I OZ 111/25

I OZ 111/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-03-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Iwona Bogucka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
IV SA/Po 840/24 - Postanowienie WSA w Poznaniu z 2024-12-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 53 par. 1, art. 184 w zw. z art. 197 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Po 840/24 o odrzuceniu skargi P.T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 2 września 2024 r., nr SKO.GN.4001.310.2024 w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 17 grudnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Po 840/24 odrzucił skargę P.T. (dalej: skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 2 września 2024 r., nr SKO.GN.4001.310.2024 i zwrócił skarżącemu uiszczony od skargi wpis. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że postanowienie organu zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 13 września 2024 r., co oznacza, że skarga, jaką skierowano do Sądu w dniu 16 października 2024 r., została wniesiona z uchybieniem terminu.
Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w zażaleniu wniósł o uchylenie postanowienia, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie skargi do merytorycznego rozpoznania oraz o uznanie, że skarga z 16 października 2024 r. została wniesiona w terminie i przekazanie sprawy do rozpoznania.
W ocenie skarżącego, nie doszło do prawidłowego doręczenia postanowienia, bowiem osoba, która przesyłkę odebrała (pracownik przedsiębiorcy) nie występuje w niniejszym postępowaniu jako pełnomocnik (w aktach sprawy nie znajduje się dokument pełnomocnictwa) i nie jest uprawniona do odbioru korespondencji kierowanej do strony, a list polecony zawierający ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 2 września 2024 r. został doręczony na adres prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, a nie pod adresem, który skarżący wskazał jako adres do doręczeń w niniejszym postępowaniu, w którym występuje jako osoba prywatna, a nie przedsiębiorca. W takich okolicznościach należy uznać, że nie doszło do prawidłowego doręczenia postanowienia przez organ, co spowodowało brak rozpoczęcia biegu terminu na wniesienie skargi. Następnie skarżący podniósł, że o nieprawidłowym doręczeniu dowiedział się w dniu 17 września 2024 r. i od tego dnia może biec termin do wniesienia skargi, a zatem wniesiona ona została z zachowaniem terminu, liczonym od dnia, w którym faktycznie skarżący dowiedział się o treści postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:
Zażalenie nie mogło być uwzględnione.
Jak wynika z akt sprawy, w postępowaniu administracyjnym przed organem I instancji (Wójtem Gminy Rokietnica) korespondencję kierowaną do skarżącego na adres [...], odbierał m.in. (kwestionowany obecnie przez skarżącego, jako uprawniony do odbioru korespondencji) B.Z., jako "dorosły domownik skarżącego"; co wynika z adnotacji na ZPO (k. 26 akt adm.).
Stanowiące przedmiot zaskarżenia postanowienie SKO w Poznaniu z 2 września 2024 r. zostało nadane na adres: [...], co wynika z rozdzielnika postanowienia oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru, a więc na adres skarżącego wskazany w tym postępowaniu. Nie znajduje zatem potwierdzenia argumentacja zażalenia, że doręczenie nastąpiło pod adresem działalności "T.", prowadzonej przez skarżącego, tj. [...]. Kwestia nieprawidłowego doręczenia przesyłki pod innym adresem nie znajduje potwierdzenia, a podnoszonej w zażaleniu okoliczności "pomyłki osoby doręczającej korespondencję" skarżący w żaden sposób nie dowiódł.
W tym miejscu podnieść należy, że zgodnie z utrwalonymi poglądami judykatury, zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym potwierdzającym zarówno sam fakt, jak i datę doręczenia, zgodnie z danymi umieszczonymi na tym dokumencie. Na podstawie danych ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ustala się, czy doszło do zgodnego z przepisami prawa doręczenia przesyłki jej adresatowi. Określone w tym dokumencie dane korzystają z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą, co czyni wiarygodnymi poczynione na ich podstawie ustalenia elementów stanu faktycznego sprawy.
Zgodnie z danymi figurującymi na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, osoba odbierająca przesyłkę w dniu 13 września 2024 r., działając jako "pełnomocnik adresata", pokwitowała odbiór nadanej do skarżącego na adres: [...], przesyłki o nr nadawczym [...] z Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu w sprawie SKO.GN.4001.310.2024.
