III OZ 535/24

III OZ 535/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-02-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Rafał Stasikowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
658
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Sygn. powiązane
III OZ 273/25 - Postanowienie NSA z 2025-05-29
II SAB/Łd 71/24 - Postanowienie WSA w Łodzi z 2024-07-05
III OZ 272/25 - Postanowienie NSA z 2025-05-29
Skarżony organ
Marszałek Województwa
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 86 § 1, art. 87
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Łd 71/24 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lipca 2024 r., sygn. akt II SAB/Łd 71/24 o odrzuceniu skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Marszałka Województwa Łódzkiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o zmianę decyzji w sprawie pozwolenia na wytwarzanie, zbieranie i przetwarzanie odpadów postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 3 października 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Łodzi odmówił skarżącej spółce przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia
na postanowienie tego sądu z 5 lipca 2024 r. W uzasadnieniu wskazał, że postanowieniem z 5 lipca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 53 § 2b oraz art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej "p.p.s.a.") odrzucił przedmiotową skargę wobec nieuzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi w wyznaczonym terminie. Odpis tego postanowienia został doręczony stronie skarżącej w trybie art. 73 ustawy p.p.s.a. 24 lipca 2024 r. Z koperty, w której do strony skarżącej nadana została powyższa przesyłka oraz ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, wynika, iż pierwsza awizacja nastąpiła 10 lipca 2024 r., o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Kolejna awizacja nastąpiła 18 lipca 2024 r. Wobec niezgłoszenia się adresata, przesyłka została zwrócona do nadawcy 26 lipca 2024 r. i uznana za doręczoną z dniem 24 lipca 2024 r.
W dniu 18 września 2024 r. prezes zarządu spółki zapoznała się z aktami sprawy w siedzibie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, a także wykonała fotokopie akt. Wnioskiem nadanym w placówce pocztowej 25 września 2024 r. strona skarżąca zwróciła się o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz do złożenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi. W uzasadnieniu swoich wniosków skarżąca wskazała, iż dopiero 18 września 2024 r. dowiedziała się, że jej skarga została prawomocnie odrzucona i dopiero z akt sprawy powzięła wiedzę, że sąd wzywał stronę do uiszczenia wpisu od skargi, zaś po nieuzupełnieniu tego braku w terminie doszło do odrzucenia skargi. Strona skarżąca podniosła, iż pracownikowi nigdy nie została wydana żadna przesyłka w związku z podpisanym przez nią potwierdzeniem odbioru do numeru nadawczego [...]. Wprawdzie pracownik była na poczcie 14 czerwca 2024 r. i być może podsunięto jej jakąś dodatkową zwrotkę do podpisu, ale nie wydano jej koperty, która powinna znajdować się w placówce pocztowej, lub ma ją listonosz. Sytuacja taka, w ocenie strony skarżącej, nie jest nowym błędem poczty, pełnomocnik spółki również w innej sprawie dostał "podsunięte" potwierdzenie odbioru do przesyłki. Natomiast postanowienie o odrzuceniu skargi nie tylko nigdy nie zostało spółce doręczone, ale też spółka nigdy nie otrzymała żadnego awizo. Jest to, w ocenie skarżącej, wyraźny błąd listonosza i placówki Poczty Polskiej, ponieważ spółka nie otrzymała informacji o tym, że czeka na nią do odbioru list. Powyższe błędy poczty pociągnęły za sobą skutki doniosłe dla spółki, która w żadnym razie nie zawiniła, bowiem w ogóle nie miała świadomości wysłania przez sąd powyższych przesyłek. Dlatego też 24 września 2024 r. strona skarżąca złożyła dwie reklamacje w związku z zaistniałą sytuacją. We wniosku wskazano również, że po stronie Poczty Polskiej doszło do rażącego zaniedbania, bowiem to pracownik Poczty powinien zadbać o wydanie listu tak, aby polegało na prawdzie potwierdzenie jego odbioru. Ponadto pracownik strony skarżącej w dacie 14 czerwca 2024 r. była w trudnej kondycji psychicznej, która spowodowana była sytuacją osobistą - toczącym się procesem rozwodowym oraz karnym z udziałem męża, oskarżonego o przestępstwo znęcania się z art. 207 § 1 k.k. Wszystkie powyższe okoliczności, w ocenie strony skarżącej, uprawdopodobniają fakt, iż uchybiła ona terminom w toku postępowania bez swojej winy.
