III OZ 669/25

III OZ 669/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-12-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-11-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Teresa Zyglewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6130 Pozwolenie na wprowadzenie do środowiska substancji lub energii
Hasła tematyczne
Wyłączenie sędziego
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i wyłączono sędziego
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 18 ust. 1-3, art. 19
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia E. z siedzibą w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 października 2025 r., sygn. akt II SA/Ol 376/25 o oddaleniu wniosku Stowarzyszenia E. z siedzibą w B. o wyłączenie ze składu orzekającego sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie: Ewy Osipuk i Bogusława Jażdżyka w sprawie ze skargi Stowarzyszenia E. z siedzibą w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 31 marca 2025 r., nr SKO.60.81.2024 w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji w sprawie udzielonego pozwolenia zintegrowanego postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie oraz wyłączyć sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Ewę Osipuk i Bogusława Jażdżyka od orzekania w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 376/25, 2. zwrócić Stowarzyszeniu E. z siedzibą w B. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od zażalenia.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 6 października 2025 r., sygn. akt II SA/Ol 376/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił wniosek Stowarzyszenia E. z siedzibą w B. (dalej: Stowarzyszenie) o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Ewy Osipuk i Bogusława Jażdżyka od orzekania w sprawie ze skargi Stowarzyszenia na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z 31 marca 2025 r., nr SKO.60.81.2024 w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji w sprawie udzielonego pozwolenia zintegrowanego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji zwrócił uwagę na to, że Stowarzyszenie w uzasadnieniu wniosku o wyłączenie sędziów powołało się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w innej sprawie i podkreślił w związku z tym, że wątpliwości co do bezstronności sędziego w rozumieniu art. 19 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi muszą być każdorazowo odnoszone do konkretnego sędziego w konkretnej sprawie, natomiast inne podstawy wyłączenia sędziego z mocy prawa enumeratywnie wymienia art. 18 ww. ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zauważył, że w powołanym we wniosku postanowieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na odbiór zewnętrzny (społeczny) upublicznionej negatywnej wypowiedzi sędziego odnoszącej się do jednej ze stron postępowania, która padła w toku sprawy o sygn. akt II SA/Ol 615/18.
Natomiast w niniejszej sprawie żadna opinia o którejkolwiek ze stron czy uczestników postępowania, czy też o samej sprawie, nie została wyrażona, a tym bardziej negatywne stanowisko o zasięgu publicznym. W ocenie Sądu I instancji trudno w sprawie dotyczącej wyjaśnienia treści decyzji doszukiwać się "odbioru społecznego" wynikającego z upublicznienia negatywnej wypowiedzi sędziego, a dotyczącej pełnomocnika, który reprezentował Stowarzyszenie w sprawie ze skarg A.C. i Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Biskupcu Nr XXV/161/16 z dnia 16 sierpnia 2016 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy przemysłowej w obrębie nr 1 miasta Biskupiec oraz w obrębie Biskupiec Kolonia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie podkreślił, że Stowarzyszenie nie może oczekiwać, że w każdej sprawie toczącej się przed tutejszym Sądem w przyszłości, w której byłoby stroną skarżącą lub uczestnikiem, opisane w postanowieniu NSA o sygn. akt III OZ 408/21 zdarzenie będzie stanowiło podstawę wyłączenia sędziów.
Sąd I instancji podkreślił, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że o wyłączeniu sędziego nie może decydować subiektywne przekonanie strony o stronniczości i niesprawiedliwości sędziego, czy też subiektywne przekonanie strony co do negatywnego nastawienia sędziego do strony. Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wskazał również, że w postanowieniu z 4 marca 2021 r., sygn. II OSK 346/19, umarzającym postępowanie kasacyjne od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 20 listopada 2018 r., II SA/Ol 615/18, Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że Prokuratura Okręgowa w Olsztynie postanowieniem z 16 sierpnia 2019 r. o sygn. akt PO I Ds. 10.2019, umorzyła postępowanie w sprawach: I. przekroczenia w dniu 20 listopada 2018 r. uprawnień przez sędziów WSA w Olsztynie, będących członkami składu orzekającego WSA w Olsztynie, polegających na dopuszczeniu osoby nieuprawnionej do narady i głosowania w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 615/18, wobec stwierdzenia, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego; II. posłużenia się w dniu 20 listopada 2018 r. na sali rozpraw WSA w Olsztynie przez nieustaloną osobę urządzeniem służącym do rejestracji dźwięku w celu uzyskania informacji, do której była nieuprawniona, w postaci przebiegu narady i głosowania składu orzekającego WSA w ww. sprawie, tj. o przestępstwo z art. 267 § 3 Kodeksu karnego – wobec niewykrycia sprawcy czynu zabronionego. NSA stwierdził, że "krótkotrwała obecność na sali rozpraw sędziego spoza składu orzekającego w żaden sposób nie doprowadziła do naruszenia jakichkolwiek przepisów procesowych, co jest podstawowym warunkiem uznania, że strona została pozbawiona możności działania. W tej sytuacji bezzasadne jest też twierdzenie Prokuratora, że okoliczność ta mogłaby stanowić podstawę podniesienia zarzutu stronniczości składu orzekającego (...)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wskazał, że w składzie rozpoznającym wniosek Stowarzyszenia w pełni podziela to stanowisko.
