II SA/WR 28/25

II SA/Wr 28/25 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-02-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dominik Dymitruk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 3, art. 232 par. 1 pkt 1 i par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II skargi G. Z. i P. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 19 września 2024 r., nr SKO 4141/31/2024 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 września 2024 r., (nr SKO 4141/31/2024) Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu stwierdziło niedopuszczalności odwołania G. Z. i P. Z. (dalej: skarżący) od decyzji Wójta Gminy D. z dnia 25 marca 2024 r. (nr MK.3134.38.2023-6) ustalającej opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie [...] U., gmina D., obejmującej działkę nr [...].
Z zachowaniem terminu skarżący – działający przez nieprofesjonalnego pełnomocnika – wnieśli skargę na powyższe postanowienie, wnosząc jednocześnie o stwierdzenie jego nieważności oraz wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem prawa, jak również uznanie decyzji Wójta Gminy D. z dnia 25 marca 2024 r. jako wydanej z naruszeniem prawa, wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji Wójta Gminy D. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) uwzględnił skargę na powyższe postanowienie, uchylając je własnym postanowieniem z dnia 10 stycznia 2025 r. (nr SKO 4141/31/2024).
W wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 16 stycznia 2025 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL strony skarżącej oraz złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jednocześnie, w wykonaniu kolejnego zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 16 stycznia 2025 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka zawierająca powyższe wezwania została skutecznie doręczona w dniu 10 lutego 2025 r. (zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru – k. 28 akt sądowych).
W zakreślonym terminie skarżący uiścili wymagany wpis sądowy, jednakże w piśmie z dnia 13 lutego 2025 r. pełnomocnik skarżących wskazał, że złożył już w sprawie pełnomocnictwo, a zatem nie ma potrzeby kolejnego jego wnoszenia w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Pełnomocnik skarżący nie uzupełnił także braku formalnego w zakresie podania numeru PESEL strony skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlegała odrzuceniu.
Na wstępie należy wyjaśnić należy, że skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega merytorycznemu rozpoznaniu jedynie w sytuacji, gdy spełnia niezbędne wymogi formalne przewidziane przepisami p.p.s.a. Zatem, w pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu jest zweryfikowanie, czy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym zostały określone w art. 46 i 47 p.p.s.a.
W myśl art. 46 § 1 pkt 1 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, czy podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jak stanowi z kolei art. 46 § 2 pkt 1 lit. a i b p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, m.in. oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, a także numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku.
Natomiast w myśl art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.
Podkreślić w tym względzie należy, że postępowanie sądowoadministracyjne jest postępowaniem odrębnym względem postępowania administracyjnego. Stąd też strona, która zamierza w postępowaniu sądowoadministracyjnym działać przez pełnomocnika, musi udzielić pełnomocnikowi stosowanego upoważnienia do działania w takim postępowaniu i złożyć stosowne upoważnienie do akt sądowych.
Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie sądowym, okoliczność, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach administracyjnych przedstawionych sądowi wraz ze skargą nie wyczerpuje dyspozycji art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a. i nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku dołączenia stosownego pełnomocnictwa na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Obowiązek złożenia pełnomocnictwa jest powiązany z pierwszą czynnością procesową i nie można jej utożsamiać z czynnością dokonaną przed organami administracji publicznej, ponieważ są to dwa różne autonomiczne postępowania. Wspomniana w art. 37 § 1 p.p.s.a. regulacja dotyczy postępowania sądowego, tak samo jak zawarty w art. 46 § 3 p.p.s.a. obowiązek pełnomocnika dołączania pełnomocnictwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2203/17, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z akt sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, skierowaną do pełnomocnika skarżących, została skutecznie doręczona w dniu 10 lutego 2025 r. (zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru – k. 28 akt sądowych). W tych okolicznościach, siedmiodniowy termin do wykonania wezwania upływał w dniu 17 lutego 2025 r. (poniedziałek). W terminie tym braki formalne skargi nie zostały jednak usunięte, pomimo stosownego wezwania i pouczenia o rygorze odrzucenia skargi w razie zaniechania wykonania wskazanych czynności.
W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia.
Z kolei orzeczenie o zwrocie całego uiszczonego wpisu od skargi, zawarte w punkcie II sentencji postanowienia, znajduje swoje umocowanie w treści art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 232 § 2 p.p.s.a.
Jednocześnie wskazać końcowo należy, że chociaż zaskarżone postanowienie z dnia 19 września 2024 r. zostało uchylone przez organ postanowieniem z dnia 10 stycznia 2025 r. w ramach autokontroli, tj. organ uwzględnił skargę w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., co do zasady stanowi podstawę do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego jako bezprzedmiotowego, to przesłanki odrzucenia mają pierwszeństwo przed przesłankami umorzenia postępowania. Stąd też skarga dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu podlegała odrzuceniu, nie zaś umorzeniu.