Odmawiając przywrócenia terminu, sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie termin do wniesienia zażalenia na postanowienie z 5 lipca 2024 r. upłynął 31 lipca 2024 r. Odpis postanowienia został bowiem doręczony w trybie art. 73 ustawy p.p.s.a. 24 lipca 2024 r. Zażalenie zostało natomiast nadane w placówce operatora pocztowego 25 września 2024 r. Niewątpliwie zatem doszło do uchybienia terminu na złożenie zażalenia.
Sąd ten zwrócił uwagę, że w aktach sprawy (k. 37a) znajduje się zwrócona do sądu przesyłka, z której wynika, że była ona dwukrotnie awizowana (w dniach 10 i 18 lipca 2024 r.) i zwrócona 26 lipca 2024 r. Awizowanie przesyłki zostało potwierdzone przez doręczającego własnoręcznym podpisem, a druk zwrotnego potwierdzenia odbioru jest wypełniony prawidłowo. Ponadto z danych z sytemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej wynika, że daty awizowania przesyłki nr [...] są tożsame z datami wskazanymi na kopercie. Adnotacje zamieszczone na kopercie pisma zwróconego do sądu oraz na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaprzeczają twierdzeniom strony, iż dwukrotnie nie otrzymała ona awiza przesyłki. W niniejszej sprawie strona skarżąca wprawdzie wystąpiła do Poczty Polskiej S.A. z dwiema reklamacjami, jednak w aktach sprawy brak jest informacji, aby powyższe postępowania reklamacyjne zostały zakończone. Samo zaś wystąpienie z reklamacją nie może stanowić podstawy obalenia domniemania prawidłowości danych znajdujących się na kopercie i wynikających z pieczęci operatora pocztowego, bowiem nie oznacza jeszcze, że argumenty składającego reklamację są trafne. Tym bardziej w celu obalenia takiego domniemania nie może być wystarczające samo twierdzenie strony o nieprawidłowości doręczenia. Sąd ten ocenił, iż strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z 5 lipca 2024 r. nastąpiło bez jej winy, zaś powołane we wniosku okoliczności nie mogą stanowić podstawy do przywrócenia terminu. Obecnie brak jest bowiem podstaw do kwestionowania prawidłowości doręczenia odpisu postanowienia z 5 lipca 2024 r.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła spółka, zarzucając sądowi I instancji naruszenie art. 86 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. W szczególności podniosła, że postanowienie o odrzuceniu skargi nie zostało spółce doręczone, spółka nie otrzymała również żadnego awiza. W piśmie z 14 stycznia 2025 r. przedłożyła korespondencję prowadzoną z Pocztą Polską
w sprawach skarg i reklamacji na jej działalność i doręczanie korespondencji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 p.p.s.a. pismo z takim wnioskiem należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie tym uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z takim wnioskiem należy dokonać czynności sądowej, której nie dokonano w terminie.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotem niniejszej sprawy wpadkowej jest wyłącznie kwestia przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 5 lipca 2024 r. o odrzuceniu skargi. Zasadniczo w tej sprawie nie mają więc znaczenia okoliczności związane z prawidłowością odbioru korespondencji sądowej w sprawie uzupełnienia braków skargi – te okoliczności miałyby bowiem znaczenie dla prawidłowości samego odrzucenia skargi. Po drugie, domagając się przywrócenia terminu, spółka powinna wykazać brak winy w jego uchybieniu, a więc usprawiedliwić przyczyny, które spowodowały brak wniesienia zażalenia w terminie. W sytuacji, w której spółka kwestionowała prawidłowość doręczenia korespondencji zawierającej odpis ww. postanowienia o odrzuceniu skargi, w istocie zmierzała ona do wykazania, że termin do wniesienia zażalenia w ogóle nie rozpoczął biegu, który uzależniony jest przecież od daty prawidłowego doręczenia postanowienia. Zatem spółka w przedmiotowym wniosku o przywrócenie terminu usiłowała wykazać, że wcale nie uchybiła terminowi, co z kolei oznacza, że w sprawie nie może być mowy o przywróceniu terminu. Niemniej
w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd przyjął argumenty spółki za dopuszczalne w ramach przedmiotowego postępowania, bowiem z formalnego punktu widzenia korespondencja z postanowieniem z 5 lipca 2024 r. o odrzuceniu skargi została uznana za prawidłowo doręczoną, a spółka usiłowała uprawdopodobnić brak swojej winy w uchybieniu terminu właśnie nieprawidłowościami przy jej doręczeniu. Ocena uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy sprowadzała się więc do oceny prawidłowości doręczenia spółce postanowienia z 5 lipca 2024 r.
