. Przesłanką tego rozstrzygnięcia było ustalenie, że jako przyczynę 
wypowiedzenia pracodawca wskazał "utratę zaufania zarządu cukrowni w 
związku ze stosowanymi formami sprzedaży cukru oraz spowodowany tym brak 
możliwości dalszej współpracy". Sąd Okręgowy uznał, że przyczyna 
wypowiedzenia została wskazana niezgodnie z art. 30 § 4 k.p., gdyż powinna 
być ona sformułowana jako przyczyna konkretna, jasna, rzeczowa, prawdziwa, 

 
 
2 
rzeczywista i znana pracownikowi, tak aby nie miał wątpliwości, z jakich 
powodów pracodawca chce rozwiązać umowę o pracę. 
Wyrok ten kasacją zaskarżyła strona pozwana. Jako okoliczność 
uzasadniającą rozpoznanie kasacji wskazała na występowanie w sprawie 
istotnego zagadnienia prawnego, sprowadzającego się do pytania, czy dla 
spełnienia wymagań art. 30 § 4 k.p. konieczne jest wskazanie konkretnych 
czynności pracownika zajmującego kierownicze stanowisko, które spowodowały 
utratę zaufania pracodawcy. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
W sprawie nie występuje wskazane w kasacji zagadnienie prawne, gdyż 
wykładnia prawa w tym zakresie jest utrwalona w orzecznictwie i literaturze 
(por. U. Jackowiak "Utrata zaufania jako podstawa rozwiązania stosunku pracy" 
PiZS 2003 nr 11, s. 15). Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 25 
listopada 1997 r., I PKN 385/97 (OSNAPiUS 1998 nr 18, poz. 538), utrata 
zaufania 
do 
pracownika 
może 
stanowić 
przyczynę 
uzasadniającą 
wypowiedzenie umowy o pracę, jeżeli znajduje oparcie w przesłankach natury 
obiektywnej oraz racjonalnej i nie jest wynikiem arbitralnych ocen lub subiek-
tywnych uprzedzeń. Wynika z tego, że nie tyle istotna jest sama utrata zaufania 
pracodawcy do pracownika, co przyczyny, które ją spowodowały. W 
orzecznictwie zawsze analizuje się w ten sposób zasadność powołania się na 
utratę zaufania jako przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę i wskazuje się 
okoliczności, które leżały u jej podstaw (np. uchybienie w wykonywaniu rze-
telnego i dokładnego wydawania towarów - wyrok z dnia 2 marca 1983 r., I PRN 
25/83, OSNCP 1983 nr 9, poz. 145; zawarcie przez pracownika z bankiem 
umowy o prowadzenie rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego, polegające 
na wielokrotnym wykorzystywaniu wiadomości nabytych podczas stosunku 
pracy dotyczących obrotu czekowego, w celu dysponowania we własnym 
zakresie środkami pieniężnymi banku bez jego wiedzy i zgody - wyrok z dnia 10 
września 1998 r., I PKN 306/98, OSNAPiUS 1999 nr 19, poz. 610; konkretne 
zachowania pracownika, choćby były niezawinione, jeżeli obiektywnie noszą 
cechy naruszenia obowiązków pracowniczych w zakresie dbałości o dobro lub 
mienie pracodawcy - wyrok z dnia 7 września 1999 r., I PKN 257/99, 
OSNAPiUS 2001 nr 1, poz. 14 oraz wyrok z dnia 10 sierpnia 2000 r., I PKN 
1/00, OSNAPiUS 2002 nr 5, poz. 112; nieprawidłowe rozliczenie przez 

 
 
3 
pracownika powierzonego mu mienia - wyrok z dnia 23 stycznia 2001 r., I PKN 
212/00, 
OSNAPiUS 
2002 
nr 
19, 
poz. 
458; 
niepożądane 
kontakty 
funkcjonariusza celnego z osobami podejrzewanymi o przemyt - wyrok z dnia 
31 maja 2001 r., I PKN 441/00, OSNP 2003 nr 7, poz. 176; niemożność 
porozumienia się i współpracy przełożonego z pracownikiem, wynikająca z ich 
odmiennej wizji prowadzenia zakładu pracy, wyrażająca się dezaprobatą 
pracownika dla zmian organizacyjnych i przejawiającą się w sposobie 
wykonywania obowiązków pracowniczych - wyrok z dnia 12 lipca 2001 r., I PKN 
539/00, OSNP 2003 nr 11, poz. 267). 
W aspekcie spełnienia wymagań art. 30 § 4 k.p. przyjmuje się, że 
wskazanie w piśmie wypowiadającym pracownikowi umowę o pracę utraty 
zaufania pracodawcy do pracownika wystarczająco konkretyzuje tę przyczynę 
w kontekście znanych pracownikowi zarzutów, postawionych mu wcześniej 
przez pracodawcę (wyrok z dnia 26 marca 1998 r., I PKN 565/97, OSNAPiUS 
1999 nr 5, poz. 165). Oznacza to, że wskazanie w piśmie wypowiadającym 
umowę o pracę utraty zaufania pracodawcy jako jego przyczyny tylko wtedy 
spełnia wymagania art. 30 § 4 k.p., jeżeli równocześnie podaje się okoliczności, 
które spowodowały tę utratę zaufania lub okoliczności te są wcześniej 
pracownikowi znane. W sprawie nie występuje więc wskazany w kasacji 
problem prawny, gdyż wykładnia przepisów w tym zakresie jest ustalona. 
Kwestia 
oceny, 
czy 
w 
konkretnym 
przypadku 
sformułowania 
pisma 
wypowiadającego umowę o pracę, odpowiadały wskazanym warunkom, nie 
dotyczy już wątpliwości co do wykładni prawa (zagadnienia prawnego). 
Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności 
wymienione w art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącego. Po 
rozważeniu przesłanek określonych w art. 393 § 2 k.p.c, Sąd Najwyższy uznał 
za uzasadnioną odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na 
podstawie tych przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.