III OZ 569/22

III OZ 569/22 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2022-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Sygn. powiązane
II SAB/Wa 1/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-05-19
Skarżony organ
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 30 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 1/22 o odmowie sprostowania wyroku w sprawie ze skargi J.M. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie rozpoznania wniosku z 31 października 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 29 lipca 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 1/22 odmówił sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 maja 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 1/22, w sprawie ze skargi J. M. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie rozpoznania wniosku z 31 października 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że wyrokiem z 19 maja 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 1/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku J. M. (dalej: "skarżący") z 31 października 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej (pkt 1); stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2); zasądził od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3).
Pismem z 30 czerwca 2022 r. skarżący wniósł o sprostowanie ww. wyroku w ten sposób, aby w miejsce określenia organu: "GDDKiA" wstawić: "Dyrektor Oddziału w Warszawie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad", ponieważ wniosek informacyjny oraz skargę na bezczynność skarżący kierował (za pośrednictwem ePUAP) do warszawskiego Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Skarżący podniósł, iż prawidłowe określenie organu jest, z jego perspektywy, istotne w celu odzyskania poniesionych kosztów sądowych, a przy obecnie wskazanym organie może być ono utrudnione.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z akt administracyjnych oraz sądowych niniejszej sprawy wynika, iż skarżący skierował wniosek informacyjny do "Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Warszawie", jak również za pośrednictwem tak oznaczonego organu wniósł do Sądu skargę na bezczynność. W ocenie Sądu, przy rozpoznawaniu wniosku o sprostowanie ww. wyroku, istotne znaczenie ma fakt, że z niniejszą sprawą ściśle związana jest prawomocnie zakończona sprawa o sygn. akt II SO/Wa 20/22 z wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny GDDKiA (a nie Dyrektorowi Oddziału w Warszawie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad) za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie skargi z 4 grudnia 2021 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi. W wyżej wspomnianej sprawie o sygn. akt II SO/Wa 20/22, skarżący nie kwestionował oznaczenia organu.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że podlegające sprostowaniu nieprawidłowości muszą cechować się oczywistością, tzn. być bez trudu rozpoznawalne, mieć charakter bezsporny. Oczywistość wadliwości może wynikać z porównania niedokładności, błędu lub omyłki z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. W ocenie Sądu pierwszej instancji, taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Oznaczenie organu jest prawidłowe i wystarczające oraz tożsame z jego oznaczeniem w związanej (z niniejszą sprawą) sprawie o sygn. akt II SO/Wa 20/22. Zatem nie można uznać, iż wbrew zamierzeniu Sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu.
Skarżący, nie zgadzając się z powyższym postanowieniem Sądu pierwszej instancji, wywiódł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, sprostowanie wyroku WSA w Warszawie w zakresie strony zobowiązanej, poprzez wskazanie dyrektora warszawskiego oddziału GDDKiA w miejsce Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad - czyli organu centralnego, ewentualnie zobowiązanie WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania wniosku o sprostowanie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że Sąd pierwszej instancji potwierdził wskazania organu, do którego kierował wniosek o informację publiczną, jak również której to instytucji (oddziału) bezczynność skarżył. Pomimo tego, jako jedyny argument na odmowę sprostowania, Sąd pierwszej instancji wskazał brak wniosku skarżącego o sprostowanie w sprawie wniosku o grzywnę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej "p.p.s.a."), Sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie wyroku może także nastąpić na wniosek strony, jak bowiem stanowi art. 159 p.p.s.a. wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Również w piśmiennictwie wskazuje się, że sprostowanie wyroku może nastąpić z urzędu i na wniosek strony, przy czym ów wniosek o sprostowanie może złożyć każdy uczestnik postępowania na prawach strony (B. Dauter, Komentarz do art. 156 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w:) Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex).
Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wszystkie wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Jednakże sprostowanie wyroku nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (zob. postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, postanowienie NSA z 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 1229/15). Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Podkreślenia wymaga, że pod pojęciem "oczywistej omyłki" nie należy rozumieć ani przeoczenia, jakiego sąd się dopuścił przy rozstrzygnięciu sprawy, ani niezgodności sentencji z następnie sporządzonym uzasadnieniem (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Lexis Nexis, Warszawa 2010, Wyd. 4, s. 375).
W rozpoznawanej sprawie skarżący wnosi o sprostowanie błędnego oznaczenia organu administracji, poprzez wpisanie w miejsce "Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad" – "Dyrektora Oddziału w Warszawie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad". Zmiana, której domaga się skarżący, nie stanowi sprostowania oczywistej omyłki, ale dotyczy merytorycznej treści wyroku, co należy uznać za niedopuszczalne. Nie podlega bowiem sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało spowodowane przeoczeniem. Sprostowanie wyroku Sądu pierwszej instancji w żądanym przez skarżącego zakresie doprowadziłoby do zmiany rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.