Z uwagi na powyższe, zdaniem Sądu I instancji również okoliczność, że WSA wyłączył sędziego Bogusława Jażdżyka od orzekania w sprawach o sygn. akt II SA/Ol 94/23, II SA/Ol 95/23 i II SA/Ol 103/23 oraz wyłączył sędzię Ewę Osipuk od orzekania w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 95/23, nie skutkuje automatycznie obowiązkiem wyłączenia ww. sędziów w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że w złożonym wniosku Stowarzyszenie nie wskazało żadnych okoliczności, które odnosiłyby się do realiów niniejszej sprawy i jednocześnie wskazywałyby, że w tej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wyłączenie ww. sędziów od jej rozpoznawania ze względu na wątpliwości co do ich bezstronności.
Pismem z 11 października 2025 r. Stowarzyszenie złożyło zażalenie na powyższe postanowienie, w którym wniosło o zmianę zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o wyłączeniu sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie od rozpoznania sprawy o sygn. akt II SA/Ol 376/25, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie wniosku o wyłączenie sędziów do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o orzeczenie o kosztach postępowania zażaleniowego według norm prawem przewidzianych. Stowarzyszenie zarzuciło Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie naruszenie art. 19 i art. 20 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uznanie, że w sprawie nie występuje uprawdopodobniona przesłanka wyłączenia sędziów z powodu występowania uzasadnionej wątpliwości co do ich bezstronności w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zażalenie Stowarzyszenia zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie dokonał rozpatrzenia wniosku o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Ewy Osipuk i Bogusława Jażdżyka opierając się na przepisach art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), w których wymienione są bezwzględne i względne przesłanki wyłączenia sędziego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podkreślone zostało jednocześnie, że wniosek o wyłączenie sędziego powinien odwoływać się do zobiektywizowanych i zindywidualizowanych przesłanek, które miałyby świadczyć o obawach co do bezstronności sędziego w odniesieniu do konkretnej, będącej przedmiotem rozpoznania, sprawy. Nieprawidłowo jednak Sąd I instancji uznał, że w realiach niniejszej sprawy nie zaistniały podstawy do wyłączenia od orzekania sędziów objętych wnioskiem Stowarzyszenia.
