III OZ 735/25

III OZ 735/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-12-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
ART.61 §3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia uczestnika postępowania D.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 1 września 2025 r., sygn. akt II SA/Bk 1224/25 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z dnia 22 maja 2025 r., nr [...] w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z dnia 22 maja 2025 r., nr [...] w przedmiocie obowiązku likwidacji urządzenia wodnego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
A.K. (dalej także jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] PGW WP z dnia 22 maja 2025 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] PGW WP z dnia 25 marca 2025 r., nr [...]. Na mocy tej decyzji nałożono na skarżącego obowiązek likwidacji urządzenia wodnego.
W przedmiotowej skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wykonanie obowiązku w postaci likwidacji urządzenia wodnego, przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności wniesionej skargi przez sąd, może doprowadzić do wyrządzenia mu znacznej szkody. Wskazał, że wykonanie tej decyzji wprost prowadzi do powstania trwałych, często nieodwracanych skutków i może wymagać poniesienia względnie dużych nakładów, tak finansowych, jak i nakładów pracy, które mogą okazać się daremne.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 września 2025 r., sygn. akt II SA/Bk 1224/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku: wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wskazał, że pomimo braku wyczerpującej argumentacji Skarżącego, w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu w sytuacji, gdy okoliczności sprawy przekonują o tym, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, wówczas zasadne jest udzielenie stronie ochrony tymczasowej, nawet pomimo lakonicznego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 27 października 2020 r., II OZ 902/20, niepubl.). Przypomnieć należy, że zaskarżona decyzja nakłada obowiązek likwidacji urządzenia wodnego w postaci rurociągu o średnicy 10 cm i długości 77,0 m, który został wykonany w wyniku przebudowy rowu otwartego bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego poprzez: 1) likwidację ww. rurociągu na działce nr 8 pomiędzy wskazanymi w decyzji punktami oraz 2) odtworzenie w miejsce rozebranego rurociągu, rowu odkrytego o nachyleniu skarp: 1:1, szerokości dna 0,6 m z dostosowaniem rzędnej dna odtwarzanego rowu do rzędnej otworu wlotowego do studni drenarskiej we wskazanym w decyzji punkcie i rzędnej dna istniejącego rowu. Niewątpliwie wykonanie nałożonych obowiązków w postaci likwidacji przedmiotowego rurociągu (w tym odtworzenie w jego miejscu rowu) przed wydaniem przez tutejszy sąd administracyjny rozstrzygnięcia co do zasadności wniesionej skargi wiąże się z niebezpieczeństwem powstania trudnych do odwrócenia skutków i może wymagać poniesienia względnie dużych nakładów, tak finansowych, jak i nakładów pracy. Nieracjonalne jest zaś generowanie nakładów finansowych, czy nakładów pracy, jeśli w wyniku rozstrzygnięcia sprawy co do meritum przez sąd, nakłady te mogą okazać się daremne (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 1 grudnia 2022 r., II SA/Bk 764/22, postanowienie WSA w Szczecinie z 27 października 2022 r., II SA/Sz 831/22, a także postanowienie NSA z 27 października 2020 r., II OZ 902/20 – niepublikowane).
W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w całości i dlatego też wniosek w tym przedmiocie został uwzględniony.
Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniósł, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika w osobie adwokata, uczestnik postępowania D.S. zaskarżając je w całości i zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie prawa procesowego, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez jego zastosowanie, podczas gdy skarżący nie wykazał żadnych nadzwyczajnych skutków wiążących się z wykonaniem decyzji, podczas jak prawidłowo ustalił WSA "wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy" oraz "brak wyczerpującej argumentacji skarżącego". Uwzględniając powyższe okoliczności uczestnik wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i odmówienie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z dnia 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935: dalej jako: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy.
Powyższe nie oznacza jednak, że skarżący winien udowodnić zaistniały "stan zagrożenia", bowiem instytucja wstrzymania wykonania danego aktu opiera się na uprawdopodobnieniu okoliczności przez wnioskodawcę. W orzecznictwie sądów administracyjnych szeroko akceptowany jest również pogląd, że w pewnych przypadkach sąd może już na podstawie akt sprawy i doświadczenia życiowego uznać, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków
Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę prawną Sądu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie wykonanie nałożonych obowiązków w postaci likwidacji przedmiotowego rurociągu (w tym odtworzenie w jego miejscu rowu) przed wydaniem przez tutejszy sąd administracyjny rozstrzygnięcia co do zasadności wniesionej skargi wiąże się z niebezpieczeństwem powstania trudnych do odwrócenia skutków i może wymagać poniesienia względnie dużych nakładów, tak finansowych, jak i nakładów pracy. Stan ten trudno jest udowodnić, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w granicach swojego uznania, mógł przyjąć, że jest to okoliczność prawdopodobna, co uzasadniało podjęcie decyzji o zastosowaniu ochrony tymczasowej.
Wskazać należy, że argumentacja podniesiona w zażaleniu jest lakoniczna i nieudolna, w tym przede wszystkim wskazać należy, że zawodowy pełnomocnik uczestnika postępowania błędnie zrozumiał intencje Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, bowiem Sąd pierwszej instancji nie napisał o "braku wyczerpującej argumentacji skarżącego", ale podniósł okoliczność, że "pomimo braku wyczerpującej argumentacji Skarżącego, w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji".
Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniesionego zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.