Zgodnie z art. 133 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie na podstawie akt sprawy, biorąc pod uwagę dowody w nich zgromadzone. Z akt niniejszej sprawy wynika, że w aktach sprawy (k. 37a) znajduje się zwrócona do sądu przesyłka, z której wynika, że była ona dwukrotnie awizowana (w dniach 10 i 18 lipca 2024 r.)
i zwrócona 26 lipca 2024 r. Awizowanie przesyłki zostało potwierdzone przez doręczającego własnoręcznym podpisem, a druk zwrotnego potwierdzenia odbioru jest wypełniony prawidłowo. Sąd I instancji ustalił, że z danych z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej wynika, że daty awizowania przesyłki nr [...] są tożsame z datami wskazanymi na kopercie. Powyższe zostało potwierdzone w piśmie Poczty Polskiej S.A. z 18 grudnia 2024 r. (k. 128). Skarżąca spółka twierdziła, że ww. korespondencja nie została doręczona prawidłowo, bowiem Poczta nie zawiadomiła spółki o awizacji (nie pozostawiła w skrzynce pocztowej awizo). Na uprawdopodobnienie swoich twierdzeń załączyła do akt reklamacje złożone do Poczty Polskiej dotyczące nieprawidłowości związanych z doręczaniem korespondencji zarówno w tej, jak i w innych sprawach. Reklamacje te nie zostały przez Pocztę uwzględnione. Naczelny Sąd Administracyjny zakłada potencjalną możliwość popełnienia błędu przez publicznego operatora pocztowego, lecz zakwestionowanie prawidłowości doręczenia musi być uprawdopodobnione w przekonujący sposób. Zdaniem Sądu skarżąca spółka nie uprawdopodobniła w okolicznościach niniejszej sprawy, że odpis postanowienia z 5 lipca 2024 r. został spółce nieprawidłowo doręczony, tj. że w sprawie spółce nie pozostawiono zawiadomień o awizacji korespondencji. Twierdzenia spółki w tym zakresie nie zostały potwierdzone przez Pocztę, a sam fakt złożenia reklamacji, która nie została uwzględniona (w tej czy innych sprawach), sam w sobie nie może skutecznie podważyć prawidłowości doręczenia ww. korespondencji. Spółka nie przedstawiła również żadnych, innych niż twierdzenia spółki, dowodów świadczących o nieprawidłowościach w funkcjonowaniu Poczty. W tej sytuacji Sąd nie miał podstaw do kwestionowania urzędowych dokumentów sporządzonych przez pocztę w zakresie dat podjęcia próby doręczenia oraz awizacji, a tym samym kwestionować prawidłowości doręczenia ww. korespondencji.
Biorąc powyższe pod uwagę, należało zgodzić się z sądem I instancji, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z 5 lipca 2024 r. nastąpiło bez jej winy, zaś powołane we wniosku okoliczności nie mogły stanowić podstawy do przywrócenia terminu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.