W myśl art. 19 p.p.s.a., wyłączenie sędziego na wniosek strony następuje wówczas, gdy zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Przepis ten łącznie z art. 18 § 1-3 p.p.s.a. ustanawia instytucję wyłączenia sędziego, będącą gwarancją procesową zasady obiektywizmu i bezstronności, a więc gwarancją tego, że rozstrzygnięcie w sprawie zawisłej przed sądem nie będzie determinowane przez osobiste zapatrywania, uprzedzenia lub interesy osoby wydającej rozstrzygnięcie. Stosownie zaś do treści art. 20 § 1 p.p.s.a., strona składająca wniosek o wyłączenie sędziego obowiązana jest wskazać i jednocześnie uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Na stronie spoczywa zatem obowiązek wskazania przyczyny wyłączenia oraz powołania okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie tej przyczyny. Przyczyny wyłączenia, które powinny zostać uprawdopodobnione we wniosku o wyłączenie sędziego, to wyłącznie przyczyny, na które wskazują art. 18 § 1-3 i art. 19 p.p.s.a. Oznacza to, że nie będzie chodzić o jakąkolwiek okoliczność, która zdaniem strony wyłącza sędziego od rozpoznawania jej sprawy, ale okoliczność przewidzianą ustawą – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Okoliczności, o których mowa w art. 19 p.p.s.a. obejmują zarówno te związane z osobistymi stosunkami między sędzią a stroną czy jej przedstawicielem, jak i inne uwarunkowania zewnętrzne i wewnętrzne, które w przypadku konkretnego sędziego mogą budzić uzasadnione wątpliwości co do wydania orzeczenia opartego na w pełni zobiektywizowanych przesłankach. Przez stosunki osobiste należy, w świetle ugruntowanego już orzecznictwa, zarówno sądów administracyjnych, jak i sądów powszechnych, rozumieć relacje charakteryzujące się istnieniem więzi uczuciowej, emocjonalnej (niezależnie od tego, czy wywołuje ona emocje pozytywne czy negatywne), gospodarczej (ekonomicznej). Inne uzasadnione okoliczności mogą dotyczyć np. wcześniejszych związków sędziego z daną, konkretną sprawą (poprzez wykonywanie obowiązków służbowych jeszcze przed objęciem przez niego funkcji sędziego). Wyłączenie sędziego nie może jednak następować automatycznie. W każdej sprawie należy indywidualnie oceniać, czy i na ile okoliczności te mają wpływ na bezstronność sędziego. Analizowany przepis nie może przy tym służyć do utrudniania działalności sądów. Wątpliwości co do bezstronności sędziego muszą zatem mieć charakter realny, a nie tylko potencjalny. Nie mogą one wynikać tylko z subiektywnego przekonania strony, ale z istnienia ważnych powodów, które obiektywnie potwierdzają istnienie podstaw wskazanych w art. 19 p.p.s.a. (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 listopada 2014 r., sygn. akt II OZ 1247/14 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W sprawach, w których podstawą wyłączenia jest art. 19 p.p.s.a., do sądu należy nie tylko zbadanie, czy występują przyczyny (podstawy) wyłączenia, ale także czy z punktu widzenia doświadczenia życiowego przytoczone okoliczności mogą budzić wątpliwości co do bezstronności sędziego i uzasadniać jego wyłączenie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 września 1994 r., sygn. akt I PO 10/94, OSNP 1995/4, poz. 56).
Celem instytucji wyłączenia sędziego jest realizacja konstytucyjnego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy przez niezawisły i bezstronny sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Bezstronność sądu jest też elementem prawa do przeprowadzenia rzetelnego postępowania sądowego w rozumieniu art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) oraz art. 14 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz.U. z 1977 r. Nr 38 poz. 167).
Orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPCz) i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), na gruncie art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka, wyraźnie wskazuje na konieczność unikania sytuacji stwarzających jakiekolwiek wątpliwości, co do bezstronności sędziego. W swoich orzeczeniach dotyczących bezstronności sądu ETPCz przyjmuje tzw. zasadę domniemania bezstronności i stosuje bardzo rygorystyczne kryteria, które mogłyby doprowadzić do podważenia tego domniemania. Naruszenie tego przepisu w kontekście podejmowania przez tego samego sędziego czynności na różnych etapach określonego postępowania ETPCz rozpatruje kazuistycznie, z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. W wyroku z dnia 9 lutego 2012 r. 42856 Kinskẏ v. Czechy ETPCz stwierdził, że: "Istnienie bezstronności dla celów art. 6 ust. 1 Konwencji musi zostać rozstrzygnięte zgodnie z kryterium subiektywnym, to jest na podstawie osobistych przekonań konkretnego sędziego w danej sprawie, a także zgodnie z kryterium obiektywnym, to jest po dokonaniu oceny, czy dany sąd dawał gwarancje wystarczające, by wykluczyć wszelkie uprawnione wątpliwości w tej mierze. [...] Co do kryterium obiektywnego, należy rozstrzygnąć, czy oprócz zachowania sędziów, istnieją podlegające ocenie okoliczności faktyczne, które mogą rodzić wątpliwości co do ich bezstronności. Oznacza to, że przy rozstrzyganiu w przedmiocie zaistnienia w danej sprawie uprawnionego powodu ku temu, by obawiać się, iż danemu sędziemu lub organowi sprawującemu funkcję składu orzekającego brakuje bezstronności, stanowisko zainteresowanej osoby jest ważne, lecz nie jest rozstrzygające. Rozstrzygającym jest to, czy można uznać taką obawę za obiektywnie uzasadnioną. W tej mierze nawet pozory mogą mieć pewne znaczenie lub, innymi słowy, sprawiedliwości nie tylko musi stać się zadość, musi być ona także widoczna. Stawką jest tutaj zaufanie, które sądy w demokratycznym społeczeństwie muszą wzbudzać w społeczeństwie" (zob. też wyrok ETPCz z 21 grudnia 2010 r. 27225/05 Gajewski v. Polska, LEX nr 675691; wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 1 lipca 2008 r. C-341/06 P. Chronopost S.A. i La Poste v. Union Française de L’Express (UFEX) i inni, LEX nr 410025; A. Hauser, Prawo jednostki do sądu europejskiego, C.H. Beck Warszawa 2017 r., s. 58-62).
