III PK 140/16

Sygn. akt III PK 140/16
POSTANOWIENIE
Dnia 26 września 2016 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jolanta Strusińska-Żukowska
w sprawie z powództwa G. B.
‎
przeciwko Centrum [...] w D.
‎
o zadośćuczynienie w związku z mobbingiem,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 września 2016 r.,
‎
skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L.
‎
z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt VII Pa (…),
1. odrzuca skargę kasacyjną,
2. oddala wniosek adwokata W. M.  o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu.
Uzasadnienie
Powódka G. B.  wnosiła o zasądzenie od pozwanego Centrum […] w D.  kwoty 45.000 zł tytułem zadośćuczynienia w związku ze stosowanym wobec niej mobbingiem. Sąd Rejonowy w P. wyrokiem z dnia 4 grudnia 2015 r. zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 6.256,68 zł z ustawowymi odsetkami tytułem zadośćuczynienia (pkt 1), oddalając powództwo w pozostałym zakresie (pkt 2). Od wyroku Sądu pierwszej instancji apelację wniosła jedynie strona pozwana, skarżąc wyrok w części uwzględniającej powództwo. Sąd Okręgowy w L.  wyrokiem z 6 kwietnia 2016 r. zmienił wyrok Sądu Rejonowego w pkt 1 i powództwo oddalił. Powódka wywiodła skargę kasacyjną od wyroku Sądu drugiej instancji, skarżąc go w całości. Wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła więc 6.256, 68 zł i tak została określona w skardze kasacyjnej.
Zgodnie z art. 398
2
§ 1 k.p.c., skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach z zakresu prawa pracy o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10.000 zł. Roszczenie o zasądzenie zadośćuczynienia pieniężnego ma charakter majątkowy (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2006 r., I PZP 3/06, OSNP 2007 nr 11-12, poz. 151), wobec czego skarga kasacyjna w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (art. 398
6
§ 3 w związku z art. 398
6
§ 2 k.p.c.).
Oddalając wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej Sąd Najwyższy zważył, że rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U z 2015 r., poz. 1801) określa szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, sposób określania tych kosztów oraz wydatków stanowiących podstawę ich ustalania oraz maksymalną wysokość opłat za udzieloną pomoc (§1). Pomoc ta jednak powinna być udzielana zgodnie z wymaganiami stawianymi profesjonaliście (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 sierpnia 1997 r., II CZ 88/97, OSNC 1998 nr 3, poz. 40). W niniejszej sprawie „pomoc prawna" udzielona powódce polegała na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej niespełniającej - jak to już wyjaśniono - podstawowego warunku jej dopuszczalności, jaką jest minimalna wartość przedmiotu zaskarżenia, co spowodowało konieczność jej odrzucenia na posiedzeniu niejawnym. Te okoliczności, w ocenie Sądu Najwyższego, upoważniają do wniosku, że czynności podjęte przez adwokata ustanowionego przez Sąd nie miały charakteru pomocy prawnej, o jakiej mowa w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., a zatem brak jest podstaw, aby przyznać adwokatowi ze środków Skarbu Państwa zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (por. też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999 nr 6, poz. 123, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2000 r., I PZ 86/99, LEX nr 460165, czy postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2006 r., II PK 242/06, LEX nr 950403).
Z tych wszystkich względów należało postanowić jak w sentencji.