III PK 3/14

Sygn. akt III PK 3/14 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 15 maja 2014 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Halina Kiryło 
 
w sprawie z powództwa A. D. 
przeciwko Gminie S. i Zespołowi Szkół Gminnych w S. 
o powierzenie stanowiska dyrektora szkoły na okres pięciu lat, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 15 maja 2014 r., 
na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w R. 
z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt VI Pa (…), 
 
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.  
 
 
UZASADNIENIE 
 
Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. wyrokiem z 
dnia 8 sierpnia 2013 r. oddalił apelację powódki A. D. od wyroku Sądu Rejonowego 
– Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia 20 listopada 2012 r., mocą 
którego oddalono jej powództwo przeciwko Gminie S. oraz Zespołowi Szkół 
Gimnazjalnych w S. o ustalenie powierzenia stanowiska dyrektora szkoły na okres 
5 lat. 
 
Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną powódki. Skargę 
oparto na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: art. 36b ust. 13 
ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. 
Nr 256, poz. 2572 ze zm., dalej jako ustawa o systemie oświaty), co doprowadziło 
do zajęcia przez Sądy pierwszej i drugiej instancji stanowiska, że nieudowodnione 
zarzuty i nierozstrzygnięte wątpliwości stanowią wystarczającą podstawę do 
zakwalifikowania konkretnej sytuacji jako „uzasadniony przypadek”, podczas gdy z 

 
 
2 
literalnego brzmienia powołanego przepisu bezpośrednio wynika, iż zasadą jest 
powierzenie stanowiska dyrektora szkoły lub placówki na okres pięciu lat szkolnych, 
zaś zastosowanie art. 36a ust 13 zdanie drugie ustawy o systemie oświaty wymaga 
przedstawienia rzetelnej argumentacji wskazującej na istnienie rzeczywistych i 
obiektywnych przyczyn odstąpienia od zasady wyrażonej w zdaniu pierwszym 
powołanego przepisu. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego 
wyroku Sądu Okręgowego oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego z 
dnia 20 listopada 2012 r. i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do 
ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania za wszystkie 
instancje; ewentualnie o uchylenie zaskarżonych wyroków i orzeczenie co do istoty 
sprawy przez uwzględnienie powództwa w całości i zasądzenie od pozwanego na 
rzecz powódki zwrotu kosztów postępowania. 
 
Jako przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano „art. 
3989 § 1 pkt 1 kpc., wobec istnienia potrzeby wykładni przepisu art. 36b ustawy z 
dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, a konkretniej pojęcia „uzasadnionego 
przypadku” i określenia kryteriów w oparciu o które należy dokonywać wykładni 
niniejszego pojęcia”. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że w sprawie występuje 
istotne zagadnienie prawne polegające na określeniu przesłanek uznania 
konkretnej sytuacji za „uzasadniony przypadek” w rozumieniu art. 36a ust. 13 
ustawy o systemie oświaty oraz potrzebę określenia kryteriów, w oparciu o które 
należy dokonywać wykładni tego pojęcia. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Skarga 
kasacyjna 
nie 
kwalifikowała 
się 
do 
przyjęcia 
celem 
jej 
merytorycznego rozpoznania. 
Skarga kasacyjna, jako szczególny środek zaskarżenia, służy realizacji 
interesu 
publicznego 
w 
sprawowaniu 
wymiaru 
sprawiedliwości. 
Funkcje 
postępowania kasacyjnego powodują, że wniosek o przyjęcie skargi do 
rozpoznania oraz jego uzasadnienie powinny koncentrować się na wykazaniu, iż w 
konkretnej sprawie zachodzą okoliczności przemawiające za interwencją Sądu 
Najwyższego. Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn 
kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. i tylko w przypadku 
przekonania Sądu Najwyższego przez skarżącego, za pomocą jurydycznej 

 
 
3 
argumentacji, 
że 
zachodzi 
publicznoprawna 
potrzeba 
rozstrzygnięcia 
sformułowanego w skardze zagadnienia prawnego przy jej merytorycznym 
rozpoznawaniu. 
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do 
rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje 
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub 
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność 
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. 
 
