III OZ 542/24

III OZ 542/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-01-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 125 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 285/24, zawieszające postępowanie sądowe w sprawie ze skargi Ministra Zdrowia na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 20 grudnia 2023 r. nr DKN.5131.32.2023.PP w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 23 października 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 285/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej zwanej "p.p.s.a.", zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi Ministra Zdrowia na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 20 grudnia 2023 r. nr DKN.5131.32.2023.PP w przedmiocie przetwarzania danych osobowych.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji podał, że
z treści skarżonej decyzji oraz w świetle najdalej idącego zarzutu skargi (dotyczącego uchybienia powodującego w ocenie strony skarżącej nieważność decyzji), kluczowym dla rozstrzygnięcia będzie ustalenie tego, czy stwierdzony w decyzji czyn, został popełniony przez Ministra Zdrowia, czy przez osobę fizyczną. Od poczynienia powyższego ustalenia, uzależniona będzie bowiem możliwość rzetelnego rozpoznania sprawy i wydania wyroku odpowiadającego zarówno faktom jak i prawu. Według Sądu I instancji, nie bez znaczenia dla rozpoznania sprawy, jest fakt, że ww. zarysowany problem został wyartykułowany przez stronę skarżącą również w pozostałych zarzutach skargi jako przesłanka do uchylenia skarżonego aktu. Sąd zaznaczył również, że badaniem omawianej problematyki zajmować się będzie Sąd karny przy okazji rozpoznawania aktu oskarżenia. Będzie bowiem musiał ustalić, czy [...] - jako funkcjonariusz publiczny - Minister właściwy do spraw zdrowia - Minister Zdrowia, przekroczył swoje uprawnienia. Będzie więc de facto badał to, czy opisanego w skarżonej decyzji Prezesa UODO bezprawnego działania, dopuściła się osoba fizyczna czy piastun organu administracji.
Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu I instancji wniósł Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej jako: "organ"), żądając jego uchylenia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie prawa procesowego,
tj. art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przez błędne uznanie, że rozstrzygnięcie sprawy
o sygn. akt: II SA/Wa 285/24 zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowego, co w konsekwencji oznacza bezpodstawne zawieszenie postępowania sądowego w tej sprawie, podczas gdy, w ocenie organu, rozstrzygnięcie
w przedmiocie skargi na decyzję, która to skarga została złożona przez Ministra Zdrowia 19 stycznia 2024 r., nie zależy od wyniku postępowania sądowego zainicjowanego wniesieniem do sądu karnego aktu oskarżenia. Na poparcie złożonego zażalenia stwierdził, że naruszenie przepisów
o ochronie danych osobowych wykazane w decyzji nie dotyczyło jedynie udostępnienia danych osobowych lekarza na portalu X, ale także na niewdrożeniu odpowiednich środków technicznych i organizacyjnych w celu zminimalizowania ryzyka wiążącego się z przetwarzaniem danych osobowych przy wykorzystaniu Elektronicznej Platformy Gromadzenia, Analizy i Udostępniania Zasobów Cyfrowych o Zdarzeniach Medycznych, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przepis art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a ma charakter fakultatywny, co oznacza, że ocena zawieszenia pozostawiona została uznaniu sądu, który powinien rozważyć, czy jest w sprawie celowe wstrzymywanie biegu sprawy. Przepis ten ma zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne
z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Rozstrzygnięcie w tej drugiej sprawie tylko wtedy będzie upoważniało do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona.
Biorąc pod uwagę treść normy wynikającej z przepisu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zawieszenie postępowania sądowego było uprawnione. Ustalona w toku postępowania okoliczność skierowania przez Prokuraturę Okręgową w [...] "aktu oskarżenia przeciwko [...] podejrzanemu o to, że w dniu 4 sierpnia 2023 r., jako funkcjonariusz publiczny Minister właściwy do spraw zdrowia - Minister Zdrowia, przekroczył swoje uprawnienia wynikające z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w ten sposób, że ujawnił za pośrednictwem środków masowego komunikowania, niezgodnie z przepisami, tj. art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. a więc wbrew zadaniom wyrażonym art. 11 ust. 1 w/wym. ustawy, pozyskane z Systemu Informacji Medycznej dane osobowe o charakterze danych dotyczących zdrowia w postaci rodzaju przepisanych receptą leków, ustalonej osoby, publikując, z użytkowanego tylko przez siebie profilu na internetowym portalu X, wpis zawierający tak określoną informację, z którą to informacją zapoznał się w związku z pełnioną funkcją Ministra właściwego do spraw zdrowia, czym działał na szkodę interesu prywatnego pokrzywdzonego, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 266 § 1 kk w zb. z art. 107 ust. 2 Ustawy o ochronnie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 r. w zw. z art. 11 § 2 kk" łączy się bowiem ściśle przedmiotowo i podmiotowo z przedmiotem zaskarżenie w postępowaniu sądowym prowadzonym przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. W szczególności, jak prawidłowo wyjaśnił Sąd I instancji, kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II SA/Wa 285/24 będzie ustalenie tego, czy stwierdzony w decyzji czyn, został popełniony przez Ministra Zdrowia, czy przez osobę fizyczną, co według informacji o treści aktu oskarżenia sprowadza się do udzielania odpowiedzi, czy [...] działał jako funkcjonariusz publiczny, czy też nie działał jako taki funkcjonariusz.
Należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja organu jest wielopunktowa w zakresie swojej osnowy, ale stanowi jeden akt administracyjny (decyzję administracyjną), który został zaskarżony w całości. Dotyczy zarówno kwestii przetwarzania danych na portalu X, jak też kwestii niewdrożenia odpowiednich środków technicznych i organizacyjnych w celu zminimalizowania ryzyka wiążącego się z przetwarzaniem danych osobowych przy wykorzystaniu Elektronicznej Platformy Gromadzenia, Analizy i Udostępniania Zasobów Cyfrowych o Zdarzeniach Medycznych.
Natomiast z zestawienia postawionych w akcie oskarżenia zarzutów
z treścią tejże decyzji wynika, że obydwie czynności organów Państwa (prokuratury i organu administracji publicznej) dotyczą tych samych czynów. Ich wybiórcza kwalifikacja od strony podmiotowej i przedmiotowej, wbrew twierdzeniom zażalenia, nie jest zatem możliwa. Ponadto, zgodnie z przepisem art. 11 p.p.s.a., ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny.
Zasadne zatem było zawieszenie postępowania przez Sąd I instancji, skoro w sprawie karnej nie zapadł jeszcze prawomocny wyrok: skazujący albo uniewinniający osobę, która była piastunem organu, a której działanie albo brak działania w ramach przypisanych funkcji publicznych ma bezpośredni wpływ na ocenę legalności wydanej w sprawie decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie
art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.