Bezstronność należy z jednej strony postrzegać jako skierowany do sędziego nakaz zachowania bezstronności przy rozpatrywaniu i rozstrzyganiu przez niego konkretnej sprawy, z drugiej natomiast – postrzegać w odbiorze zewnętrznym, jako składającą się na obraz bezstronnego sądu sprawującego wymiar sprawiedliwości. Wskazane w art. 45 ust. 1 Konstytucji i w normach prawa międzynarodowego prawo do bezstronnego sądu odczytywać należy jako konieczność takiego ukształtowania ustroju sądów oraz sposobu postępowania przed nimi, aby jednostce zwracającej się o rozstrzygnięcie sporu zagwarantować rozpoznanie sprawy w sposób obiektywny, a tym samym niestronniczy. Równie ważne jest też, aby podmiot zwracając się do sądu o podjęcie rozstrzygnięcia miał na podstawie uzewnętrznionych znamion przekonanie, że jego sprawa zostanie rozpoznana w sposób bezstronny oraz rozstrzygnięta w taki sposób jak innej osoby będącej w takiej samej sytuacji. To jest możliwe tylko wówczas, gdy w danym społeczeństwie wymiar sprawiedliwości jawił się będzie, na podstawie zewnętrznych przesłanek, jako rzeczywiście bezstronny. O zapewnieniu prawa do bezstronnego sądu można mówić tylko wtedy, gdy orzekający w sprawie sąd nie jest subiektywnie stronniczy tak względem uczestników postępowania jak i samej sprawy oraz daje jednocześnie gwarancję obiektywnego rozpoznania sprawy z punktu widzenia zewnętrznego obserwatora. "Sprawiedliwość nie tylko powinna być wymierzona, ale musi być również postrzegana jako wymierzona" (wyrok ETPCz z 9 lutego 2012 r. 42856 Kinskẏ v. Czechy).
Na powyższe okoliczności zwracał już uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z 9 lipca 2021 r., sygn. akt III OZ 408/21, z 28 lutego 2024 r., sygn. akt III OZ 81/24, z 23 lipca 2024 r., sygn. akt III OZ 285/24, z 15 listopada 2024 r., sygn. akt III OZ 442/24, czy z 22 listopada 2024 r., sygn. akt III OZ 484/24, które również dotyczyły wniosku Stowarzyszenia o wyłączenie sędziego lub sędziów. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający zażalenie wniesione w niniejszej sprawie rozważania te w całości podziela i z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy uznaje za celowe ponowne przytoczenie okoliczności powołanych jako podstawy wniosku o wyłączenie sędziów.