Z uwagi na powołaną w skardze datę doręczenia skarżonego postanowienia (17 września 2024 r.), Sąd I instancji zwrócił się do organu o uzupełnienie akt administracyjnych przez nadesłanie ZPO doręczonego postanowienia z 2 września 2024 r., SKO.GN.4001.310.2024. W wykonaniu wezwania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przy piśmie z 25 listopada 2024 r. nadesłało ZPO, znajdujące się na karcie 15 akt administracyjnych – a więc ZPO przesyłki pokwitowanej w dniu 13 września 2024 r. przez B.Z., jako pełnomocnika adresata. Nie ulega zatem wątpliwości, że w dniu 13 września 2024 r. zostało odebrane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 2 września 2024 r. Skarga do Sądu została natomiast nadana w dniu 16 października 2024 r., co w świetle doręczenia dokonanego w dniu 13 września 2024 r. w sposób oczywisty przeczyło twierdzeniu skargi o jej doręczeniu w dniu 17 września 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie miał podstaw do kwestionowania prawidłowości dokonanego doręczenia. Nie zachodziły żadne podstawy do uznania doręczenia za wadliwe. Doręczenie to zostało uznane za skuteczne także przez skarżącego, skoro skierował on do Sądu skargę na opisywane wyżej postanowienie, będąc już na owym etapie, co istotne, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Z akt sprawy wynika bowiem, że na etapie postępowania międzyinstancyjnego, skarżący działał już z udziałem pełnomocnika profesjonalnego – postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 29 października 2024 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w uzasadnieniu postanowienia z 2 września 2024 r., jak wynika z rozdzielnika, było doręczane do Kancelarii Prawnej [...]. Gdyby, w ocenie pełnomocnika profesjonalnego, nie doszło do doręczenia postanowienia z 2 września 2024 r., winien był wystąpić do organu o doręczenie postanowienia na owym etapie postępowania. Tymczasem pełnomocnik skarżącego w skardze na postanowienie z 2 września 2024 r. nie dość, że potwierdził, że do doręczenia doszło, tyle że uznał, iż w dniu 17 września 2024 r., to na poparcie tego twierdzenia, a więc doręczenia w innej dacie niż wynika to z ZPO, nie przedstawił żadnych dowodów. Od ustalenia pozbawionego wad doręczenia zależy bieg terminu do wniesienia skargi. Pełnomocnik skarżącego prawidłowości doręczenia jednak nie obalił.
Jak wynika z treści zażalenia, pełnomocnik podnosi, że do doręczenia nie doszło, co powoduje uznanie, że bieg terminu do wniesienia skargi nie rozpoczął biegu, jednocześnie jednak niekonsekwentnie wnosi o przyjęcie skargi do rozpoznania, uznając doręczenie za skuteczne z dniem 17 września 2024 r., w którym skarżący rzekomo uzyskał wiedzę o postanowieniu SKO. Okoliczność uzyskania przez skarżącego wiedzy o przesyłce w dniu 17 września 2024 r. nie może być traktowana jako skutkująca uznaniem tego gołosłownego twierdzenia za podstawę stwierdzenia doręczenia skarżonego aktu w tym dniu. Można jedynie ewentualnie założyć, że w tym dniu skarżący otrzymał przesyłkę odebraną w jego imieniu. Jednak nawet to założenie nie wpływa na prawidłowość oceny dokonanej przez Sąd I instancji w kwestii zachowania terminu do wniesienia skargi. Skarżący datę doręczenia przesyłki oraz ewentualną prawidłowość dokonanego doręczenia mógł i powinien był zweryfikować. Skoro przesyłkę otrzymał w dniu 17 września 2024 r., zaś uważa, że odebrała ją osoba nieuprawniona, obowiązkiem było podjęcie działań mających ustalić zarówno datę odbioru przesyłki poprzez dokonanie sprawdzenia po numerze nadawczym przesyłki daty jej doręczenia w urzędzie pocztowym, jak i wszczęcie postępowania reklamacyjnego wobec wadliwego doręczenia przesyłki oraz zażądanie od organu jej prawidłowego i skutecznego prawnie doręczenia. Te czynności, w świetle podnoszonej wadliwości doręczenia, powinien był podjąć profesjonalny pełnomocnik, reprezentujący skarżącego od 15 maja 2024 r. (co wynika z załączonego do skargi pełnomocnictwa, k. 15 akt sądowych), celem zabezpieczenia interesów swojego mocodawcy.
Ocena tego, czy w okolicznościach danego przypadku skarga została wniesiona w terminie, czy po jego upływie, czyniona jest w ramach działań mających rozstrzygnąć, czy spełnione zostały przesłanki z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) do odrzucenia skargi, a sąd w tym zakresie opiera się na aktach sprawy. Skoro skargę do Sądu wnosił profesjonalny pełnomocnik, okoliczności podniesionych w zażaleniu nie można uznać za uzasadniające uchylenie skarżonego postanowienia, nie ma podstaw do uznania, że osoba odbierająca przesyłkę nie była przez skarżącego umocowana do odbioru, skoro prawidłowości dokonanego doręczenia w żaden sposób nie podważono. Działający w imieniu skarżącego w postępowaniu sądowym profesjonalny pełnomocnik nie kwestionował doręczenia, także wnosząc zażalenie nie przedstawił jakiegokolwiek kontrdowodu mogącego podważyć skuteczność doręczenia. Nie można także zaakceptować niekonsekwentnego stanowiska pełnomocnika skarżącego o nierozpoczęciu biegu terminu do wniesienia skargi, a tym bardziej zaaprobować w takiej sytuacji stanowiska, że skarga została wniesiona w terminie.
Z powołanych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. wniesione zażalenie oddalił.