III OZ 536/25

III OZ 536/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-10-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-09-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Teresa Zyglewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 636/25 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2025-06-11
Skarżony organ
Minister Infrastruktury
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.53 §1,art.58 §1 pkt 2,art.49§1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 636/25 w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2024 r., znak DOK-3.7700.286.2021 w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 11 czerwca 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 636/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji, WSA) odrzucił skargę J.K. (dalej: skarżący) na decyzję Ministra Infrastruktury z 19 listopada 2024 r., znak DOK-3.7700.286.2021 w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego (pkt 1) oraz zwrócił skarżącemu ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 300 złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.
W uzasadnieniu wskazano, że z akt sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja zawierała pouczenie, że nie jest decyzją ostateczną i że przysługuje od niej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który powinien być złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji stronie, oraz że jeżeli strona nie chce skorzystać z ww. środka odwoławczego, to może wnieść skargę na przedmiotową decyzję do Sądu w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.
Z akt sprawy wynika ponadto, że o wydaniu zaskarżonej decyzji, działając na podstawie art. 401 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2021 r. poz. 2233) w związku z art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej: k.p.a.), organ zawiadomił strony w drodze obwieszczenia. Przepis art. 49 k.p.a. w sposób jednoznaczny stwierdza, że w przypadku obwieszczenia doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Decyzja ta jest natomiast publicznie ogłoszona w dniu, w którym obwieszczenie zostało udostępnione w sposób umożliwiający zapoznanie się z nim potencjalnym stronom postępowania. Niezależnie od faktycznej daty zapoznania się stron z treścią obwieszczanej decyzji, przyjmuje się w oparciu o treść art. 49 k.p.a. fikcję prawną, że doręczenie nastąpiło z upływem 14 dni od publicznego ogłoszenia.
Sąd I instancji wskazał, że obwieszczenie zostało dokonane najpóźniej 27 listopada 2024 r. na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w P., zatem fikcja prawna doręczenia zrealizowała się 11 grudnia 2024 r. Trzydziestodniowy termin do złożenia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. upływał więc w dniu 10 stycznia 2025 r. (piątek). Tymczasem skarżący nadał skargę 17 lutego 2025 r., a więc po upływie 30 dniowego terminu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd I instancji odrzucił skargę, gdyż skarga wniesiona chociażby jeden dzień po terminie nie może podlegać rozpoznaniu.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 49 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że nastąpiło doręczenie w formie publicznego obwieszczenia w danej miejscowości z dniem 11 grudnia 2024r., co skutkowało błędnym zastosowaniem art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.;
- naruszenie art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, nieodniesienie się do zarzutu skarżącego w zakresie braku dokonania mu doręczenia zaskarżonej decyzji w formie publicznego obwieszczenia w danej miejscowości w myśl art. 49 k.p.a.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że publiczne obwieszczenie o wydaniu decyzji Ministra Infrastruktury zamieszczono na tablicach ogłoszeń Ministerstwa Infrastruktury, Starostwa Powiatowego w Ż., Starostwa Powiatowego w I., Urzędu Miejskiego w Ł., Urzędu Gminy B., Urzędu Miejskiego w P., Urzędu Gminy Z. Skarżący zamieszkuje w K. - miejscowości która znajduje się blisko 200 km od miejscowości Ł., podobnie Ż. i I., zaś ponad 400 km od W. Ogłoszenia o wydaniu decyzji – pozwolenia wodnoprawnego nie dokonano ani w Starostwie Powiatowym w K., ani w Urzędzie Miasta K., zatem w ocenie skarżącego, nie miało miejsca doręczenie poprzez publiczne ogłoszenie w danej miejscowości w odniesieniu do osoby skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Zgodnie natomiast z treścią art. 49 § 1 k.p.a. strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. W tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia (art. 49 § 2 k.p.a.).
Przypomnieć należy, że przedmiotowa sprawa dotyczy udzielenia pozwoleń wodnoprawnych: na usługę wodną w zakresie piętrzenia wód powierzchniowych rzeki [...] jazem ulgowym głównym w km 116+300 drogi wodnej [...] - Kanał [...] (kilometraż rzeki [...] 238+120) zlokalizowanym na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb Ł., gm. [...], pow. [...] oraz na szczególne korzystanie z wód w zakresie wykorzystywania wód do celów żeglugi. Tym samym przepisem szczególnym mającym zastosowanie w niniejszej sprawie będzie art. 401 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2024 r., poz. 1087 ze zm.), który stanowi, że jeżeli liczba stron w postępowaniu w sprawach dotyczących pozwolenia wodnoprawnego przekracza 10, do stron innych niż wnioskodawca stosuje się art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Gdy strony zawiadamiania się o wydaniu decyzji przez organ w trybie art. 49 k.p.a., zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Skoro zaś w niniejszej sprawie zawiadomienia stron postępowania o wydaniu zaskarżonej decyzji dokonano przez obwieszczenie zamieszczone w kilku różnych miejscach, to czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 49 k.p.a., liczyć należy od dnia, w którym zawiadomienie to (obwieszczenie) zamieszczono najpóźniej (vide m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 847/12 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym termin ten należy w przedmiotowej sprawie liczyć od dnia zamieszczenia obwieszczenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w P., zatem fikcja prawna doręczenia zrealizowała się 11 grudnia 2024 r. Trzydziestodniowy termin do złożenia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. upływał więc w dniu 10 stycznia 2025 r. (piątek), zaś skarga została nadana w placówce pocztowej 17 lutego 2025 r., a więc po upływie terminu. Zgodnie zaś z treścią art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu.
Odnosząc się do argumentacji zażalenia dotyczącej braku doręczenia decyzji przez publiczne obwieszczenie w miejscowości zamieszkania skarżącego wskazać należy, że organ nie miał obowiązku dokonania obwieszczenia w urzędzie gminy, na terenie której zamieszkuje skarżący.
Zgodnie bowiem z art. 401 ust. 4 ww. ustawy Prawo wodne, w przypadku, o którym mowa w ust. 3, zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawach dotyczących pozwolenia wodnoprawnego doręcza się wnioskodawcy na adres wskazany we wniosku oraz zawiadamia się pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie zapewniającym obsługę ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej albo siedzibie właściwej jednostki organizacyjnej Wód Polskich, a także w Biuletynie Informacji Publicznej na stronach podmiotowych urzędów starostwa powiatowego i urzędów gmin, właściwych ze względu na zakres korzystania z wód lub lokalizację planowanych do wykonania urządzeń wodnych, robót lub działań.
Z treści tej regulacji jednoznacznie wynika, że ustawodawca określił w sposób wyczerpujący katalog miejsc, w których organ ma obowiązek dokonać obwieszczenia. W przepisie tym nie przewidziano obowiązku publikacji obwieszczenia w każdej miejscowości zamieszkania stron postępowania. Ustawodawca ograniczył ten obowiązek do terytorialnie właściwych jednostek, powiązanych z przedmiotem postępowania, a nie z miejscem zamieszkania poszczególnych uczestników. Celem omawianego przepisu jest bowiem zapewnienie publicznego dostępu do informacji na obszarze, którego inwestycja dotyczy, a nie w miejscu zamieszkania wszystkich potencjalnych stron postępowania.
W konsekwencji, organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia wodnoprawnego nie miał obowiązku dokonania obwieszczenia w urzędzie gminy, na terenie której zamieszkuje skarżący, o ile gmina ta nie była właściwa ze względu na lokalizację planowanego korzystania z wód lub urządzeń wodnych.
Mając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.