III OZ 484/25

III OZ 484/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-10-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mirosław Wincenciak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 194 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 8 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 655/25 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi K.J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 26 lutego 2025 r. nr 11/2025 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
K.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 26 lutego 2025 r. nr 11/2025 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.
W piśmie procesowym z dnia 11 czerwca 2025 r. skarżący zawarł wniosek o wymierzenie organowi grzywny za "(...) niedopełnienie obowiązku dokonania czynności materialno technicznej odpowiedzi na skargę, odpowiadającej wymaganiom dla takiej czynności (...)".
W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 17 czerwca 2025 r. (k. nr 37 akt sądowych) skarżący został poinformowany, że skarga, wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę, wpłynęła do sądu w ustawowym terminie, zaś zgodnie z treścią przepisów art. 55 § 1 i art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") – wniosek o wymierzenie grzywny nie może stanowić podstawy do kwestionowania formy i treści udzielonej przez organ odpowiedzi na skargę.
Pismem z dnia 30 czerwca 2025 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie sędziego sprawozdawcy z dnia 17 czerwca 2025 r., kwestionując jego zasadność i wnosząc o jego uchylenie oraz o stwierdzenie, że zostało wydane z naruszeniem prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 lipca 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 655/25 odrzucił zażalenie na zarządzenie z dnia 17 czerwca 2025 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że stosownie do treści art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W świetle art. 194 § 1 p.p.s.a.: "Zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; 1b) umorzenie postępowania; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; 3) (uchylony); 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 5a) odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną. Z kolei art. 198 p.p.s.a. stanowi, że przepisy Działu IV ("Środki odwoławcze") stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. Przepisy p.p.s.a. przewidują, że zażalenie przysługuje na: 1) zarządzenie przewodniczącego o pozostawieniu pisma strony bez rozpoznania, jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie (art. 49 § 2 p.p.s.a.); 2) zarządzenie przewodniczącego o pozostawieniu bez rozpoznania pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 4 p.p.s.a.); 3) zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy (art. 227 § 1 p.p.s.a.). Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżone w tej sprawie zażaleniem skarżącego zarządzenie sędziego sprawozdawcy z dnia 17 czerwca 2025 r. nie jest żadnym z zarządzeń, o których mowa w w/w przepisach p.p.s.a., a zatem zażalenie na to zarządzenie jest niedopuszczalne.
Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia K.J. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził niezadowolenie ze stanowiska zajętego przez Sąd pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których rodzaje wymieniono w tym przepisie. Stosownie zaś do treści art. 198 p.p.s.a., przepisy te stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. Wobec zatem wyczerpującego unormowania przez ustawodawcę przypadków dopuszczalności zażalenia, brak jest podstaw do dowolnego rozszerzania katalogu postanowień (zarządzeń) zaskarżalnych tym środkiem zaskarżenia. Przepisy p.p.s.a. nie przewidują bowiem prawa do wniesienia zażalenia na zarządzenie sędziego informujące skarżącego o tym, że skarga, wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę, wpłynęła do sądu w ustawowym terminie, zaś zgodnie z treścią przepisów art. 55 § 1 i art. 54 § 2 p.p.s.a. – wniosek o wymierzenie grzywny nie może stanowić podstawy do kwestionowania formy i treści udzielonej przez organ odpowiedzi na skargę. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji przyjął, iż na takie zarządzenie zażalenie nie przysługuje i w konsekwencji słusznie odrzucił zażalenie K.J. jako niedopuszczalne w oparciu o art. 178 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a.
Z uwagi na charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia i powołane wyżej przepisy dotyczące dopuszczalności zażalenia, podniesiona w zażaleniu argumentacja niezwiązana z w/w kwestią nie podlegała ocenie.
Ubocznie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 57 § 3 p.p.s.a., jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Przepis ten znajduje również odpowiednie zastosowanie w sytuacji, w której skarżący w dodatkowym piśmie w sprawie złoży wniosek o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 2 p.p.s.a. Postępowanie w sprawie wymierzenia organowi grzywny jest bowiem odrębną sprawą wszczynaną na wniosek skarżącego w rozumieniu art. 63 p.p.s.a., której należy nadać odrębną sygnaturę i rozstrzygnąć ją indywidualnie. Wyłączenie takiego wniosku z akt sprawy to jednak czynność o charakterze biurowym, technicznym i organizacyjnym.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.