W dniu 20 listopada 2018 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie rozpoznawana była sprawa sygn. akt II SA/Ol 615/18 ze skarg A.C. i Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Biskupcu z dnia 16 sierpnia 2016 r., nr XXVl161116 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy przemysłowej w obrębie nr 1 miasta Biskupiec oraz w obrębie Biskupiec Kolonia. Sędzia Bogusław Jażdżyk, o którego wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie ubiega się Stowarzyszenie, niebędący członkiem składu orzekającego w tej sprawie wszedł na salę sądową pomiędzy zamknięciem przewodu sądowego, a ogłoszeniem wyroku. Sędzia ten wypowiedział się negatywnie demonstrując jednoznacznie nieprzychylne nastawienie do jednej ze stron postępowania. Do składu orzekającego w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 615/18 wyznaczona została m.in. sędzia Ewa Osipuk (sprawozdawca), o której wyłączenie od orzekania również wniesiono w niniejszej sprawie. Członkowie składu orzekającego, w tym sędzia Ewa Osipuk, nie zanegowali negatywnej wypowiedzi sędziego Bogusława Jażdżyka na temat Stowarzyszenia, co jak słusznie podnosi Stowarzyszenie, mogło być odebrane jako milcząca aprobata przez członków składu orzekającego, tym bardziej, że w sprawie zapadł wówczas wyrok oddalający skargę. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 9 lipca 2021 r., sygn. akt III OZ 408/21 podkreślił, że nie można jednoznacznie przesądzić czy wypowiedź ta miała wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, ale a contario nie można równocześnie kategorycznie wykluczyć, że takiego wpływu nie miała. Obie oceny są bowiem w równym stopniu obiektywnie dopuszczalne. Stanowisko to zachowuje aktualność również w tej sprawie.
Podkreślenia także wymaga, że znaczącą rolę przy wyłączeniu sędziego odgrywa także aspekt społecznego odbioru. Chodzi w tym przypadku obiektywnie o wyeliminowanie sytuacji, która w społecznym odbiorze mogłaby wywołać wątpliwości, co do bezstronności sędziego. Sędzia nie tylko musi mieć własne poczucie bezstronności, lecz jest także zobowiązany do takiego postępowania i zachowania, które zapewniają przekonanie u innych o jego bezstronności. Postępowanie sędziego, stwarzające choćby pozory braku bezstronności i obiektywizmu, godzi w społeczny odbiór sędziego jako bezstronnego arbitra, który jest niezbędny dla prawidłowego sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Bezstronność jest uznawana za jedną z podstawowych wartości charakteryzujących rozstrzyganie sporów przez sąd. Sędzia musi być postrzegany jako bezstronny i nie chodzi o to, czy można mu postawić uzasadniony zarzut braku obiektywizmu, ale o to czy z punktu widzenia strony zachodzą wystarczające okoliczności, które mogą budzić wątpliwości, co do jego bezstronności.
Co istotne, nie mamy tutaj do czynienia jedynie z wydaniem niekorzystnego orzeczenia w stosunku do strony procesowej, ale z jednoczesnym upublicznieniem zdarzenia, w którym pada negatywna wypowiedź, co do strony postępowania. Zdarzenie zostało bowiem nagrane oraz było tematem programu "Alarm!" wyemitowanego w dniu 11 lipca 2019 r. w TVP1. Ponadto, zajście podczas narady przeprowadzonej w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 615/18 było przedmiotem śledztwa o sygn. PO I Ds. 10.2019 (w sprawie przekroczenia w dniu 20 listopada 2018 r. uprawnień przez sędziów WSA w Olsztynie, będących członkami składu orzekającego WSA w Olsztynie, polegającego na dopuszczeniu osoby nieuprawnionej do narady i głosowania w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 615/18, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 Kodeksu karnego), którego podstawy umorzenia badał Sąd Rejonowy w Olsztynie II Wydział Karny, sygn. akt II Kp 1662/19.
Odnosząc się do stanowiska Sądu I instancji co do tego, że Stowarzyszenie nie może oczekiwać, że sędziowie objęci wnioskiem nie będą orzekać w innych sprawach, w których w przyszłości stroną skarżącą lub uczestnikiem będzie Stowarzyszenie, wyjaśnić należy, mając na uwadze powołane okoliczności, że nie można przyjąć określonych granic czasowych, po których zachowanie sędziów Ewy Osipuk oraz Bogusława Jażdżyka nie będzie już oceniane jako przesłanka uprawdopodobniająca ich negatywne nastawienie do Stowarzyszenia.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za uzasadnione, uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w całości oraz wyłączył sędziów WSA Ewę Osipuk oraz Bogusława Jażdżyka od orzekania w sprawie II SA/Ol 376/25, na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 19 p.p.s.a. oraz w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Odnosząc się do wniosku Stowarzyszenia o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że nie może on zostać uwzględniony, gdyż zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a., a niniejsze postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest żadnym z orzeczeń wskazanych w art. 209 p.p.s.a.
O zwrocie wpisu sądowego od zażalenia uiszczonego przez Stowarzyszenie orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 5 listopada 2025 r., nadanym przez art. 1 pkt 6 i art. 2 ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2025 r., poz. 1427).