W przedmiotowej sprawie skarżąca zamiennie wskazuje na dwie pierwsze 
przesłanki przedsądu. O ile jako podstawę prawną wniosku o przyjęcie skargi 
kasacyjnej do rozpoznania powołano art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., a zatem 
występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, o tyle samo zagadnienie 
prawne sformułowano jako potrzebę wykładni przepisu art. 36b ustaw o systemie 
oświaty. Natomiast w uzasadnieniu wniosku skarżąca doprecyzowała, że w sprawie 
występuje istotne zagadnienie prawne polegające na potrzebie określenia 
przesłanek uznania konkretnej sytuacji za „uzasadniony przypadek” w rozumieniu 
art. 36a ust. 13 ustawy o systemie oświaty.  
Wypada zatem przypomnieć, że w razie powołania tej przesłanki przedsądu, 
jaką jest występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, obowiązkiem 
skarżącego jest wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu w 
sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia 
prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepublikowane). Sformułowanie 
zagadnienia powinno zatem odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do 
treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie 
przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. 
Rolą Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej 
Polskiej, nie jest bowiem działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, 
poprzez ochronę obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością 
orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa pozytywnego. Nie każde więc 
orzeczenie, nawet błędnie wydane, zasługuje na kontrolę w postępowaniu 
kasacyjnym (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 

 
 
4 
178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147, z dnia 18 marca 2004 r., I PK 620/03, LEX nr 
513011, z dnia 8 lipca 2004 r., II PK 71/04, LEX nr 375715 i z dnia 16 kwietnia 
2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883). Nie spełnia określonego w art. 3989 § 1 pkt 1 
k.p.c. wymagania sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w sposób ogólny 
i nieprecyzyjny, a zwłaszcza ograniczenie się do samego postawienia pytania, bez 
odniesienia się do problemów interpretacyjnych przepisów (postanowienia Sądu 
Najwyższego z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 332/07, LEX nr 452451 i z dnia 21 maja 
2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538). 
Odniesienie powyższych rozważań do realiów niniejszej sprawy prowadzi do 
konkluzji, że skarga kasacyjna w zakresie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania 
nie spełnia wymagań stawianych temu nadzwyczajnemu środkowi zaskarżenia. 
Pomijając fakt, że skarżąca formułuje istotne zagadnienie prawne nawiązując to do 
art. 36a pkt 13 ustawy o systemie oświaty, to do art. 36 b tego aktu (chociaż 
powołana ustawa nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej), należy stwierdzić, iż 
nawet przy prawidłowym oznaczeniu przepisu stanowiącego podstawę owego 
zagadnienia prawnego (tj. art. 36 a pkt 13 ustawy o systemie oświaty) omawiana 
przesłanka przedsądu jest niewłaściwie skonstruowana. Autor skargi kasacyjnej nie 
odwołuje się bowiem w sposób generalny i abstrakcyjny do treści wskazanego 
przepisu, nie wyjaśnia, na czym polegają trudności w dekodowaniu zawartej w nim 
normy prawnej oraz do jakich rozbieżnych wyników prowadzi wykładnia tego 
przepisu, ograniczając się jedynie do postawienia pytania o kryteria, według których 
należy oceniać istnienie uzasadnionego przypadku, pozwalającego - z mocy 
powołanego przepisu - na powierzenie stanowiska dyrektora szkoły na okres 
krótszy od pięciu lat. W rzeczywistości skarżąca oczekuje od Sądu Najwyższego 
rozstrzygnięcia tego konkretnie sporu, po uprzednim stwierdzeniu – odmiennie niż 
uczyniły to Sądy orzekające w sprawie – nieistnienia ustawowej przesłanki 
skrócenia okresu powierzenia powódce kierowniczego stanowiska. Nie taki jest 
jednak cel postępowania kasacyjnego. Nie wykazano bowiem, że zachodzi 
publicznoprawna potrzeba rozstrzygnięcia tak sformułowanego zagadnienia 
prawnego. 

 
 
5 
 
Reasumując: wobec niewykazania istnienia powołanej w skardze kasacyjne 
okoliczności uzasadniającej przyjęcie jej do rozpoznania, z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. 
należało orzec jak w sentencji.