III OZ 705/22

III OZ 705/22 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2022-11-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Właściwość sądu
Sygn. powiązane
II SA/Wa 708/22 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2022-05-19
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 13 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 708/22 o odrzuceniu skargi W.W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia 30 lipca 2021 r., nr 1308/2021 w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 19 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 708/22, odrzucił skargę W.W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia 30 lipca 2021 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, z uwagi na fakt, że sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku.
W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał, że skarżący wniósł skargę na rozkaz personalny KWP z dnia 30 lipca 2021 r., choć skorzystał wcześniej z prawa do złożenia odwołania od tego rozkazu. Komendant Główny Policji rozpatrzył to odwołanie i rozkazem personalnym z dnia 16 listopada 2021 r., nr 3709, utrzymał w mocy rozkaz personalny z dnia 30 lipca 2021 r. Skarżący pismem z dnia 4 stycznia 2022 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji. Skargę tę zarejestrowano przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pod sygnaturą akt II SA/Wa 264/22.
Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł skarżący, domagając się jego uchylenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
O właściwości miejscowej sądów administracyjnych stanowi art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej "P.p.s.a."). W myśl tego przepisu do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Przepis ten określa zatem właściwość miejscową sądów, przyjmując, że do rozpoznania sprawy właściwy jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na obszarze którego ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Wyjątki od tej zasady mogą być wprowadzone tylko w drodze rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wymagają tego względy celowości (art. 13 § 3 P.p.s.a.).
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej rozporządzeniem z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652) utworzył szesnaście wojewódzkich sądów administracyjnych. Dla obszaru województwa zachodniopomorskiego utworzył i ustalił siedzibę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (§ 1 pkt 12 rozporządzenia Prezydenta RP).
Wojewódzkie sądy administracyjne zobowiązane są zatem z urzędu przestrzegać swej właściwości miejscowej. Oznacza to, że przed oceną dopuszczalności skargi sądy te w pierwszej kolejności zobowiązane są ustalić, czy są właściwe miejscowo do rozpatrzenia danej sprawy, czyli czy na terenie województw objętych ich właściwością ma siedzibę organ, którego działalność jest przedmiotem zaskarżenia, a dopiero w następstwie tego ustalenia ją rozpoznać, bądź przekazać według właściwości innemu wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu.
Stosownie bowiem do treści art. 59 § 1 P.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Następstwem uznania się przez sąd za niewłaściwy miejscowo do orzekania w sprawie jest więc postanowienie o przekazaniu sprawy sądowi właściwemu miejscowo do jej rozpoznania.
W niniejszej sprawie skarżący w swojej skardze kwestionuje rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie. W sposób oczywisty zaskarża on zatem działalność organu, który ma swą siedzibę na terenie województwa zachodniopomorskiego, zaś województwo to zostało objęte właściwością miejscową Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, a nie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Z powyższych względów WSA w Warszawie nie był upoważniony do oceny dopuszczalności wniesionej doń skargi. Zobowiązany był natomiast do przekazania tej skargi sądowi właściwemu miejscowo do jej rozpoznania, czyli Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Zaskarżone postanowienie zatem narusza przepisy prawa o właściwości miejscowej sądów administracyjnych.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.