III PK 42/11

Sygn. akt III PK 42/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 23 listopada 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jerzy Kwaśniewski 
 
w sprawie z powództwa J. G. 
przeciwko Wyższej Szkole Dziennikarstwa  
o wynagrodzenie, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 23 listopada 2011 r., 
na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego […] 
z dnia 8 grudnia 2010 r.,  
 
 
odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania. 
 
 
 
Uzasadnienie 
 
 
 
Wyrokiem z dnia 23 lipca 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy w L. oddalił 
powództwo J. G. przeciwko Wyższej Szkole Dziennikarskiej  /.../ o wynagrodzenie. 
 
Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył apelacją powód. 
Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2010 r. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 § 1 
k.p.c. uchylił zaskarżony wyrok w punkcie I w części dotyczącej roszczenia o 
zasądzenie wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy od 1 października 
2006 r. do 12 lipca 2008 r. i w tym zakresie odrzucił pozew (pkt I.); oddalił apelację 
w pozostałej części (pkt II.); nie obciążył powoda kosztami procesu za drugą 
instancję (pkt III.). 

 
 
2 
Wyrok Sądu Apelacyjnego – w jego punkcie II. i co do kwoty 43.710 zł – 
powód zaskarżył skargą kasacyjną. Skargę oparto na podstawie naruszenia 
przepisów prawa materialnego (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.) i zarzucono: 
- błędną wykładnię art. 138 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie 
wyższym (Dz.U. Nr 65, poz. 385 ze zm.) przez przyjęcie, że zasady wynagradzania 
pracowników uczelni niepublicznych mogą być ustalane w regulaminach 
wynagradzania, podczas gdy zgodnie z powołanym przepisem tylko statut wyższej 
uczelni niepaństwowej może odmiennie niż w regulacjach dotyczących uczelni 
państwowych, regulować uprawnienia płacowe pracowników uczelni niepublicznej; 
- błędną wykładnię art. 9 § 2 k.p. przez przyjęcie, że regulacje dotyczące 
wynagradzania pracowników uczelni niepublicznej zawarte w regulaminie 
wynagradzania mogły zawierać mniej korzystne dla pracownika postanowienia niż 
przepisy ustawy o szkolnictwie wyższym i rozporządzenia Ministra Edukacji 
Narodowej z dnia 26 września 2001 r. w sprawie warunków wynagradzania za 
pracę i przyznawania innych świadczeń związanych z pracą dla pracowników 
uczelni państwowych; 
- naruszenie art. 18 § 1 k.p. przez przyjęcie, że postanowienia umowy o 
pracę zawartej pomiędzy powodem o pozwaną mogły zawierać postanowienia 
mniej korzystne niż przepisy prawa pracy zawarte w ustawie o szkolnictwie 
wyższym i wydanym na jej podstawie rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej 
z dnia 26 września 2001 r.;  
- naruszenie art. 18 § 2 k.p. przez przyjęcie, że postanowienia regulaminu 
wynagradzania Wyższej Szkoły Dziennikarstwa wydanego bez odpowiedniej 
delegacji w statucie uczelni i zawierającego mniej korzystne postanowienie niż 
rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 26 września 2001 r. mają 
zastosowanie do powoda w sytuacji, gdy powołany przepis stanowi, że 
postanowienia takiego aktu, które są mniej korzystne dla pracownika niż przepisy 
prawa pracy są nieważne, zamiast nich stosuje się zaś odpowiednie przepisy 
prawa pracy – w tym przypadku rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 
26 września 2001 r.  
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania opiera się na 
twierdzeniu skarżącego, iż skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 

 
 
