III PK 107/13

Sygn. akt III PK 107/13 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 11 marca 2014 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Kazimierz Jaśkowski 
 
w sprawie z powództwa Z. W. 
przeciwko Przedsiębiorstwu Handlowo-Usługowemu "[…]" Spółce z ograniczoną 
odpowiedzialnością w B. 
o odszkodowanie i zadośćuczynienie, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 11 marca 2014 r., 
na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy 
i Ubezpieczeń Społecznych w L. 
z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt VIII […] 
 
 
odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania. 
 
UZASADNIENIE 
 
Powódka Z. W. w sprawie przeciwko Przedsiębiorstwu Handlowo-Usługowemu 
„[…]” Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B. wniosła skargę kasacyjną 
od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. 
z dnia 23 maja 2013 r., VIII Pa […]. Zaskarżonym wyrokiem oddalono jej apelację 
od wyroku Sądu Rejonowego L. – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. 
z dnia 4 października 2012 r., VII P […] oddalającego powództwo. 

 
 
2 
Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła w niej naruszenie: art. 53 § 1 w związku 
z art. 30 § 4 k.p. oraz art. 943 § 2 k.p. Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi 
do rozpoznania skarżąca wskazała, że jest ona oczywiście uzasadniona. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie jej do rozpoznania. 
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną 
do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 
2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości 
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność 
postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jednocześnie, 
zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną 
w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw; w granicach zaskarżenia bierze 
z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (przed sądem drugiej 
instancji). Rozpoznanie skargi kasacyjnej w granicach podstaw oznacza związanie 
Sądu Najwyższego zgłoszonymi przez skarżącego zarzutami naruszenia. 
W przedmiotowej sprawie wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej 
został oparty na przesłance oczywistej zasadności skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). 
W tym zakresie należy wskazać, że przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej 
rozumie się sytuację, w której zaskarżone nią orzeczenie sądu drugiej instancji 
w sposób oczywisty narusza prawo. Oczywiste naruszenie prawa powinno być 
rozumiane jako widoczna natychmiast, bez potrzeby dokonywania pogłębionej 
analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem 
albo 
powszechnie 
przyjętymi 
regułami 
interpretacji 
(por. 
postanowienia 
Sądu Najwyższego z 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 494 
oraz z 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNAPiUS 2003 nr 18, poz. 437); 
oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcia tylko 
wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego prawnika, bez potrzeby głębszej 
analizy prawniczej, gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej wątpliwości; gdy 
podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, 
bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i analizy czynności sądu 
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z 21 maja 2008 r., I UK 11/08, 
LEX nr 491538); gdy orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi 

 
 
3 
i niepodlegającymi 
różnej 
wykładni 
przepisami 
prawa 
(por. 
orzeczenie 
Sądu Najwyższego z 30 stycznia 1963 r., II CZ 3/63, OSPiKA 1963 nr 11, poz. 286). 
W 
razie 
powołania 
się 
na 
przesłankę 
skargi 
kasacyjnej 
przewidzianą 
w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., skarżący powinien przytoczyć argumenty świadczące 
o tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Pojęcie "oczywistości" mieści się 
w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty 
naruszenia prawa są w sposób oczywisty uzasadnione, bez dokonywania głębszej 
analizy prawniczej. 
W ocenie Sądu Najwyższego, przedmiotowej skargi kasacyjnej nie można uznać 
za oczywiście uzasadnioną, tym bardziej, że Sąd swe rozstrzygnięcie oparł 
na utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego tak co do wykładni art. 52 § 1 k.p. 
i art. 30 § 4 k.p. jak i art. 943 § 2 k.p. 
Nadto w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania. 
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej 
do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.