III OZ 49/26

III OZ 49/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-03-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-01-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Bank [...] S. A. [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 2066/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Bank [...] S. A. [...] na pkt 1 decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 8 września 2025 r., nr DS.523.5475.2024.FT.MG w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 10 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 2066/25, odmówił wstrzymania wykonania pkt 1 decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 8 września 2025 r. w przedmiocie przetwarzania danych osobowych.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych nakazał m.in. skarżącej usunięcie danych osobowych uczestnika wynikających z jego wniosku kredytowego z dnia 15 czerwca 2022 r., przetwarzanych bez podstawy prawnej. W ocenie Sądu, Bank nie uprawdopodobnił przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek powinien być poparty faktami i ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Argumenty zawarte w uzasadnieniu wniosku nie dają podstaw do przyjęcia, ze w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Bank wskazał jedynie, że obowiązek usunięcia danych może rodzic po stronie Banku ryzyko, że nie będzie w należy sposób wykonywał swoich obowiązków w zakresie przechowywania danych dal wskazanych celów. Nietrafnie podnosi, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawiają przepisy ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, które jej zdaniem zobowiązują ją do przechowywania danych przez okres 5 lat. To, czy istnieją podstawy prawne przetwarzania przez Bank danych osobowych w zakresie objętym postępowaniem przed organem będzie przedmiotem oceny Sądu przy rozstrzyganiu sprawy co do meritum.
Zażalenie złożył Bank, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej "P.p.s.a.").
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że w razie uwzględnienia skargi odtworzenie usuniętych danych nie będzie możliwe. Skoro Bank podkreślił w treści skargi, że przetwarzanie danych osobowych podmiotu jest niezbędne do realizacji obowiązków prawnych na nim ciążących (a także realizacji jego prawnie uzasadnionych interesów), to logiczną konsekwencją takiego stanu rzeczy jest uznanie, że ich usunięcie może skutkować powstaniem trudnych do odwrócenia skutków.
W odpowiedzi na zażalenie Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych wniósł o oddalenie zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przewidziana w tym przepisie ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z ich wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnego aktu lub czynności, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 21 czerwca 2018 r. sygn. akt II OSK 1548/18, LEX nr 2513909, z 14 lutego 2019 r. sygn. akt II OSK 691/17, LEX nr 2639594).
W rozpatrywanej sprawie WSA w Warszawie prawidłowo stwierdził, że Bank nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku jest bardzo ogólne, lakoniczne i w żaden sposób nie odnosi się do konkretnych okoliczności sprawy. We wniosku Bank nie wskazał jakichkolwiek okoliczności faktycznych związanych z niniejszą sprawą. Wyjaśnić należy, że na Sądzie pierwszej instancji nie spoczywał obowiązek wydania swoistego "orzeczenia wstępnego" i szukania argumentów i dowodów w aktach sprawy, a nawet w samej skardze, na poparcie wniosku złożonego przez stronę. Jak słusznie wskazał NSA w postanowieniu z 19 stycznia 2023 r., III OZ 807/22, wniosek skarżącego powinien być uzasadniony oddzielnie w sposób kompleksowy lub jednoznacznymi, bezpośrednimi, konkretnymi odniesieniami do treści skargi lub do akt sprawy. Skarżący powinien przedstawić we wniosku na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, by sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane lub konkretną argumentację odwołującą się do okoliczności sprawy, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia.
Z tych względów za prawidłowe należy uznać rozstrzygnięcie WSA w Warszawie, który odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na brak uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. To bowiem na Banku spoczywa obowiązek co najmniej uprawdopodobnienia w sposób rzetelny i jasny istnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela także stanowisko zaprezentowane w postanowieniu NSA z dnia 7 września 2021 r., III OZ 599/21. W orzeczeniu tym wskazano, że celem ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest uchronienie wnioskodawcy przed określonymi w tym przepisie negatywnymi skutkami wykonania decyzji do czasu zakończenia kontroli sądowoadministracyjnej, jednak należy uwzględnić, że podejmując decyzję w sprawie zastosowania bądź odmowy zastosowania ochrony tymczasowej sąd administracyjny powinien wziąć pod uwagę nie tylko interes prawny skarżącego, czy interes publiczny, ale także interesy prawne i stanowiska innych stron i uczestników postępowania. W tej sprawie ryzyko związane z możliwością utrzymywania stanu bezprawnego przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania przemawia przeciwko zastosowaniu ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.