3 
§ 1 pkt 4 k.p.c.). Wskazano, że „w świetle zarzutów zawartych w skardze niniejszej 
oraz treści orzeczenia wydanego przez Sąd Apelacyjny jest ona oczywiście 
uzasadniona, gdyż zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo i stoi w 
sprzeczności z powołanymi w petitum skargi kasacyjnej przepisami prawa. 
Ustalenie prawidłowej wykładni art. 138 ustawy z dnia 12 września 1990 r. w 
ustalonym stanie faktycznym niniejszej sprawy stanowiącym element uzasadnienia 
niniejszego 
wniosku 
wymaga 
wykładni 
obowiązujących 
przepisów. 
W 
szczególności ustalenia wymaga okoliczność, czy wiążące dla pracowników 
naukowych uczelni niepublicznych normy praw pracy mogą być ustalane w innych 
aktach wewnętrznych niż statut spółki oraz czy postanowienia tych aktów, w 
zakresie jakim regulują zasady wynagradzania pracowników mogą mniej korzystne 
niż postanowienia ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym oraz 
wydanym na jego gruncie Rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 26 
września 2001 r., w sprawie warunków wynagradzania za pracę i przyznawania 
innych świadczeń związanych z pracą dla pracowników uczelni państwowych”.  
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Wykazanie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 
k.p.c.) wymagałoby przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista zasadność” 
skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest oczywiście 
uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa 
materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości widocznej prima 
facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie 
Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08 – LEX nr 494134; z dnia 9 
maja 2008 r., II PK 11/08 – LEX nr 490364). W niniejszej sprawie stan taki nie 
występuje.  
Skarżący twierdzenie o oczywistej zasadności jego skargi kasacyjnej opiera 
na założeniu, że Sąd Apelacyjny w zaskarżonym wyroku – z oczywistym 
naruszeniem wskazanych w podstawie skargi przepisów prawa – przyjął, że 
uprawnienia płacowe powoda, jako pracownika uczelni niepaństwowej, muszą być 
określone w statucie uczelni, oraz, że nie mogą być one mniej korzystne niż 

 
 
4 
określone w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 26 września 2001 
r. w sprawie warunków wynagradzania za pracę i przyznawania innych świadczeń 
związanych z pracą dla pracowników uczelni państwowych (Dz.U. Nr 107, poz. 
1182 ze zm.). Autor skargi nie przedstawia jednak odpowiedniego jurydycznego 
wywodu, którym wykazałby on twierdzoną „oczywistą zasadność” rozpatrywanej 
skargi kasacyjnej. 
Zaskarżony wyrok nie jest „oczywiście” sprzeczny z powołanymi przez 
skarżącego w podstawie materialnoprawnej skargi przepisami prawa. Z 
uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że jego podstawa prawna oparta 
została na interpretacji wskazanych przepisów ustawy o szkolnictwie wyższym; 
interpretacji za którą przemawiają poważne argumenty. W szczególności w punkcie 
wyjścia 
analizy 
interpretacyjnej 
Sąd 
Apelacyjny 
stwierdził, 
że 
uczelnie 
niepaństwowe 
mogą 
odmiennie 
uregulować 
prawa 
i 
obowiązki 
swoich 
pracowników, jeżeli przepisy ustawy o szkolnictwie wyższym ani przepisy innych 
ustaw nie stanowią inaczej. Wynika to z analizy art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 12 
września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (przepisy ustawy mają zastosowanie do 
niepaństwowych szkół wyższych, jeżeli jej przepisy lub przepisy innych ustaw nie 
stanowią inaczej) oraz art. 138 tej ustawy zezwalającego uczelni niepaństwowej na 
ustanowienie w statucie innych niż określone w ustawie stanowisk pracowniczych 
oraz kwalifikacji wymaganych do ich objęcia, a także na odmienne uregulowanie 
praw i obowiązków pracowników. W ustawie o szkolnictwie wyższym nie ma 
bezpośredniego unormowania wynagrodzenia pracowników szkół wyższych. 
Jedynie do pracowników zatrudnionych w uczelniach państwowych została 
przewidziana delegacja dla ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego do 
określenia warunków wynagradzania za pracę i przyznawania innych świadczeń 
związanych z pracą (por. art. 117 a ustawy z 12 września 1990 r. o szkolnictwie 
wyższym). Na podstawie tej delegacji Minister Edukacji Narodowej wydał 
rozporządzenie z dnia 26 września 2001 r. w sprawie warunków wynagradzania za 
pracę i przyznawania innych świadczeń związanych z pracą dla pracowników 
uczelni państwowych. Rozporządzenie to – zgodnie z zakresem upoważnienia z 
art. 117a ustawy – ma zastosowanie tylko do pracowników uczelni państwowych. 

 
 
5 
Wynika  to nie tylko z przepisu delegacyjnego ale także wprost z tytułu powołanego 
rozporządzenia dotyczącego pracowników uczelni państwowych.  
Jeżeli zatem do wynagrodzenia pracowników uczelni niepaństwowych nie 
mają zastosowania przepisy ustawy o szkolnictwie wyższym, ani – konsekwentnie 
– przepisy aktu wykonawczego, to stanowisko zaskarżonego wyroku, że podlegają 
zastosowaniu przepisy prawa pracy na zasadach ogólnych, nie może być 
kwalifikowane jako oczywiście bezpodstawne. Wnoszący skargę nie przedstawił w 
tym zakresie przekonującej argumentacji. Za oczywistością jego stanowiska nie 
przemawia jego uzasadnienie powołujące się na istnienie budzącego wątpliwości 
zagadnienia.  
 
Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 
3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.