III OZ 477/23

III OZ 477/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-10-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Korzeniowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Sygn. powiązane
II SA/Łd 497/23 - Wyrok WSA w Łodzi z 2024-01-10
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 184 w związku z art. 197 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 17 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.S. i A.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 497/23 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza K. z 12 stycznia 2023 r. w sprawie ze skargi K.S. i A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 10 marca 2023 r., nr SKO.4177.2-3.2023 w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 16 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 497/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: "WSA w Łodzi"), po rozpoznaniu wniosku K.S. i A.S. (dalej: "Skarżący", "Wnioskodawcy"), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej: "SKO", "Kolegium") z 10 marca 2023 r., nr SKO.4177.2-3.2023 oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza K. z 12 stycznia 2023 r. w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów (rodzaj odpadów: 20 02 02, tj. gleba i ziemia, w tym kamienie) znajdujących się na nieruchomości położonej w K.
W uzasadnieniu orzeczenia WSA w Łodzi wskazano, że merytoryczne zarzuty, jakie skarżący kierują pod adresem zaskarżonej decyzji, nie mogą wpływać na ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Wprawdzie skarżący wskazali, iż wykonanie decyzji wiązać się będzie z dużymi nakładami finansowymi, jednakże nie oznacza to wyrządzenia skarżącym znacznej szkody. Skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazali bowiem, jakie są realne koszty wywiezienia zgromadzonych na przedmiotowej nieruchomości odpadów w relacji do ich możliwości finansowych. Dopiero ewentualne przedstawienie ich wysokości oraz zestawienie ich z sytuacją finansową strony mogłaby dać podstawę do uwzględnienia wniosku. Ponadto we wniosku nie znalazła się argumentacja wskazująca, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu tak samo jak przedmiotowe odpady zostały zgromadzone na nieruchomości skarżących i mogą zostać z niej usunięte, tak też mogą zostać na nią powrócić, w przypadku uwzględnienia skargi. Ponadto skarżący będą mogli ubiegać się o ewentualne odszkodowanie od organów administracji, gdyby ich skarga została uwzględniona.
Pismem z 17 lipca 2023 r. Wnioskodawcy wywiedli zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 16 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 497/23 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I. instancji. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że Nawieziona przez skarżących ziemie została nawieziona na tereny rolnicze w celu użyźnienie gleby. Ziemia ta nie stanowi odpadu - nawieziona została wyłącznie ziemia żyzna. Obecnie teren nieruchomości jest przeznaczony pod uprawę. Usunięcie ziemi w chwili obecnej wiązałoby się ze zniszczeniem całej uprawy posianej przez Skarżących, co naraziłoby ich na niepowetowane straty w obecnym sezonie. Wskazano, że utrata zbioru przez skarżących z przedmiotowej nieruchomości w połączeniu z panującą w województwie l. suszą oraz niskimi cenami skupu prowadziłaby do spowodowania u Skarżących trudnych do odwrócenia skutków nawet w kolejnych sezonach wegetacyjnych. Zdaniem Wnioskodawców, Sąd uzasadniając swoje stanowisko w ogóle nie bierze pod uwagę charakteru nieruchomości, prowadzonej przez skarżących działalności rolniczej oraz okresu, w jakim postanowienie jest wydawane (początek sezon zbiorów). Wykonanie w obecnym okresie decyzji o "usunięciu odpadów" prowadziłoby po stronie skarżących do powstania znacznej szkody majątkowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Odnosząc się do zawartego w zażaleniu stanowiska w pierwszej kolejności wskazać należy, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu nie bada się zasadności samej skargi, w związku z czym oparcie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na twierdzeniach mających przemawiać za jej zasadnością, nie jest wystarczające. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I. instancji, a także Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonać merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji, tzw. przedsądu, co oznacza, że argumenty dotyczące wadliwości decyzji nie mogły zostać ocenione na tym etapie postępowania (por. post. NSA z 7.3.2023 r., III OZ 78/23, CBOSA).
Następnie zaznaczenia wymaga, że z uwagi na fakt, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I. instancji, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji I. instancji może być rozumiany wyłącznie jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji drugoinstancyjnej.
Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Powołując się na wadliwość decyzji Wnioskodawcy tego warunku nie spełnili.
Przede wszystkim w treści wniosku, ale również i zażalenia, nie przedstawiono żadnej argumentacji, aby skutki wykonania decyzji wykraczały poza normalne następstwa wykonania aktu, którego przedmiotem jest nakaz usunięcia odpadów. Argumentacja odwołująca się do skutków zniszczenia upraw na nieruchomości nie jest przekonywująca. Poza gołosłownymi twierdzeniami, skarżący nie uprawdopodobnili ryzyka w tym zakresie. Nie tylko w treści wniosku, ale również w zażaleniu nie podano nawet jakie uprawy prowadzone są na nieruchomości, powołując się jedynie na zasiewy. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega również, że na dzień orzekania okres żniw i zbiorów w rolnictwie dobiega końca. Okoliczności te nie uzasadniały udzielenia ochrony tymczasowej. Sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz wykazanie tego faktu ciąży na wnioskodawcy.
Końcowo podkreślić należy, że zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest ponowna ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzupełnionego ewentualnie o okoliczności podniesione w zażaleniu, lecz kontrola postanowienia wydanego przez Sąd I. instancji. Prawidłowo Sąd I. instancji zauważył, że zawarty w skardze wniosek nie został w ogóle uzasadniony.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.