III OZ 673/25

III OZ 673/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-12-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-11-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 § 3, art. 184 w zw. z art. 197 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 1513/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.C. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 1 października 2025 r., II SA/Wa 1513/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku M.C. (dalej: "skarżący"), odmówił wstrzymania wykonania decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 czerwca 2025 r., nr [...] w przedmiocie przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późń. zm., dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odnotował, że wniosek skarżącego odnosi się do decyzji, na mocy której organ uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z 12 grudnia 2024 r., w części dotyczącej terminu przeniesienia skarżącego do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...], orzekł, że przeniesienie nastąpiło 7 stycznia 2025 r. oraz w pozostałym zakresie utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji, któremu nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania ww. decyzji nie zasługuje na uwzględnienie gdyż skutki, które wynikają z wykonania decyzji już wystąpiły. Sąd Wojewódzki podkreślił, że zarówno w momencie złożenia skargi na decyzję, tj. 24 czerwca 2025 r., jak również w chwili orzekania przez Sąd pierwszej instancji, decyzja o przeniesieniu została już wykonana, co czyni wniosek bezprzedmiotowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał bowiem, że instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności służy zapewnieniu tymczasowej ochrony osoby, która wniosek taki składa, przed ewentualnymi skutkami działania organu administracji publicznej. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że ustawodawca nie przewidział uprawnień do odwrócenia dokonanych już wobec skarżącego czynności.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący skierował zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu zażalenia przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością jego uwzględnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wykazanie istnienia tych przesłanek spoczywa na stronie.
Kluczowy w sprawie jest fakt, że instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności stanowi tymczasową ochronę osoby, która wniosek taki składa, przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez sąd działania organu administracji publicznej. Objęcie ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko i wyłącznie w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana. W sytuacji, gdy decyzja została już wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania staje się bezprzedmiotowy. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie może prowadzić do przyznania stronie dodatkowych uprawnień lub restytucji praw, które utraciła.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, która została wykonana 7 stycznia 2025 r., jest niemożliwe. Jeżeli skarżący został przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...], to Naczelny Sąd Administracyjny, w ramach udzielenia ochrony tymczasowej, nie może przywrócić go na poprzednio zajmowane stanowisko i to jedynie na czas trwania postępowania sądowoadministracyjnego. Dopiero wyeliminowanie przez sąd administracyjny z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji może zniweczyć skutki decyzji, powodując restytucję sytuacji prawnej skarżącego. Orzekanie w tych okolicznościach o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest bezprzedmiotowe, gdyż przy wykorzystaniu tej instytucji nie ma możliwości odwrócenia dokonanych już czynności (por. postanowienia NSA z 11 czerwca 2013 r. II OZ 435/13; 27 czerwca 2012 r., I OZ 451/12; 6 września 2011 r. I OZ 625/11). Powołanie się przez skarżącego na okoliczność, że wykonana decyzja nie wywołała jedynie jednorazowego efektu, ale powoduje trwały stan faktyczny i prawny, pozostaje bez znaczenia i nie może wpłynąć na zmianę przedstawionej powyżej oceny prawnej.
Niezależnie od tego, nawet gdyby w ramach dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a., przyjąć możliwość odwrócenia skutków wykonanej wcześniej decyzji, to nie byłoby to wystarczające dla uznania, że wniosek skarżącego zasługiwałby na uwzględnienie.
Jak zostało to już wcześniej podkreślone, ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed wszelkimi skutkami wykonania zaskarżonego aktu, lecz jedynie takimi, które rodzą ryzyko wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie że konsekwencje wykonania zaskarżonego aktu mogą wypełniać wskazane przesłanki, spoczywa na stronie. W takiej sytuacji, żądając udzielenia ochrony tymczasowej należy starannie uzasadnić wniosek oraz w miarę potrzeby i możliwości przedstawić odpowiednie dowody.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wywiązał się należycie z powyższego wymogu. W uzasadnieniu wniosku jedynie ogólnie wskazał, że dalsze wykonywanie zaskarżonej decyzji sprawi, że po powrocie z urlopu wychowawczego, nie będzie mu przysługiwał dodatek stołeczny, co wpłynie na obniżenie jego wynagrodzenia. Nie przedstawił jednak konkretnych wyliczeń, co uniemożliwia dokonanie oceny, czy szkodę można określić jako "znaczną". Skarżący nie przedstawił także argumentacji przemawiającej za zasadnością zakwalifikowania decyzji, jako powodującej trudne do odwrócenia skutki.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.